Παραιτήθηκε ο Αυγενάκης από Πρόεδρος του Αγροτικού Φορέα στην Κρήτη μετά την κατακραυγή

Παραίτηση Αυγενάκη μετά την κατακραυγή – Όταν η «θεσμικότητα» καταρρέει σε λίγες ώρες
Η παραίτηση του Λευτέρη Αυγενάκη από την προεδρία του νέου αγροτικού αναπτυξιακού φορέα με έδρα τη Γεωργική Σχολή Μεσαράς ήρθε σχεδόν ακαριαία μετά τη δημοσιοποίηση της ανάληψης του ρόλου του, επιβεβαιώνοντας ότι η κυβερνητική διαχείριση προσώπων και θεσμών συνεχίζει να παράγει πολιτικά αδιέξοδα.

Το θέμα ανέδειξε και το The Socialist, συμβάλλοντας στην πίεση που ασκήθηκε δημόσια.

Ο ίδιος ανακοίνωσε, μέσω ανάρτησης, ότι δεν αποδέχεται τη θέση του μεταβατικού προέδρου της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Γεωργική Σχολή Μεσαράς», επικαλούμενος την ανάγκη «προστασίας του θεσμού και της προοπτικής του εγχειρήματος». Ωστόσο, το πολιτικό πλαίσιο της απόφασης είναι σαφές και δεν επιδέχεται ωραιοποιήσεις. Η παραίτηση ήρθε μετά από έντονες αντιδράσεις, με φόντο τη συμμετοχή του ονόματός του στη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την προηγούμενη απαλλαγή του από την Εξεταστική Επιτροπή με τις ψήφους της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της Νέας Δημοκρατίας.

Στην αιτιολόγησή του, ο κ. Αυγενάκης επέλεξε τη γνωστή κυβερνητική γραμμή μετακύλισης ευθυνών, στρέφοντας τα πυρά του κατά της αντιπολίτευσης και ειδικά κατά του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Μίλησε για «πικρόχολες ανακοινώσεις» και για στοχοποίηση του προσώπου του και «της κυβέρνησης συνολικά», αποφεύγοντας να απαντήσει στην ουσία των πολιτικών και θεσμικών ενστάσεων που διατυπώθηκαν.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό. Η επιλογή ενός προσώπου που βρίσκεται στο επίκεντρο σοβαρών ερευνών να αναλάβει, έστω και άμισθα, την προεδρία ενός νέου θεσμικού φορέα, δεν συνιστά απλώς κακή κρίση. Αποτυπώνει μια παγιωμένη κυβερνητική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η πολιτική ευθύνη θεωρείται εμπόδιο και όχι προϋπόθεση θεσμικής αξιοπιστίας.

Η ταχύτατη υπαναχώρηση δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ζημιά έχει ήδη γίνει. Ο νέος αγροτικός φορέας, που παρουσιάστηκε ως αναπτυξιακή καινοτομία για την Κρήτη και τον πρωτογενή τομέα, ξεκίνησε τη διαδρομή του υπό το βάρος πολιτικής δυσπιστίας, εξαιτίας επιλογών που έγιναν ερήμην της κοινωνίας και της κοινής λογικής.

Η υπόθεση Αυγενάκη λειτουργεί τελικά ως ακόμη ένα σύμπτωμα της θεσμικής φθοράς που χαρακτηρίζει τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Όταν η κυβέρνηση επιμένει να βαφτίζει την πολιτική κριτική «στοχοποίηση» και να αντιμετωπίζει τη λογοδοσία ως εχθρική πράξη, τότε η κρίση δεν αφορά πρόσωπα, αλλά τον ίδιο τον τρόπο άσκησης της εξουσίας.