Υποκλοπές: Καμία “βολική σύμπτωση” – Οι καταθέσεις που “καίνε” την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Σύμφωνα με το KReport, επτά κρίσιμες καταθέσεις που ακούστηκαν στο ακροατήριο ανατρέπουν τη βολική βεβαιότητα ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών ήταν προϊόν υπερβολής ή πολιτικής φαντασίας. Παρά την αρχειοθέτηση της βασικής έρευνας σε ανώτατο επίπεδο, η δικαστική διαδικασία που ακολούθησε ανέδειξε ένα πλέγμα γεγονότων, χρονικών συμπτώσεων και υπηρεσιακών ενεργειών που δύσκολα συνάδουν με την εικόνα της «απλής σύμπτωσης».

Στον πυρήνα των καταθέσεων περιγράφεται η χρήση κακόβουλου λογισμικού παρακολούθησης σε βάρος προσώπων που είχαν προηγουμένως εμπλακεί σε υπηρεσιακές ή θεσμικές τριβές. Η αλληλουχία των γεγονότων, όπως παρουσιάστηκε, δημιουργεί την εντύπωση στοχευμένης επιλογής και όχι τυχαίας διαρροής ψηφιακού ιού. Το ζήτημα δεν περιορίζεται στην τεχνική διάσταση της παραβίασης, αλλά επεκτείνεται στο ερώτημα ποιος είχε τη δυνατότητα, την πρόσβαση και το κίνητρο..

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν οι αναφορές σε κλίμα εσωτερικών διαβεβαιώσεων ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας όσο το πολιτικό περιβάλλον παραμένει σταθερό. Τέτοιου είδους φράσεις, εφόσον αποδίδουν πραγματικές συνομιλίες, δεν συνιστούν από μόνες τους απόδειξη ενοχής. Συνθέτουν, όμως, μια κουλτούρα βεβαιότητας ότι οι συνέπειες δεν θα φτάσουν ποτέ στην κορυφή. Και αυτή η κουλτούρα είναι που διαβρώνει τη θεσμική αξιοπιστία.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που αφορούν τη χρηματοδότηση της αποστολής μολυσμένων μηνυμάτων. Η προπληρωμένη κάρτα που χρησιμοποιήθηκε εμφανίζεται να είχε μακρά και ενεργή διαδρομή συναλλαγών, με χρεώσεις που συνδέονται με ψηφιακές υποδομές και εικονικούς διακομιστές. Η διάρκεια χρήσης της και η χρονική σύμπτωση της τελευταίας συναλλαγής με την παύση λειτουργίας σχετικών τεχνικών μέσων συγκροτούν ένα συνεκτικό χρονολόγιο που δύσκολα ερμηνεύεται ως τυχαίο περιστατικό απώλειας.

Παράλληλα, αναδείχθηκαν αδυναμίες στους θεσμικούς ελέγχους. Οι περιγραφές για επιφανειακές επιθεωρήσεις και περιορισμένη πρόσβαση σε κρίσιμο εξοπλισμό εγείρουν ερωτήματα για το κατά πόσον εξαντλήθηκαν τα περιθώρια διερεύνησης. Όταν ο έλεγχος μοιάζει τυπικός και όχι ουσιαστικός, η αλήθεια δεν αποκρύπτεται απαραίτητα· απλώς δεν αναζητείται με την απαιτούμενη ένταση.

Η κυβέρνηση επιμένει ότι η υπόθεση έχει κλείσει οριστικά. Όμως τα δεδομένα που ήρθαν στο φως δείχνουν ότι, στο επίπεδο της δημόσιας λογοδοσίας, η συζήτηση παραμένει ανοιχτή. Σε ένα κράτος δικαίου, η θεσμική αυτοπροστασία δεν μπορεί να υποκαθιστά τη διαφάνεια. Και όσο τα αναπάντητα ερωτήματα συσσωρεύονται, τόσο η σκιά πάνω από τη λειτουργία της δημοκρατίας θα βαθαίνει.