Αθήνα – εργασίες εταιρειών σε δρόμους:Από την ανοχή της προηγούμενης διοίκησης στην επιβολή αυστηρών κυρώσεων και θεσμικού πλαισίου της δημοτικής αρχής Δούκα

Η εικόνα των δρόμων της πρωτεύουσας δεν προσβάλλει μόνο την αισθητική της πόλης· θέτει ζήτημα ασφάλειας και θεσμικής ευθύνης.

Ένα απέραντο «ψηφιδωτό» από πρόχειρα μπαλώματα, αλλεπάλληλες τομές και κακοτεχνίες διατρέχει γειτονιές της Αθήνας, μετατρέποντας το οδόστρωμα σε πεδίο διαρκούς φθοράς. Κάθε έντονη βροχόπτωση λειτουργεί ως άτυπος τεχνικός έλεγχος και αποκαλύπτει αυτό που για μήνες κρύβεται κάτω από την άσφαλτο: ελλιπή αποκατάσταση, κακή συμπύκνωση υλικών, έργα που παραδίδονται χωρίς την απαιτούμενη ποιότητα.

Στον Δήμο Αθηναίων οι καταγγελίες πολιτών καταγράφονται πλέον με καταιγιστικό ρυθμό. Πέρα από τις επίσημες αναφορές στις υπηρεσίες, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν καταστεί άτυπος δίαυλος ελέγχου, με εικόνες και βίντεο που τεκμηριώνουν καθιζήσεις και φθορές σε σημεία όπου προηγήθηκαν παρεμβάσεις εταιρειών κοινής ωφέλειας.

Ο Παναγιώτης Χαρλαύτης, αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, Δημοτικής Περιουσίας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, επισημαίνει ότι τα συνεργεία είναι νομικά και συμβατικά υποχρεωμένα να τηρούν συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές κατά την αποκατάσταση του οδοστρώματος. Ωστόσο, όπως αναφέρει, σε πολλές περιπτώσεις αυτό δεν συμβαίνει. Η δημοτική αρχή έχει αποφασίσει την επιβολή προστίμων, επιδιώκοντας τη συμμόρφωση ακόμη και μέσω αυστηρότερων διοικητικών μέτρων, όπου αυτά προβλέπονται από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των συνεπειών αποτέλεσε η καθίζηση στο Παγκράτι, κάτω από στύλο ηλεκτροφωτισμού, που δημιούργησε κρατήρα βάθους περίπου δύο μέτρων. Το περιστατικό ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η πλημμελής αποκατάσταση δεν είναι ζήτημα «εικόνας», αλλά εν δυνάμει απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.

Το ζήτημα υπερβαίνει τη συγκυρία. Κάθε τομή στο υπέδαφος της πόλης –για δίκτυα ενέργειας, τηλεπικοινωνιών ή ύδρευσης– συνεπάγεται ευθύνη πλήρους και άρτιας επαναφοράς του οδοστρώματος. Όταν αυτή η ευθύνη αντιμετωπίζεται ως τυπική διαδικασία και όχι ως τεχνική υποχρέωση με μετρήσιμα ποιοτικά κριτήρια, το κόστος μετακυλίεται τελικά στον δημόσιο χώρο και στους πολίτες.

Η απόφαση για συστηματικότερους ελέγχους και κυρώσεις σηματοδοτεί μια προσπάθεια επαναφοράς της λογοδοσίας. Η Αθήνα δεν μπορεί να λειτουργεί ως άθροισμα ασύνδετων εργολαβιών, ούτε οι δρόμοι της να παραδίδονται σε μια λογική «μπαλώματος» χωρίς διάρκεια. Ο δημόσιος χώρος απαιτεί τεχνική επάρκεια, διαφάνεια και σαφή καταλογισμό ευθυνών – όχι πρόσκαιρες επιδιορθώσεις που καταρρέουν με την πρώτη νεροποντή.