Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να έχει πυξίδα τον Μάρτιο και ανεμοδείκτη τον Αύγουστο

Γράφει ο Γιώργος Μαντζαβάς

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή που όλοι δεχόμαστε: η πολιτική οφείλει να προσαρμόζεται στις συνθήκες.

Το πρόβλημα είναι όταν η «προσαρμογή» γίνεται πρόσχημα για να ξηλωθεί μια θεμελιώδης στρατηγική επιλογή. Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει με τη συζήτηση περί «ρεαλισμού» που ανοίγει εκ νέου στον χώρο μας.

Λένε λοιπόν ότι το συνέδριο έγινε τον Μάρτιο, τα δεδομένα άλλαξαν, άρα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να «διαβάσει την πραγματικότητα» και να χαλαρώσει τη γραμμή της αυτονομίας.
Ας το δούμε καθαρά, γιατί κάτω από τη ρητορική κρύβεται πάντα το ίδιο συμπέρασμα: η συγκυβέρνηση, απλώς με άλλο περιτύλιγμα.

Η «ανοιχτή πρόσκληση» —όσοι συμφωνούν, ας έρθουν να κυβερνήσουμε μαζί— ΕΙΝΑΙ η λογική της συνεργασίας, ό,τι κι αν λέει ο τίτλος από πάνω. Αντί για την αόριστη ταμπέλα «προοδευτικές δυνάμεις», σερβίρεται τώρα η «προγραμματική σύγκλιση». Ίδιο πράγμα, καινούριο όνομα. Κατηγορούν την αοριστία και την ασκούν στην ίδια πρόταση.

Και το βασικό ερώτημα μένει πάντα αναπάντητο: ΜΕ ΠΟΙΟΝ; Γίνεται μεγάλη κουβέντα για το «ποιοι είναι έτοιμοι να κυβερνήσουμε μαζί», αλλά κανείς δεν τολμά να πει το όνομα. Αν η απάντηση είναι ο Τσίπρας, τότε νομιμοποιούμε μόνοι μας την «κάλπη ανατροπής» και την ηγεμονία στον χώρο μας.
Αν δεν είναι, τότε είναι εξίσου αόριστο με αυτά που υποτίθεται ότι καταγγέλλει και ξυπνάει αναμνήσεις συγκυβέρνησης με την δεξιά στρατηγική επιλογή που λήφθηκε υπό ιστορικές πιέσεις και όχι «για να αναλάβουν θώκους και πέντε έξι δικοί μας».

Ας πούμε και το αυτονόητο: αν κάθε μεταβολή στις δημοσκοπήσεις του Αυγούστου ακυρώνει μια δημοκρατική απόφαση Συνεδρίου του Μαρτίου, τότε το κόμμα δεν έχει πυξίδα — έχει ανεμοδείκτη. Κόμμα που αλλάζει γραμμή με κάθε μέτρηση δεν διαβάζει την πραγματικότητα,την κυνηγάει. Κι αυτό ακριβώς τιμωρεί ο κόσμος.

Το πιο παράδοξο; Θέλουν να απαντήσουν στον Τσίπρα, αλλά υιοθετούν το πλαίσιό του. Από τη στιγμή που δέχεσαι ότι η επόμενη μέρα είναι «κυβέρνηση συνεργασίας» και ότι το ζητούμενο είναι «ποιοι θα κυβερνήσουν μαζί», έχεις ήδη παίξει στο γήπεδό του. Δεν ορίζεις εσύ την ατζέντα — την επικυρώνεις.

Η αυτονομία δεν αποδεικνύεται με δέκα bullet points και μια πρόσκληση για κοινή κυβέρνηση. Αποδεικνύεται με μια καθαρή γραμμή που την κρατάς — ιδίως όταν πιέζεσαι.
Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται νέο «αφήγημα» κάθε φορά που δεν ξεκουνάει η βελόνα.
Χρειάζεται συνέπεια: αυτοδύναμη πρόταση διακυβέρνησης, χωρίς προσυμφωνημένους εταίρους και χωρίς ανοιχτές προσκλήσεις που μυρίζουν συγκυβέρνηση από τον Αύγουστο.
Και σεβασμό στις καταστατικές λειτουργίες και τις συνεδριακές αποφάσεις.
Άλλως ας προτείνουν όσοι θέλουν αλλαγή αυτών έκτακτο συνέδριο και εκεί ας παρουσιάσουν τόσο το έκτακτο των συνθηκών όσο και το πλάνο τους!

Ο «ρεαλισμός» δεν είναι άλλοθι. Και η «ανάγνωση της πραγματικότητας» δεν μπορεί να είναι το ευγενικό όνομα της υποχώρησης.