Όταν η “αφωνία” και η διγλωσσία πληγώνουν αποκλειστικά και μόνο την παράταξη . .

Άρθρο γνώμης- Γαβρής Άγγελος

Σε μια εποχή που η κοινωνία αναζητά καθαρούς λόγους και καθαρές θέσεις, η “επιλεκτική” διγλωσσία — ή ακόμη χειρότερα, η αφωνία — ενός κόμματος πάνω σε κρίσιμα ζητήματα που ξεπερνούν τους μηχανισμούς και τις εσωτερικές ισορροπίες, λειτουργεί σαν αυτοτραυματισμός. Δεν πλήττει τους αντιπάλους. Δεν κλονίζει το πολιτικό σύστημα. Πληγώνει το ίδιο το κόμμα και την αξιοπιστία του.

Όταν ένα ζήτημα ενώνει την κοινωνία, όταν η πλειοψηφία των πολιτών τοποθετείται ξεκάθαρα και με συναίσθηση ευθύνης, τότε κάθε σιωπή μεταφράζεται ως αδυναμία. Κάθε “ίσες αποστάσεις” μετατρέπονται σε υπεκφυγή. Και κάθε εσωτερική σιωπηρή ανοχή σε μικροκομματικά παιχνίδια, γίνεται άλλοθι για την απώλεια του πολιτικού στίγματος.

Όσοι, με θάρρος και πυγμή, επιλέγουν να σταθούν απέναντι στον φόβο της “παρεξήγησης” ή της “γραμμής”, δεν είναι αντάρτες. Είναι οι πραγματικοί εκφραστές της κοινωνίας που διψά για πολιτική στάση, όχι για κομματική τακτική. Αυτοί βρίσκονται — και θα παραμείνουν — στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Η κοινωνία σήμερα ζητά καθαρό λόγο, όχι συντηρητικές ισορροπίες. Ζητά πράξεις που μιλούν πιο δυνατά από ανακοινώσεις. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή της “παλιάς φρουράς” της Κεντροαριστεράς, αναδύονται νέες φωνές, αυθεντικές, ανθρώπινες, κοινωνικά παρούσες. Φωνές όπως του Δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, που δεν φοβάται να σταθεί με ευθύτητα απέναντι στα ζητήματα της εποχής, είτε αυτά αφορούν την κοινωνική συνοχή, είτε την κλιματική πολιτική, είτε την ανάγκη για ένα κράτος δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.

Η στάση του δεν είναι κομματική, είναι κοινωνική. Δεν κοιτάζει το κομματικό θερμόμετρο· κοιτάζει τους πολίτες, τις ανάγκες τους, τα αδιέξοδά τους. Αυτή είναι η νέα Κεντροαριστερά που έχει ανάγκη η Ελλάδα: με φωνή, όχι με φόβο. Με πρόσωπα που εκφράζουν την κοινωνία, όχι που εγκλωβίζονται σε μηχανισμούς και εσωτερικές σκοπιμότητες.

Η ιστορία, άλλωστε, δεν θυμάται ποτέ τους “ισορροπιστές”. Θυμάται εκείνους που μίλησαν όταν οι άλλοι σιωπούσαν.Στο τέλος, μόνο αυτοί μένουν. Οι υπόλοιποι χάνονται μέσα στον θόρυβο της σιωπής τους.