Βούλτεψη (ξανά) εναντίον Κοβέσι: Εμπρηστικό ξέσπασμα, θεσμικό ολίσθημα και νέα κρίση αξιοπιστίας για τη ΝΔ

Σαν να εκτελεί προσωπική αποστολή, η Σοφία Βούλτεψη επιμένει να στοχοποιεί τη Λάουρα Κοβέσι. Αυτή τη φορά, από το στούντιο του Action24, κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ότι παρανόμησε στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, υποστηρίζοντας πως χρησιμοποίησε εμπειρογνώμονα από τον ίδιο τον οργανισμό που ελέγχει. Ένα επιχείρημα που, αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνο θεσμικά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απλώς αμήχανο.

Ακολούθησε φραστική «εξορία»: «Να πάει στη χώρα της… αν και από τη Ρουμανία μου είπαν πως δεν τη θέλουν πίσω». Δηλαδή, η Ελλάδα – χώρα που επαίρεται για την ευρωπαϊκή της ταυτότητα – γίνεται, κατά την κ. Βούλτεψη, η… μοναδική που θέλει την Ευρωπαία Εισαγγελέα. Μια δήλωση που αναδεικνύει όχι μόνο πολιτική ένδεια αλλά και επικίνδυνη περιφρόνηση σε ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Και όταν ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τής ζήτησε να πει καθαρά αν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έκανε κάτι παράνομο, εκείνη απάντησε καταφατικά. Ούτε μισή σκέψη πριν αμφισβητήσει έναν κορυφαίο ευρωπαϊκό θεσμό καταπολέμησης διαφθοράς. Η ίδια που κάποτε επικαλούνταν τη θεσμικότητα για να στηρίξει κυβερνητικές επιλογές.

Πίεση από ΠΑΣΟΚ: Αποπομπή τώρα

Η απάντηση της Χαριλάου Τρικούπη ήταν άμεση και σκληρή. Το ΠΑΣΟΚ ζήτησε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να διαγράψει τη Σοφία Βούλτεψη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, κατηγορώντας την ότι αμφισβητεί ευρωπαϊκούς θεσμούς, απειλεί την αντιπολίτευση και επιχειρεί να υπονομεύσει τη διερεύνηση σκανδάλων. Γιατί, όπως σημειώνεται, την ώρα που χιλιάδες αγρότες δεν πληρώνονται, οι αποκαλύψεις για το κύκλωμα στον ΟΠΕΚΕΠΕ καθηλώνουν τη χώρα. Κι όμως, η βουλευτής της ΝΔ επιλέγει να επιτεθεί όχι στους εμπλεκόμενους, αλλά σε όσους τους ελέγχουν.

Η αποστροφή της «θα σας κανονίσει όλους ο OLAF» δεν ήταν πολιτική κριτική. Ήταν ευθεία απειλή, με μια δόση αυταρχισμού που παραπέμπει σε άλλες, σκοτεινότερες εποχές.

Τι σημαίνει η σιωπή του Μαξίμου;

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό επίδικο. Η κυβέρνηση παρακολουθεί αμίλητη. Συμφωνεί; Πιστεύει ότι ένας βουλευτής μπορεί να αμφισβητεί επίσημα το θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε.; Ή απλώς δεν θέλει να ανοίξει μέτωπο με μια φωνή που αντικατοπτρίζει – ίσως πιο τραχιά, αλλά όχι μοναχικά – ένα υπόγειο ρεύμα νεο-εθνικιστικού λαϊκισμού στο κυβερνών κόμμα;

Όσο δεν υπάρχει παρέμβαση από τον Πρωθυπουργό, η εντύπωση παγιώνεται: κάποιοι στη ΝΔ θέλουν να κρατούν την Ευρώπη «τηλεφωνικά», να προτιμούν «να τα βρίσκουν μεταξύ τους» αντί να λογοδοτούν σε θεσμούς.

Μένει να φανεί αν το Μαξίμου θα επιλέξει να προστατεύσει τη θεσμική τάξη ή να ανεχτεί την καθεστωτική αλαζονεία μιας βουλευτού που δοκιμάζει τα όρια αντοχής όχι της αντιπολίτευσης, αλλά της Δημοκρατίας.