Άννα Παπαδοπούλου για δηλώσεις κυβερνητικών για τη Βενεζουέλα: «Επικίνδυνος σχετικισμός στο διεθνές δίκαιο»

Σφοδρή πολιτική και θεσμική αντίδραση προκαλεί η δημόσια τοποθέτηση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Μακάριου Λαζαρίδη για τη Βενεζουέλα και τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, με την Αναπληρώτρια Τομεάρχη Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ Άννα Παπαδοπούλου να ανεβάζει κατακόρυφα τους τόνους και να θέτει ευθέως ζήτημα εθνικού κινδύνου.

Η φράση του βουλευτή της ΝΔ ότι «δεν υπάρχει αδιαμφισβήτητη παραβίαση του διεθνούς δικαίου» και ότι «ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει όπως θέλει αυτό που έχει συμβεί» δεν αποτελεί απλώς μια άποψη. Συνιστά επικίνδυνη διολίσθηση στον απόλυτο σχετικισμό, ειδικά όταν εκφέρεται από κυβερνητικό στέλεχος που υπερασπίζεται τη γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου. Σε μια περίοδο που η Ελλάδα επικαλείται το διεθνές δίκαιο ως βασικό πυλώνα της εξωτερικής της πολιτικής, τέτοιες δηλώσεις λειτουργούν αποδομητικά για την ίδια τη θεσμική της άμυνα.

Ακόμη πιο ανησυχητικός είναι ο ισχυρισμός ότι μια δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού αντίστοιχη με εκείνη του Ισπανού Πέδρο Σάντσεθ θα «υπονόμευε το νομικό οπλοστάσιο της χώρας». Η θέση αυτή, όπως επισημαίνει η Άννα Παπαδοπούλου, αγγίζει τα όρια της πολιτικής ακροβασίας. Από πότε η σαφής και θεσμική επίκληση του διεθνούς δικαίου αποδυναμώνει μια χώρα; Και πώς ακριβώς προστατεύεται το εθνικό συμφέρον όταν η κυβερνητική γραμμή επιλέγει την ασάφεια και την επιλεκτική ερμηνεία;

Η ανάρτηση της Αναπληρώτριας Τομεάρχη Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ δεν μένει στη ρητορική αντιπαράθεση. Αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής ευθύνης, καταγράφοντας τον κίνδυνο να μετατραπεί το διεθνές δίκαιο από σταθερό σημείο αναφοράς σε εργαλείο κατά το δοκούν. Όταν κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονται να αποδέχονται ότι όλα είναι θέμα ερμηνείας, τότε τι μήνυμα εκπέμπεται για τα εθνικά ζητήματα που η Ελλάδα θέτει διαχρονικά σε διεθνή φόρα;

Το ΠΑΣΟΚ θέτει, ουσιαστικά, το ερώτημα που αποφεύγει η κυβέρνηση. Αν δεν υπάρχει «αδιαμφισβήτητη παραβίαση» όταν αυτή καταγγέλλεται διεθνώς, τότε πότε υπάρχει; Και ποιος αποφασίζει τελικά ποιο διεθνές δίκαιο μας συμφέρει να αναγνωρίζουμε και ποιο όχι;

Η παρέμβαση Παπαδοπούλου λειτουργεί ως καμπανάκι κινδύνου. Όχι μόνο για τη συγκεκριμένη υπόθεση της Βενεζουέλας, αλλά για τη συνολική αντίληψη με την οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετωπίζει το διεθνές δίκαιο. Γιατί όταν η λογική «χάνεται», όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, δεν χάνονται μόνο επιχειρήματα. Κινδυνεύει να χαθεί η ίδια η θεσμική αξιοπιστία της χώρας.