Οι “κομμένοι” των ΝΟ.Ε.Σ του ΠΑΣΟΚ και νέες αντιδράσεις από τον Γραμματέα της Ν.Ε ΠΑΣΟΚ Αιτωλοακαρνανίας

ΠΑΣΟΚ: Όταν οι εκλεγμένοι “περισσεύουν” στο δρόμο για το συνέδριο

Η δημόσια παρέμβαση του γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Αιτωλοακαρνανίας, Γιώργου Ζήσιμου, δεν συνιστά απλώς εσωκομματική διαφωνία. Αποτελεί ένδειξη μιας βαθύτερης δυσλειτουργίας στον τρόπο με τον οποίο συγκροτούνται οι οργανωτικές δομές ενόψει του συνεδρίου, με επιλογές που προκαλούν πολιτικό και θεσμικό προβληματισμό.

Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ και τη δημοσίευση του AgrinioPress, οι εκλεγμένοι γραμματείς Νομαρχιακών Επιτροπών δεν συμπεριλήφθηκαν στις Νομαρχιακές Οργανωτικές Επιτροπές Συνεδρίου. Στη θέση τους ορίστηκαν πρόσωπα διορισμένα από την κεντρική ηγεσία, συχνά χωρίς προηγούμενη εμπλοκή σε αντίστοιχες διαδικασίες. Η επιλογή αυτή, αν και τυπικά καλύπτεται οργανωτικά, αφήνει ανοιχτό το ερώτημα της πολιτικής της σκοπιμότητας.

Στην Αιτωλοακαρνανία, ο αποκλεισμός του εκλεγμένου γραμματέα ανέδειξε το πρόβλημα με σαφήνεια. Ο Γιώργος Ζήσιμος, με δήλωσή του, υπενθυμίζει ότι η θεσμική του ιδιότητα προέκυψε μέσα από δημοκρατική διαδικασία και όχι μέσω διορισμού. Χωρίς προσωπικές αιχμές, καταγράφει την απόφαση της ηγεσίας να παρακάμψει τους εκλεγμένους, επισημαίνοντας ότι «όλοι κρινόμαστε για τις επιλογές μας», μια φράση που αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος στο παρόν συγκυριακό πλαίσιο.

Ανάλογες ενστάσεις διατυπώνονται και σε άλλες Νομαρχιακές Οργανώσεις. Στην Κέρκυρα και στις Σέρρες, σύμφωνα με πληροφορίες στελεχών των τοπικών οργανώσεων, εκλεγμένοι γραμματείς βρέθηκαν εκτός των ΝΟΕΣ, χωρίς δημόσια αιτιολόγηση, ενώ τοποθετήθηκαν πρόσωπα που θεωρούνται εγγύτερα στο προεδρικό περιβάλλον. Η εικόνα που διαμορφώνεται παραπέμπει σε μια κεντρική προσπάθεια αυστηρού ελέγχου των συνεδριακών συσχετισμών.

Στελέχη με γνώση των εσωκομματικών διεργασιών σημειώνουν ότι η επιλογή αυτή εντάσσεται στη στρατηγική της ηγεσίας Ανδρουλάκη να διασφαλίσει ένα «ήσυχο» συνέδριο, περιορίζοντας την παρουσία φωνών που ενδέχεται να εκφράσουν διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Το τίμημα, ωστόσο, είναι η αποδυνάμωση της θεσμικής λειτουργίας των Νομαρχιακών Οργανώσεων και η αποξένωση στελεχών που στήριξαν το κόμμα σε δύσκολες περιόδους.

Η συγκυρία δεν είναι αδιάφορη. Το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να ανακτήσει πολιτική αξιοπιστία και κοινωνική αναφορά, την ώρα που στο εσωτερικό του καταγράφονται πρακτικές οι οποίες δύσκολα συνάδουν με το αίτημα της ανανέωσης και της συμμετοχής. Όταν οι εκλεγμένοι τίθενται εκτός διαδικασιών και η οργανωτική πυραμίδα λειτουργεί με λογική διορισμών, το ερώτημα δεν είναι οργανωτικό αλλά βαθύτατα πολιτικό.

Το συνέδριο καλείται να αποτελέσει πεδίο πολιτικού διαλόγου και σύνθεσης. Αν, όμως, προηγηθεί η συστηματική περιθωριοποίηση όσων διαθέτουν δημοκρατική νομιμοποίηση από τη βάση, τότε η συζήτηση μετατοπίζεται από το περιεχόμενο στη μέθοδο. Και αυτή η μετατόπιση αφήνει ίχνη που δύσκολα σβήνουν από την ιστορία ενός κόμματος που οικοδομήθηκε, ιστορικά, πάνω στη συμμετοχή.