Μπροστά στον ανθρώπινο πόνο γίνε Δούκας , όχι Μπέος : Νέα απάνθρωπη δήλωση Μπέου για τα Τέμπη

“Πάρε ρε Μητσοτάκη μια μπουλντόζα και μια καθαρίστρια και σβηστα (εννοεί τα ονόματα των νεκρών των Τεμπών) από εκεί. Το μνημείο είναι στα Τέμπη, να πάνε εκεί να κλάψουν”

Σφοδρές αντιδράσεις προκαλεί η νέα δημόσια παρέμβαση του Δημάρχου Βόλου Αχιλλέας Μπέος, ο οποίος επέλεξε να επιτεθεί ακόμη και στη συλλογική μνήμη και το δημόσιο πένθος για το έγκλημα των Τεμπών, ζητώντας ουσιαστικά να εξαφανιστούν τα ονόματα των νεκρών από το Σύνταγμα. Η δήλωση αυτή δεν συνιστά απλώς πολιτική πρόκληση· αποτελεί μια βαθιά απάνθρωπη και ιδεολογικά φορτισμένη τοποθέτηση που έρχεται να εκφράσει το πιο σκληρό, κυνικό και αυταρχικό πρόσωπο μιας αντίληψης εξουσίας που αντιμετωπίζει ακόμη και τη μνήμη των θυμάτων ως “ενόχληση” στον δημόσιο χώρο. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό: ότι ένας αιρετός εκπρόσωπος της αυτοδιοίκησης επιλέγει να μιλά με όρους καταστολής απέναντι στο πένθος, επιχειρώντας να επιβάλει σιωπή εκεί όπου η κοινωνία ζητά ακόμη δικαιοσύνη και αλήθεια.

Την ίδια στιγμή, είναι προφανές πως η κοινωνία του Βόλου δεν ταυτίζεται συλλήβδην με τέτοιες ακραίες και προσβλητικές λογικές, όσο κι αν αυτές επιχειρούν να εμφανιστούν ως “αντισυστημικός αυθορμητισμός”.

Στον αντίποδα, η στάση του Δημάρχου Αθηναίων Χάρης Δούκας λειτούργησε ως πολιτικό και θεσμικό αντίβαρο σε αυτή τη σκοτεινή αντίληψη περί δημόσιου χώρου και δημοκρατίας. Η δημοτική αρχή της Αθήνας όχι μόνο συνέβαλε ώστε να δημιουργηθεί χώρος μνήμης για τα θύματα των Τεμπών στην πρωτεύουσα, αλλά αντιμετώπισε με σεβασμό ακόμη και τα γραμμένα με μπογιά ονόματα στο

Σύνταγμα, αναγνωρίζοντας ότι η κοινωνική οδύνη δεν “σβήνεται” με καθαριστικά και μπουλντόζες. Σε μια περίοδο όπου η αυτοδιοίκηση δοκιμάζεται ανάμεσα στον ανθρωπισμό και τον κυνισμό, η αντίθεση ανάμεσα στις δύο στάσεις αποκτά σαφές πολιτικό και ηθικό πρόσημο.