Ο Μπαράκ ..μιλά για το “Προεδρικό Κέντρο Ομπάμα” στο Σικάγο (VIDEO)

Στο προσκήνιο επανέρχεται ο Barack Obama, αυτή τη φορά όχι ως πολιτικό πρόσωπο, αλλά ως αρχιτέκτονας μιας φιλόδοξης πρωτοβουλίας δημόσιας παρέμβασης με σαφές κοινωνικό αποτύπωμα. Το Προεδρικό Κέντρο Ομπάμα, που ανεγείρεται στο Chicago, προγραμματίζεται να ανοίξει τις πύλες του την άνοιξη, ανήμερα της Juneteenth, επιχειρώντας να λειτουργήσει ως κόμβος εκπαίδευσης, δικτύωσης και ενδυνάμωσης νέων ηγετών.

Το εγχείρημα, υπό την αιγίδα του Obama Foundation, εκτείνεται σε μια έκταση 19 στρεμμάτων και φέρει κόστος που προσεγγίζει τα 850 εκατομμύρια δολάρια. Δεν πρόκειται για ένα ακόμη μνημειακό έργο προβολής πολιτικής υστεροφημίας, αλλά για μια σύνθετη υποδομή με σαφή προσανατολισμό στη συμμετοχικότητα και τη δημόσια χρήση. Το συγκρότημα περιλαμβάνει μουσείο, χώρους εκπαίδευσης, παιδικές εγκαταστάσεις, ακόμη και τεχνητό λόφο για δραστηριότητες, σε έναν χώρο που φέρει ιστορικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα, καθώς σχεδιάστηκε αρχικά από τον Frederick Law Olmsted.

Σύμφωνα με τους εμπνευστές του, το κέντρο φιλοδοξεί να αποτελέσει «φυσική έκφραση μιας φιλοσοφίας ζωής» που εστιάζει στην κοινωνική κινητικότητα, την ισότητα ευκαιριών και τη δημοκρατική συμμετοχή. Η επιλογή της ημερομηνίας εγκαινίων μόνο τυχαία δεν είναι, καθώς επιχειρεί να συνδεθεί με το ιστορικό φορτίο της απελευθέρωσης και των αγώνων για δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρωτοβουλία καταγράφεται ως συνέχεια της μεταπροεδρικής στρατηγικής του Ομπάμα, ο οποίος, αντί να περιοριστεί σε έναν ρόλο διεθνούς σχολιαστή, επενδύει σε δομές με μακροπρόθεσμη κοινωνική επίδραση. Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά εξαντλείται στην επικοινωνιακή διαχείριση, το εγχείρημα στο

Σικάγο επιχειρεί να επαναφέρει την έννοια της υλικής παρέμβασης στον δημόσιο χώρο.
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι κατά πόσο τέτοιες πρωτοβουλίες μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες ή αν τελικά θα περιοριστούν σε συμβολικές κινήσεις υψηλού κόστους.

Σε κάθε περίπτωση, το Κέντρο Ομπάμα επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο μοντέλο πολιτικής παρακαταθήκης, όπου η ισχύς μεταφράζεται σε θεσμική και κοινωνική υποδομή, και όχι απλώς σε αφήγημα.