Ε.Λιακούλη-Μ.Αποστολάκη: Το “δίδυμο φωτιά” του ΠΑΣΟΚ στην εξεταστική ΟΠΕΚΕΠΕ

Η εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτει, μέρα με τη μέρα, όχι μόνο τα κενά όσων καλούνται να λογοδοτήσουν, αλλά και το βαθύ πολιτισμικό ίζημα που συνόδευσε για χρόνια τη λειτουργία κρίσιμων δημόσιων μηχανισμών. Στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης, η παρουσία δύο βουλευτριών —της Μιλένας Αποστολάκη και της Ευαγγελίας Λιακούλη— λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, καθώς η προετοιμασία τους και η νομική τους προσέγγιση αναγκάζουν πολλούς «σκληρούς» μάρτυρες να αποκαλύψουν αδυναμίες που μέχρι χθες έκρυβαν πίσω από την αλαζονεία τους.

Οι καταθέσεις που παρακολουθούμε δεν εκθέτουν απλώς αντιφάσεις. Εκθέτουν μια ολόκληρη νοοτροπία. Άτομα που άλλοτε επιδείκνυαν επιρροή, γνωριμίες και ισχύ, εμφανίζονται τώρα αμήχανα. Η «σιωπή» που επικαλούνται δεν είναι τεχνικό δικαίωμα· είναι ένας εύσχημος τρόπος αποφυγής απαντήσεων που θα ταράξουν ισορροπίες εκτός αιθούσης. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η αμηχανία δεν οφείλεται μόνο στο βάθος της δικογραφίας. Οφείλεται στο γεγονός ότι η διαδικασία, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, διεξάγεται με καθαρό, θεσμικό τρόπο, χωρίς περιθώρια για παιχνίδια εντυπώσεων.

Κι εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό αποτύπωμα της στιγμής: οι μάρτυρες που άλλοτε αυτοπαρουσιάζονταν ως «ισχυροί» παράγοντες του συστήματος, δυσκολεύονται να σταθούν απέναντι σε στοχευμένες ερωτήσεις, θεμελιωμένες σε στοιχεία. Κάθε υπεκφυγή, κάθε δήθεν «αδυναμία μνήμης», κάθε προσπάθεια επίκλησης διαδικαστικών τεχνασμάτων, τελικά τους εκθέτει περισσότερο. Το προσωπείο της ισχύος ξεθωριάζει την ώρα που η εξέταση γίνεται με νηφαλιότητα, ακρίβεια και πολιτική ευθύνη.

Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, πέρα από το οικονομικό της βάρος, αποκαλύπτει και κάτι ακόμη: το πώς λειτουργούσε ένα ακμαίο παρασύστημα που είχε μάθει να κινείται στη σκιά, μακριά από θεσμικούς ελέγχους. Σήμερα, αυτό το σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με μια διαδικασία που δεν χαρίζεται, δεν θορυβεί και δεν παζαρεύει. Μια διαδικασία που δεν επιτρέπει ούτε τις γνωστές «καταδρομικές» εντυπώσεων ούτε τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η σταθερότητα της Μιλένας Αποστολάκη και της Ευαγγελίας Λιακούλη λειτουργεί καταλυτικά. Όχι επειδή «προκαλούν» τους μάρτυρες, αλλά επειδή επιβάλλουν έναν κανόνα σοβαρότητας που δεν αφήνει χώρο για τακτικισμούς. Η παρουσία τους αποδεικνύει ότι οι θεσμοί μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους όταν όσοι τους υπηρετούν επιμένουν στην ουσία και όχι στο θέαμα. Κι αυτό, σε μια περίοδο που η δημόσια ζωή έχει ανάγκη από καθαρότητα, αποτελεί ίσως το πιο ηχηρό μήνυμα της εξεταστικής.