Πολιτική αστάθεια, θεσμική κόπωση και κοινωνική οργή: το “τρίπτυχο” μιας κυβέρνησης σε αποδρομή

Στον απόηχο της προειδοποίησης του Κώστα Καραμανλή – που κάνει πάσα σε Σαμαρά και μάλιστα σημαντικό εδώ να αναφέρουμε την “ταύτιση” των όσων είπε ΚΑΙ ο Βαγγέλης Βενιζέλος χθες στη συνέντευξή του στην τηλεόραση – για τον κίνδυνο εθνικής κρίσης που μπορεί να συμπέσει με μια βαθιά πολιτική και θεσμική αποσάθρωση, η σημερινή συζήτηση στη Βουλή για τα εθνικά θέματα αποκτά χαρακτήρα πολιτικού βαρόμετρου. Ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε για «κρίση απονομιμοποίησης» και «ρήξη με την κοινωνία» – λόγια βαριά, με αποδέκτη έναν πρωθυπουργό που δείχνει να έχει χάσει τον έλεγχο όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και του αφηγήματος περί “σταθερότητας”.

Η παρέμβαση Καραμανλή δεν ήταν απλώς ένας εσωκομματικός ψίθυρος. Ήταν καμπανάκι για μια Νέα Δημοκρατία που φθείρεται, ενώ οι θεσμοί ασφυκτιούν υπό την κυβερνητική αυθαιρεσία. Και το μήνυμα δεν αφορά μόνο τα εθνικά ζητήματα, αλλά κυρίως την πολιτική ποιότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη – μια κυβέρνηση που πνίγεται μέσα στα δικά της σκάνδαλα, την αλαζονεία και την αποσύνδεση από την κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, στη Βουλή ψηφίζεται το πιο αμφιλεγόμενο εργασιακό νομοσχέδιο των τελευταίων ετών. Ένα νομοσχέδιο που επισφραγίζει τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων, νομιμοποιεί τις 13 ώρες εργασίας και επιβραβεύει την εργοδοτική αυθαιρεσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ότι θα απέχει από τη διαδικασία, αρνούμενος να «νομιμοποιήσει το έγκλημα», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Χρήστος Γιαννούλης.

Η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως, αντί να δώσει απαντήσεις στην ουσία, επέλεξε τη γνωστή κυβερνητική τακτική: να επιτεθεί στην αντιπολίτευση, κατηγορώντας την για υποκρισία. Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: ποιος υπερασπίζεται σήμερα τον εργαζόμενο, όταν το ίδιο το κράτος του αφαιρεί το δικαίωμα στην ισορροπημένη ζωή;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καταρρέει επικοινωνιακά και πολιτικά, καθώς η κοινωνία βλέπει πλέον καθαρά πως πίσω από τις μεγάλες κουβέντες για “ανάπτυξη” κρύβεται ένα σύστημα εξουσίας που συντηρεί ανισότητες, εξυπηρετεί ισχυρούς και απαξιώνει θεσμούς. Όταν ακόμη και ο Κώστας Καραμανλής προειδοποιεί για “μείζονα πολιτική κρίση”, τότε η πραγματική κρίση δεν είναι προ των πυλών – είναι ήδη εδώ.