“Στα κάγκελα” η βάση του ΠΑΣΟΚ με τους διορισμούς ΝΟ.Ε.Σ

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Ο διορισμός των ΝΟ.Ε.Σ. του ΠΑΣΟΚ για το 2026, όπως αποτυπώθηκε και στο ρεπορτάζ του The Socialist, δεν πέρασε απαρατήρητος. Αντιθέτως, λειτούργησε ως καταλύτης για μια υπόγεια αλλά εκτεταμένη δυσαρέσκεια που διαπερνά οργανώσεις, στελέχη και ενεργά μέλη σε ολόκληρη τη χώρα. Μια δυσαρέσκεια που δεν αφορά πρόσωπα ή αριθμούς, αλλά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να στηθεί το εσωκομματικό παιχνίδι πριν καν παιχτεί.

Στα πηγαδάκια των οργανώσεων, στις τηλεφωνικές γραμμές και στις κλειστές συζητήσεις, η αίσθηση είναι κοινή: η τράπουλα μοιράζεται από πριν. Ο διορισμός των ΝΟ.Ε.Σ. δεν εκλαμβάνεται ως οργανωτική ανάγκη, αλλά ως εργαλείο ελέγχου. Ελέγχου των συνέδρων, ελέγχου της ατζέντας, ελέγχου του ίδιου του συνεδρίου. Και αυτό δεν λέγεται ψιθυριστά· λέγεται πια καθαρά.

Στελέχη με μακρά διαδρομή στο κόμμα μιλούν για μια συνειδητή προσπάθεια να περιοριστεί εκ των προτέρων η απήχηση συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων, να «φιλτραριστούν» ψηφίσματα, να αφοπλιστεί πολιτικά κάθε φωνή που δεν χωρά στο στενό πλαίσιο της ηγετικής γραμμής. Όχι με πολιτική αντιπαράθεση, αλλά με μηχανισμούς. Όχι με ιδέες, αλλά με διορισμούς

Την ίδια στιγμή, διακινείται με επιμονή ένα αφήγημα ενοχοποίησης. Ότι η πολιτική συζήτηση προκαλεί εσωστρέφεια. Ότι οι θέσεις και οι παρεμβάσεις που ζητούν καθαρό πολιτικό στίγμα ευθύνονται για τις δημοσκοπικές δυσκολίες. Ένα αφήγημα βολικό, που μεταθέτει τις ευθύνες από την απουσία πειστικού σχεδίου στην ύπαρξη πολιτικού λόγου. Και που επιχειρεί να υποβαθμίσει εσωκομματικά πρόσωπα και ρεύματα, όχι με επιχειρήματα αλλά με υπαινιγμούς.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η αίσθηση προαποφασισμένου αποτελέσματος. Ότι για λόγους προσχηματικούς θα «αφεθεί χώρος» σε ένα μειοψηφικό ποσοστό, ώστε να διατηρηθεί η εικόνα της πολυσυλλεκτικότητας, την ώρα που θα σερβίρεται επικοινωνιακά μια δήθεν καθολική στήριξη της βάσης προς την ηγεσία. Μια εικόνα που ελάχιστη σχέση έχει με όσα πραγματικά συμβαίνουν στη βάση του ΠΑΣΟΚ.

Αν η ηγεσία πιστεύει ότι με τέτοιες μεθοδεύσεις θωρακίζει το συνέδριο, πλανάται. Γιατί όταν η βάση νιώθει αποκλεισμένη, όταν η πολιτική συζήτηση αντικαθίσταται από οργανωτικούς ελιγμούς, τότε δεν «προστατεύεις» το συνέδριο. Το υπονομεύεις. Και μια στημένη τράπουλα, όσο προσεκτικά κι αν μοιραστεί, αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται.