Ο Μητροπολίτης που δίνει το καλό παράδειγμα απέναντι στην Εκκλησία: «Να κοιτάμε και προς τα κάτω, όχι μόνο προς τα πάνω»

Την ώρα που η κυβερνητική ρύθμιση αυξάνει θεαματικά τις αποδοχές των μητροπολιτών, ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ επιλέγει να διαθέσει το επιπλέον ποσό για τη στήριξη γιατρών και εκπαιδευτικών στο νησί.

Μέσα στη θορυβώδη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε η κυβερνητική απόφαση για σημαντικές αυξήσεις στις αποδοχές των μητροπολιτών, μια διαφορετική στάση από τους κόλπους της Εκκλησίας έρχεται να υπενθυμίσει ότι η κοινωνική ευαισθησία δεν μετριέται με το ύψος ενός μισθού αλλά με τον τρόπο που επιλέγει κανείς να τον αξιοποιήσει.

Ο Μητροπολίτης Κυθήρων και Αντικυθήρων Σεραφείμ ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να κρατήσει για τον εαυτό του την αύξηση που προκύπτει από τη νέα νομοθετική ρύθμιση. Αντίθετα, αποφάσισε να διαθέσει τα επιπλέον χρήματα για τη δημιουργία κατοικιών που θα μπορούν να φιλοξενήσουν γιατρούς και εκπαιδευτικούς, δύο επαγγελματικές κατηγορίες που δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να παραμείνουν και να εργαστούν στα νησιά λόγω του υψηλού κόστους στέγασης.

Η τοποθέτησή του αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό σε μια περίοδο κατά την οποία χιλιάδες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και νέοι άνθρωποι παλεύουν με την ακρίβεια, τα ενοίκια και τη συρρίκνωση της αγοραστικής τους δύναμης. «Να κοιτάμε και προς τα κάτω, όχι προς τα πάνω μόνο», ανέφερε χαρακτηριστικά, συμπυκνώνοντας σε μία φράση μια αντίληψη κοινωνικής ευθύνης που σπανίζει στη δημόσια ζωή.

Ο Μητροπολίτης δεν αμφισβήτησε ότι και η Εκκλησία έχει ανάγκες. Επέλεξε όμως να θέσει ως προτεραιότητα τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Περιέγραψε ένα νοσοκομείο που δυσκολεύεται να κρατήσει γιατρούς και ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αδυνατεί να προσελκύσει καθηγητές, καθώς οι χαμηλοί μισθοί εξανεμίζονται από τα ενοίκια. Σε αυτό το περιβάλλον, η αύξηση του δικού του εισοδήματος μετατρέπεται σε εργαλείο κοινωνικής παρέμβασης.

Η πρωτοβουλία του δεν αλλάζει από μόνη της τη μεγάλη εικόνα της στεγαστικής κρίσης ούτε λύνει τα προβλήματα της νησιωτικής Ελλάδας. Αναδεικνύει όμως μια άλλη διάσταση του δημόσιου διαλόγου. Εκείνη που δεν περιστρέφεται γύρω από το ποιος δικαιούται περισσότερα, αλλά γύρω από το ποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη.

Σε μια εποχή κατά την οποία η κοινωνία παρακολουθεί να διευρύνονται οι ανισότητες και να πολλαπλασιάζονται τα αδιέξοδα για τους πιο αδύναμους, η επιλογή του Μητροπολίτη Κυθήρων λειτουργεί ως μια υπενθύμιση ότι η αλληλεγγύη δεν είναι θεωρητική έννοια. Είναι πράξη. Και συχνά κρίνεται από την απόφαση να στερηθεί κανείς κάτι που δικαιούται, ώστε να μπορέσουν άλλοι να αποκτήσουν τα απολύτως αναγκαία.