Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φοβάται και “τιμωρεί” τον Δούκα – Όταν η προοδευτική διακυβέρνηση απειλεί το σύστημα εξουσίας

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος/The Socialist/ Ditika/Metadynamics

Ο Χάρης Δούκας αποτελεί το ζωντανό πολιτικό αντίβαρο στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σε μια εποχή που το Μέγαρο Μαξίμου επιδιώκει απόλυτο έλεγχο πάνω σε θεσμούς και αυτοδιοίκηση, ο Δήμαρχος Αθηναίων λειτουργεί ως το παράδειγμα μιας άλλης πολιτικής λογικής· μιας διακυβέρνησης που στηρίζεται στη συμμετοχή, τη διαφάνεια και την κοινωνική συνοχή. Δεν είναι τυχαίο πως, όσο περισσότερο ο Δούκας εφαρμόζει στην πράξη το μοντέλο της προοδευτικής αλλαγής, τόσο πιο επιθετικά αντιδρά η κυβέρνηση απέναντί του.

Το Μαξίμου βλέπει στο πρόσωπό του το πολιτικό αντίπαλον δέος που δεν κατεβαίνει από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, αλλά κυβερνά με έργο και αποτελέσματα. Η κυβέρνηση, αδυνατώντας να συμβιβαστεί με την απώλεια του «ελέγχου» στον μεγαλύτερο δήμο της χώρας, επιλέγει τη γραμμή της τιμωρίας: καθυστερήσεις έργων όπως η Βασιλίσσης Όλγας, αφαίρεση αρμοδιοτήτων όπως το Γηροκομείο και η Ανάπλαση Α.Ε., επιθέσεις μέσω υπουργών και εκπροσώπων της ΝΔ. Το σύστημα εξουσίας που είχε εγκατασταθεί επί δημαρχίας Κώστα Μπακογιάννη προσπαθεί τώρα να υπονομεύσει κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία του Δούκα, ακριβώς επειδή ο ίδιος αποδεικνύει ότι η Αθήνα μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κομματικούς μεσάζοντες και αδιαφανείς μηχανισμούς.

Η επίθεση του Πρωθυπουργού στη Βουλή, οι ειρωνείες του Παύλου Μαρινάκη, οι απαξιωτικές δηλώσεις της Ντόρας Μπακογιάννη και οι παρεμβάσεις Χαρδαλιά αποτελούν κομμάτια της ίδιας στρατηγικής: την πολιτική εξουδετέρωση ενός δημάρχου που μετατρέπει τον προοδευτικό χώρο σε ρεαλιστική δύναμη διακυβέρνησης. Γιατί ο Χάρης Δούκας δεν απλώς διοικεί την πρωτεύουσα· αναδεικνύει στην πράξη ότι η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι «συμμαχία-έκτρωμα» όπως ισχυρίζεται η ΝΔ, αλλά η απάντηση στην αλαζονεία μιας κυβέρνησης που έχει ταυτίσει το κράτος με το κόμμα.

Η ανησυχία του Μαξίμου είναι εμφανής. Ο Δούκας απέδειξε ότι η Αθήνα μπορεί να αλλάξει, ότι η κοινωνία διψά για προοδευτική σταθερότητα και όχι για εξουσιαστική κανονικότητα. Κι όσο η εικόνα του δημάρχου ενισχύει το αίτημα για ανασύνθεση του δημοκρατικού χώρου —από το ΠΑΣΟΚ ως την Αριστερά— τόσο περισσότερο θα τον στοχοποιούν όσοι φοβούνται πως η επόμενη μεγάλη πολιτική αναμέτρηση δεν θα δοθεί στη Βουλή, αλλά στους δρόμους και τις πλατείες μιας πόλης που ξαναβρίσκει την ψυχή της.