“Οι “φυλές του ΠΑΣΟΚ” και το σταυροδρόμι της ιστορίας του “

του Δημήτρη Μαυροματίδη
Μέλος ΠΑΣΟΚ – Πρώην Έπαρχος Λαγκαδά

Πάνε δεκαπέντε χρόνια από την τελευταία εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ. Έντεκα χρόνια από την τελευταία του συμμετοχή σε κυβέρνηση. Το διάστημα που μεσολάβησε σημαδεύτηκε από δύο ιστορικές περιόδους: την επικίνδυνη και αναποτελεσματική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την εξαετή πια διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που φέρει τις δικές της βαριές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, όπως αποτυπώνεται στους επιμέρους ποιοτικούς δείκτες αλλά και στις δημοσκοπήσεις.

Κι όμως, η πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας δεν αμφισβητείται. Αντιθέτως, φαίνεται να παγιώνεται. Παρά τα λάθη, τα σκάνδαλα, τις τραγωδίες, το εκλογικό σώμα εμφανίζεται μουδιασμένο και αμήχανο – όχι έτοιμο να στραφεί προς μια νέα πρόταση εξουσίας.

Και εδώ γεννάται το κρίσιμο ερώτημα: τι συμβαίνει με το ΠΑΣΟΚ;

Πώς γίνεται, έπειτα από έντεκα χρόνια «πολιτικής εξορίας», το Κίνημα να καταγράφει χαμηλές και, σε μεγάλο βαθμό, ανεξήγητες δημοσκοπικές επιδόσεις; Πώς γίνεται να μην μπορεί να πείσει, ακόμη και σήμερα, την κοινωνία ότι αποτελεί την αξιόπιστη, ρεαλιστική και ουσιαστική εναλλακτική απέναντι στην κυβερνητική φθορά;

Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εξηγήσεις. Και, δυστυχώς, πολλές εξ αυτών εστιάζονται στο εσωτερικό του κόμματος.

Οι «φυλές» του ΠΑΣΟΚ

Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛΛ έχουν διαμορφωθεί, εδώ και καιρό, διαφορετικές πολιτικές στοχεύσεις, που συμβιώνουν κάτω από την ίδια κομματική ομπρέλα αλλά σπάνια λειτουργούν με κοινό βηματισμό. Υπάρχουν:

• Όσοι θέτουν ως πρώτη και μοναδική προτεραιότητα την εσωκομματική επικράτηση του «δικού τους» υποψηφίου, ανεξαρτήτως της πορείας του κόμματος στις εθνικές εκλογές.
• Όσοι επιδιώκουν την ανατροπή της σημερινής ηγεσίας, χωρίς όμως να προτείνουν έναν καθαρό, συλλογικό δρόμο ανασύνταξης.
• Και, τέλος, εκείνοι που οραματίζονται ένα ΠΑΣΟΚ δυνατό, ανοιχτό στην κοινωνία , την βάση των στελεχών και τον διάλογο, νικηφόρο, ικανό να διαδραματίσει ρυθμιστικό ρόλο για την πορεία της χώρας.

Δεν χρειάζονται ονοματολογίες, ούτε ταμπέλες. Η ύπαρξη αυτών των διακριτών «φυλών» είναι αυταπόδεικτη. Κι αυτό, σε συνδυασμό με τις εκάστοτε επιλογές της ηγεσίας, είναι αρκετό για να κρατά καθηλωμένο το Κίνημα, πολιτικά και εκλογικά.

Διότι, πώς να εμπνεύσεις, όταν δεν εμπνέεσαι ο ίδιος; Πώς να ζητήσεις ενότητα από την κοινωνία, όταν δεν μπορείς να τη διασφαλίσεις εντός του πολιτικού σου σπιτιού;

Η κοινωνία ψάχνει απαντήσεις, όχι δικαιολογίες

Η κοινωνική πλειοψηφία είναι πληγωμένη. Βαρβαρότητα στην καθημερινότητα, ανασφάλεια, ακρίβεια, κλονισμένη εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Όλα αυτά, όμως, δεν μεταφράζονται σε πολιτικό ρεύμα αλλαγής. Γιατί; Διότι λείπει το όραμα. Λείπει το σχέδιο. Λείπει το ενιαίο μήνυμα.

Σε ένα τέτοιο σκηνικό, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να πορεύεται με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν ή εγκλωβισμένο στις ισορροπίες των μηχανισμών. Οφείλει να απαντήσει στο “πώς”, όχι μόνο στο “ποιος”. Να αρθρώσει ένα εθνικό αφήγημα ελπίδας, σοβαρότητας και προοδευτικού ρεαλισμού. Όχι ευχές. Όχι σκιώδεις αντιπολιτεύσεις. Όχι εμφύλιο εντός των τειχών.

Αν όχι τώρα, τότε πότε;

Αν σε αυτή τη συγκυρία – με έναν κοινωνικό ιστό να διαλύεται και με μια κυβέρνηση που εξαντλεί τη νομιμοποίησή της – δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να συγκροτήσει προοπτική διακυβέρνησης, τότε πότε;

Αν δεν μπορεί να ενώνει τις δυνάμεις του, αντί να τις φθείρει, τότε για ποιο λόγο υπάρχει;

Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι ηγεμονίας – είναι αγώνας ευθύνης. Και σήμερα, αυτή η ευθύνη πέφτει στις πλάτες όλων μας. Για να επανέλθει το ΠΑΣΟΚ όχι απλώς ως παρόν, αλλά ως καθοριστικός πρωταγωνιστής των εξελίξεων.

Ο χρόνος, ωστόσο, δεν είναι σύμμαχος. Κι αν χαθεί κι αυτή η συγκυρία, η ιστορία δεν θα γράψει «αδικήθηκαν». Θα γράψει απλώς: δεν μπόρεσαν.