Γιώργος Χριστόπουλος στο TheSocialist: «Το παζάρι μορίων έχει μετατραπεί σε μηχανή μαύρου χρήματος και κοινωνικής αδικίας»

Σοβαρές καταγγελίες για ένα εκτεταμένο κύκλωμα παραγωγής και διακίνησης παράνομων τίτλων σπουδών, που σύμφωνα με την ΟΙΕΛΕ επηρεάζει ακόμη και διαδικασίες του ΑΣΕΠ, διατυπώνει στο TheSocialist μιλώντας στον Δημοσιογράφο Γαβρή Άγγελο, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας, Γιώργος Χριστόπουλος. Περιγράφοντας ένα οργανωμένο «παζάρι μορίων» με εμπλοκή πανεπιστημίων του εξωτερικού, εταιρειών συγγραφής εργασιών και φορέων πιστοποίησης γλωσσομάθειας, ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ κάνει λόγο για συνθήκες ασυδοσίας, πολιτικές ευθύνες και βαθιά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών, προαναγγέλλοντας παράλληλα προσφυγή στη Δικαιοσύνη.

-Πόσο εκτεταμένο είναι, με βάση τα στοιχεία που διαθέτετε, το δίκτυο παραγωγής και διακίνησης παράνομων τίτλων και σε ποιο βαθμό έχει επηρεάσει διαδικασίες του ΑΣΕΠ; Ποιοι είναι οι βασικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων λειτουργεί το «παζάρι μορίων»;

Δυστυχώς, η έκδοση παράνομων/εικονικών/πλαστών τίτλων σπουδών κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα στο χώρο της εκπαίδευσης. Η μοριοδότηση προσόντων για διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ έχει δημιουργήσει μια παράλληλη «αγορά» παραγωγής πτυχίων και πιστοποιήσεων με τρεις βασικούς πυλώνες:

1. Πανεπιστήμια εξωτερικού (κυρίως από Ιταλία και Βουλγαρία) που μοιράζουν αφειδώς μεταπτυχιακά και διδακτορικά, συχνά μαζί με πιστοποίηση γλωσσομάθειας επιπέδου C2, με ψηφιακούς «κράχτες» να ψαρεύουν «πελατεία» και στη συνέχεια, όταν ο πελάτης τσιμπήσει, να δίνουν οδηγίες πώς θα ληφθεί ο τίτλος χωρίς φυσικά ο υποψήφιος να δώσει εξετάσεις ή να γνωρίζει έστω λέξη από την ξένη γλώσσα για την οποία πιστοποιείται. Το τιμολόγιο για έναν μεταπτυχιακό τίτλο είναι συνήθως από 4 έως 6000 ευρώ.
2. Ψηφιακές εταιρείες που συγγράφουν μεταπτυχιακές και διδακτορικές διατριβές για τους «ακάματους» υποψήφιους και ανερυθρίαστα διαφημίζουν στο διαδίκτυο την πραμάτεια τους. Μάλιστα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου των Νέων Μιχάλη Γελασάκη, μια από τις εταιρείες αυτές διαφημίζει το γεγονός ότι από το 2014 έχει συγγράψει σχεδόν μισό εκατομμύριο (!!!) πτυχιακές, μεταπτυχιακές και διδακτορικές διατριβές. Και μόνο το νούμερο αυτό αποδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος.
3. Φορείς πιστοποίησης ξένων γλωσσών έναντι τιμήματος 1000-1500 ευρώ σου παραδίδουν, με εξετάσεις – παρωδία στο χώρο του φορέα, το πτυχίο στο πιάτο. Χαρακτηριστικό του μεγέθους του κυκλώματος το ακόλουθο στοιχείο. Στη Γερμανία των 80 εκατομμυρίων κατοίκων υπάρχουν μόλις 3 φορείς πιστοποίησης της αγγλικής γλώσσας. Στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων, οι φορείς είναι …47 (!) με τους παράγοντες της αγοράς να παραδέχονται πως οι 40 περίπου από αυτούς είναι μαϊμού. Οι διαφημίσεις για Proficiency σε 4 …μήνες προκαλούν τη νοημοσύνη και του πιο αδαούς.

-Γιατί παραμένει αυτό το κύκλωμα, όπως λέτε, εκτός ουσιαστικού ελέγχου;

Για δύο κύριους λόγους. Πρώτον, το κύκλωμα αυτό γεννά ένα ποτάμι μαύρου χρήματος που «ποτίζει» πολλούς. Επίσης, θεωρούμε πως η απροθυμία κυβέρνησης και δικαιοσύνης να ελέγξουν το «τέρας» της ασυδοσίας και της αδιαφάνειας σχετίζεται με το γεγονός πως πολλά δημόσια πρόσωπα έχουν επωφεληθεί ή σκοπεύουν να επωφεληθούν από τη μηχανή παραγωγής παράνομων πτυχίων και πιστοποιήσεων.

-Τι ακριβώς θα επιδιώξει η προσφυγή της ΟΙΕΛΕ στη Δικαιοσύνη και ποια νέα δεδομένα εκτιμάτε ότι μπορεί να αποκαλύψει;

Η προσφυγή μας στη δικαιοσύνη είναι κυριολεκτικά η τελευταία ευκαιρία για να διαλευκανθεί η υπόθεση. Ευχόμαστε αδέκαστοι και έντιμοι λειτουργοί της δικαιοσύνης να ελέγξουν ένα σκάνδαλο που δεν προσβάλλει απλώς το χώρο της εκπαίδευσης, αλλά προκαλεί ακραίες συνθήκες εύνοιας για ανθρώπους που έχουν την οικονομική δυνατότητα να εξαγοράζουν «χαρτιά», κλέβοντας διορισμούς και διευθυντικές θέσεις από έντιμους πολίτες που πήραν τα προσόντα τους με τον ιδρώτα τους. Αν πράγματι η δικαιοσύνη αποφασίσει να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο, πιστεύουμε ότι θα βγουν στην επιφάνεια πολλά περισσότερα από όσα εμείς έχουμε καταγγείλει.

-Τι αποκαλύπτει η υπόθεση του «60λεπτου» μαθήματος για τις εργασιακές συνθήκες στην ιδιωτική εκπαίδευση και το μέγεθος της οικονομικής εκμετάλλευσης;

Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, η διδακτική ώρα σε Φροντιστήρια και σε Κέντρα Ξένων Γλωσσών διαρκεί 45 λεπτά. Όμως κάποια από αυτά, με επικεφαλής την τεράστια αλυσίδα Διακρότημα, διαφημίζουν χωρίς φόβο και αιδώ διδακτική ώρα 60 λεπτών (και μάλιστα με το αισχρό επιχείρημα της …απελευθέρωσης του εκπαιδευτικού από το άγχος της …ώρας). Για ποιο λόγο;

Μα γιατί οι εργοδότες κερδίζουν για κάθε ώρα 15 διδακτικά λεπτά για τα οποία δεν καταβάλουν αποδοχές και ασφαλιστικές εισφορές, καθώς μετατρέπουν τη διδακτική ώρα παρανόμως σε 60λεπτη. Αν υπολογιστεί ότι χονδρικά οι ώρες λειτουργίας των Φροντιστηρίων και των Κέντρων Ξένων Γλωσσών είναι 7 ημερησίως (από τις 3 έως τις 10), αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα κέρδη των ιδιοκτητών και οι ταυτόχρονες απώλειες εργαζόμενων και δημόσιων ταμείων ανέρχονται μηνιαίως σε εκατομμύρια ευρώ! Ταυτόχρονα πλήττονται ευλόγως και οι επιχειρηματίες που τηρούν τη νομιμότητα.

-Σε ποιο βαθμό η υπόθεση των «πέτσινων πτυχίων» αντανακλά μια ευρύτερη κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και τι σημαίνει αυτό για την κοινωνική συνοχή;

Αναντίρρητα, σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς εκκινεί από την αίσθηση των πολιτών ότι μια ελίτ λειτουργεί αυτόνομα, πέρα και πάνω από νόμους και κανόνες. Έτσι, η Βουλή, τα κόμματα, οι συλλογικότητες, η δικαιοσύνη, χάνουν την αξιοπιστία τους. Όπως είχε γράψει εύστοχα ο Σαμίρ Αμίν, έχουμε πλέον μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ελάσσονος ισχύος, με συγκεκριμένα συμφέροντα να αποδεικνύονται πολύ ισχυρότερα από τους αιρετούς θεσμούς. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κοινωνία χάνει τη συνοχή της και μετατρέπεται σε αυτό που η Μάργκαρετ Θάτσερ ονειρευόταν, σε ένα άθροισμα ατόμων χωρίς συλλογική κουλτούρα και διάθεση διεκδίκησης.

Γιατί, παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν έχουν παρέμβει αποτελεσματικά και ποιος φέρει την κύρια ευθύνη;

Η απάντηση είναι, δυστυχώς, απλή. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έχει κρύψει, τουλάχιστον στο χώρο της εκπαίδευσης, την προκλητική εύνοιά της στους επιχειρηματίες έναντι των εργαζόμενων. Ακόμη και η πιο φιλοεπιχειρηματική, ωστόσο, κυβέρνηση σε μια ευνομούμενη χώρα τηρεί τους στοιχειώδεις κανόνες. Η εγχώρια κυβέρνηση «επιτρέπει» την παρανομία, διότι από αυτήν ωφελούνται κάποιοι πολιτικοί της φίλοι και συμπαραστάτες. Δεν σκέφτεται καν τη ζημία που υφίστανται νόμιμοι επιχειρηματίες ή τα δημόσια ταμεία.

-Σε μια περίοδο που ο Προοδευτικός χώρος βρίσκεται σε ανασύνταξη, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός και η σοσιαλδημοκρατία, μπορούν να είναι η απάντηση ενώνοντας δυνάμεις απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό και την έξαρση πιο ακραίων πολιτικών σε Ε.Ε και ΗΠΑ;

Ο προοδευτικός χώρος είναι φανερό πως δεν έχει ακόμη μια σαφή απάντηση στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Ωστόσο, η απάντηση στο δόγμα της ασύδοτης αγοράς δεν μπορεί να είναι ο νοσηρός τραμπισμός και η ακροδεξιά. Μόνο οι δυνάμεις της προόδου, από το δημοκρατικό σοσιαλισμό, την πολιτική οικολογία και την σοσιαλδημοκρατία μέχρι το χώρο του πολιτικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού, μπορούν να συνεργαστούν για να συνταχθεί ένα πρόγραμμα ρεαλιστικό και βιώσιμο με κεντρικούς στόχους την αποκατάσταση του ρυθμιστικού ρόλου του κράτους, το δημόσιο έλεγχο στα κοινωνικά αγαθά, την αειφορία και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, την αντιμετώπιση του πληθωρισμού κερδών της λαίμαργης και ανεξέλεγκτης επιχειρηματικότητας, της ενεργειακής και της στεγαστικής κρίσης και των ογκούμενων ανισοτήτων.

Και βέβαια, μέσα από το ρεύμα της προόδου θα πρέπει να προκύψει ένα αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στον γεωπολιτικό παραλογισμό των ισχυρών που βάζουν τον πλανήτη σε κίνδυνο. Οι προκλήσεις για την ευρύτερη αριστερά, για τον σοσιαλιστικό/σοσιαλδημοκρατικό χώρο είναι μεγάλες, αλλά συνάμα όμορφες. Ο ρόλος των συνδικάτων σε αυτό τον δύσκολο, αλλά ωραίο αγώνα θα είναι καθοριστικός, καθώς βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για να υπερασπίζονται τους πιο ευάλωτους, για να θέτουν στον κοινωνικό διάλογο τις προτάσεις του κόσμου της εργασίας, για να αποτελούν τον κυματοθραύστη απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.