Τρίκαλα: 4 νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο που κάηκε – Και τα “πανηγύρια” για το “13ωρο” εργασίας στην κυβέρνηση ΝΔ καλά κρατούν..

Τέσσερις εργάτριες έχασαν τη ζωή τους όταν έκρηξη προκάλεσε μεγάλη φωτιά στην μπισκοτοβιομηχανία όπου εργάζονταν. Μια πέμπτη αγνοείται ακόμη. Η ευχή να βρεθεί ζωντανή είναι αυτονόητη. Η ευθύνη, όμως, δεν μπορεί να μένει μετέωρη, ούτε να χάνεται μέσα σε ανακοινώσεις συμπόνιας και τυπικές δηλώσεις.

Τα επίσημα στοιχεία είναι αμείλικτα, όσο κι αν κάποιοι επιλέγουν να τα διαβάζουν κατά το δοκούν. Σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ, μόνο πέρυσι καταγράφηκαν 201 εργατικά δυστυχήματα. Κι όμως, την ώρα που στη Βουλή συζητιόταν και τελικά υπερψηφιζόταν το 13ωρο, η αρμόδια υπουργός επέλεγε να πανηγυρίσει, επικαλούμενη στοιχεία της Eurostat που εμφανίζουν τη χώρα τρίτη από το τέλος στα εργατικά ατυχήματα. Μια στατιστική εικόνα που οι ενώσεις εργαζομένων καταγγέλλουν εδώ και καιρό ως πλασματική, προϊόν συστηματικής υποκαταγραφής.

Το παράδειγμα του ηχολήπτη που σκοτώθηκε τον περασμένο Αύγουστο είναι χαρακτηριστικό. Μετά από συναυλία στην Κατερίνη, εξαντλημένος, έφυγε με το φορτηγό που μετέφερε τον εξοπλισμό για να προλάβει επόμενη δουλειά στην Πρέβεζα. Ο θάνατός του καταγράφηκε ως τροχαίο, όχι ως εργατικό δυστύχημα, όπως καταγγέλλει το σωματείο του. Ένας ακόμη νεκρός που εξαφανίστηκε από τα στατιστικά για να μη χαλάσει την εικόνα.

Οι ζωές των εργαζομένων, και ιδίως των εργατών και των εργατριών, δεν είναι αριθμοί σε πίνακες ούτε υποσημειώσεις σε ευρωπαϊκές εκθέσεις. Δεν είναι αναλώσιμες, όσο κι αν κάποιοι τις αντιμετωπίζουν ως τέτοιες, ούτε αόρατες, όσο κι αν βολεύει να παρουσιάζονται έτσι. Σήμερα, υπό το βάρος μιας ακόμη τραγωδίας, αυτά τα λόγια ίσως ακουστούν. Αύριο, όμως, το πιθανότερο είναι να επιστρέψουμε στην εύκολη απαξίωση, στις κατηγορίες περί υπερβολής και στη σιωπή που σκοτώνει ξανά και ξανά.

Πόσοι ακόμη θάνατοι πρέπει να βαφτιστούν «ατυχήματα εκτός εργασίας» και πόσες ακόμη εργάτριες να χαθούν για να παραδεχτεί η Πολιτεία ότι χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, χωρίς προστασία και με εξαντλητικά ωράρια, δεν έχουμε πρόοδο αλλά ένα καλά καμουφλαρισμένο εργασιακό ναρκοπέδιο;