ΠΑΣΟΚ για κλείσιμο ΕΛΤΑ: Υπονόμευση της καθολικής υπηρεσίας με κυβερνητική σφραγίδα

Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, ως Φορέας Παροχής της Καθολικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας, αποτελούν θεμέλιο ισότιμης πρόσβασης των πολιτών σε βασικές ταχυδρομικές και χρηματοοικονομικές υπηρεσίες σε κάθε γωνιά της χώρας. Από τις μεγάλες αστικές περιοχές έως τα απομακρυσμένα νησιά και τα ορεινά χωριά, ο ρόλος των ΕΛΤΑ δεν είναι απλώς εμπορικός, αλλά βαθιά κοινωνικός και αναπτυξιακός, συνδεδεμένος με την κοινωνική συνοχή και την περιφερειακή ισότητα.

Στα τέλη Οκτωβρίου, ωστόσο, ήρθε στο φως μέσω δημοσιευμάτων ένα σχέδιο μαζικού κλεισίματος 204 καταστημάτων σε ολόκληρη τη χώρα από τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, προκαλώντας κύμα αντιδράσεων στις τοπικές κοινωνίες, στους φορείς της αυτοδιοίκησης και στους εργαζόμενους. Περιοχές που εξυπηρετούνταν αποκλειστικά από τα συγκεκριμένα καταστήματα βρέθηκαν αιφνιδίως μπροστά στο ενδεχόμενο πλήρους αποκοπής από στοιχειώδεις υπηρεσίες.

Η αρχική κυβερνητική γραμμή, σύμφωνα με την οποία το κλείσιμο έγινε χωρίς γνώση της κυβέρνησης και αφορούσε δήθεν ζημιογόνες μονάδες με περιορισμένη δραστηριότητα, κατέρρευσε γρήγορα. Επίσημα έγγραφα αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση όχι μόνο γνώριζε, αλλά είχε ενεργό ρόλο στη λήψη της απόφασης, ενώ παράλληλα προκύπτει ότι σημαντικός αριθμός των καταστημάτων που οδηγούνται σε λουκέτο ήταν οικονομικά βιώσιμα, ακόμη και κερδοφόρα.

Το ζήτημα πλέον δεν αφορά μόνο τη διαχείριση των ΕΛΤΑ, αλλά την ίδια την υποχρέωση του κράτους να εγγυάται την καθολική υπηρεσία.

Όταν η κυβέρνηση επιλέγει να αποδυναμώνει έναν δημόσιο φορέα με τέτοια κοινωνική σημασία, χωρίς διαφάνεια και χωρίς διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες, το ερώτημα είναι πολιτικό και θεσμικό. Ποιος αποφασίζει, με ποια κριτήρια και εις βάρος ποιων.

Η κατάθεση ερώτησης και αιτήματος εγγράφων στη Βουλή φέρνει το θέμα εκεί που ανήκει: στο φως της κοινοβουλευτικής λογοδοσίας. Γιατί η καθολική ταχυδρομική υπηρεσία δεν είναι διαχειριστικό βάρος, αλλά συνταγματική και κοινωνική υποχρέωση. Και η συρρίκνωσή της, ιδίως στην περιφέρεια, δεν είναι «εξορθολογισμός», αλλά πολιτική επιλογή με σαφές κοινωνικό κόστος.