Δήμος Αθηναίων: Ο Δούκας κέρδισε το “στοίχημα” των 10.000 δενδροφυτεύσεων (ΦΩΤΟ+VIDEO)

Ρεπορτάζ: Γαβρής Άγγελος

Σε ένα πεδίο όπου για χρόνια κυριαρχούσαν οι εξαγγελίες και τα χαμηλά αποτελέσματα, η δημοτική αρχή της Αθήνας επιλέγει να μιλήσει με αριθμούς. Και οι αριθμοί, αυτή τη φορά, είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν. Ο Δήμος Αθηναίων έχει ήδη φτάσει – και σε αρκετές περιπτώσεις ξεπεράσει – τον στόχο των 10.000 νέων δενδροφυτεύσεων από την ‘εναρξη της θητείας της Δημοτικής Αρχής του Χάρη Δούκα, σηματοδοτώντας μια σαφή αλλαγή φιλοσοφίας στην περιβαλλοντική πολιτική της πόλης.

Το θέμα ήρθε εκ νέου στο προσκήνιο σε πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, όταν ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, με σαφή και μετρημένο λόγο, υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα δενδροφυτεύσεων υλοποιείται χωρίς ανάθεση σε εργολάβο. Μια επισήμανση με ιδιαίτερο βάρος, καθώς λειτουργεί ως έμμεση αλλά σαφής σύγκριση με την προηγούμενη δημοτική περίοδο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο και έχουν δημοσιοποιηθεί σε σχετικά ρεπορτάζ και ανακοινώσεις του Δήμου, κατά την προηγούμενη θητεία φυτεύτηκαν περίπο 4.700 δέντρα συνολικά, έχοντας μάλιστα και την υποστήριξη εργολάβου. Αντίθετα, η σημερινή δημοτική αρχή, αξιοποιώντας τις ίδιες τις υπηρεσίες του Δήμου, την τεχνογνωσία των γεωτεχνικών και τη συστηματική δουλειά των συνεργείων πρασίνου, κατάφερε να διπλασιάσει το αποτέλεσμα μέσα σε αισθητά μικρότερο χρονικό διάστημα.

Η στρατηγική που ακολουθήθηκε δεν περιορίστηκε σε αποσπασματικές φυτεύσεις. Αντίθετα, υπήρξε σχεδιασμός με χωρικά και περιβαλλοντικά κριτήρια, δίνοντας προτεραιότητα σε γειτονιές με υψηλό θερμικό φορτίο, περιοχές με έλλειμμα πρασίνου, σχολικά συγκροτήματα, πλατείες και κοινόχρηστους χώρους που για χρόνια παρέμεναν υποβαθμισμένοι. Παράλληλα, επιλέχθηκαν είδη ανθεκτικά στις κλιματικές συνθήκες της Αθήνας, με στόχο τη μακροπρόθεσμη επιβίωση των δέντρων και όχι την πρόσκαιρη «εικόνα».

Η δημοτική αρχή έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η δενδροφύτευση δεν αποτελεί απλώς μια περιβαλλοντική δράση βιτρίνας, αλλά κρίσιμο εργαλείο πολιτικής απέναντι στην κλιματική κρίση. Σε μια πόλη που δοκιμάζεται κάθε καλοκαίρι από παρατεταμένους καύσωνες και αυξημένα επίπεδα θερμικής καταπόνησης, το αστικό πράσινο συνδέεται άμεσα με τη δημόσια υγεία, την ποιότητα ζωής και την ανθεκτικότητα των γειτονιών.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών. Σχολεία, σύλλογοι, κάτοικοι και εθελοντικές ομάδες συμμετείχαν σε δράσεις φύτευσης, ενισχύοντας την αίσθηση συλλογικής ευθύνης για τον δημόσιο χώρο. Η επιλογή αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς εντάσσεται στη λογική ότι το πράσινο δεν «επιβάλλεται» από τα πάνω, αλλά καλλιεργείται και προστατεύεται όταν γίνεται υπόθεση των ίδιων των πολιτών.

Τα σχετικά φωτογραφικά στιγμιότυπα που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα αποτυπώνουν τη γεωγραφική διασπορά των παρεμβάσεων, από το κέντρο μέχρι τις πιο πυκνοδομημένες συνοικίες. Πρόκειται για εικόνες που, πέρα από την επικοινωνιακή τους αξία, λειτουργούν και ως τεκμήρια μιας πολιτικής με μετρήσιμο αποτέλεσμα.

Η σύγκριση με το παρελθόν, αν και δεν αποτέλεσε αντικείμενο ευθείας αντιπαράθεσης στο Δημοτικό Συμβούλιο, είναι αναπόφευκτη. Όχι ως άσκηση συμψηφισμού, αλλά ως ένδειξη ότι η διοίκηση ενός μεγάλου δήμου μπορεί να επιτύχει περισσότερα όταν επενδύει στις δικές της δυνάμεις, στον σχεδιασμό και στη διαφάνεια.

Οι δηλώσεις του Δημάρχου Αθηναίων κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού:

«Κλείνω με το εξής για το πράσινο: Στο πράσινο, χωρίς εργολάβο, γι’ αυτό είναι τόσο χαμηλά τα λεφτά, φυτέψαμε 5.000 δέντρα. Την προηγούμενη περίοδο, με εργολάβο σε 4 χρόνια, 4.700 δέντρα. Και το λέω αυτό για να δείξω ότι μπορούμε και χωρίς αυτές τις επιπλέον χρηματοδοτήσεις, να κάνουμε μια προσπάθεια. Βεβαίως και θέλουμε να την ενισχύσουμε και θα μπουν και ανάδοχοι το επόμενο διάστημα, αλλά με ένα μέτρο, για να μπορέσουμε να διασφαλίσουμε ότι οικονομικά μπορούμε να το αντέξουμε. Γιατί όπως είπαμε, υπάρχει πολύ μεγάλη οικονομική δυσχέρεια».

Το «στοίχημα» των 10.000 νεων δέντρων από την αρχή της θητείας του Χάρη Δούκα, δεν κερδήθηκε απλώς αριθμητικά. Κερδήθηκε πολιτικά και ουσιαστικά, καθώς επανατοποθετεί το ζήτημα του πρασίνου στο επίκεντρο της αστικής πολιτικής. Και, όπως προκύπτει από τα μέχρι τώρα δεδομένα, η συζήτηση για το πράσινο στην Αθήνα δεν αφορά πλέον το αν μπορεί να γίνει, αλλά το πόσο γρήγορα και πόσο σωστά μπορεί να προχωρήσει.