“Αμείλικτα” ερωτήματα για το πρόγραμμα “ψηφιακής εκπαίδευσης ηλικιωμένων και ΑμεΑ” – Διαφάνεια τώρα!

Έχουν περάσει μήνες από την παρουσίαση –με περισσή επικοινωνιακή αυτοπεποίθηση– του προγράμματος «ψηφιακής εκπαίδευσης» ηλικιωμένων και ατόμων με αναπηρία από την υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου. Ήταν αρχές Αυγούστου όταν η υπουργός ανακοίνωνε με χαμόγελο ότι 6,8 εκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος θα διατεθούν για να «εκπαιδευτούν» 6.400 πολίτες σε βασικές δεξιότητες χρήσης του διαδικτύου. Από τότε, σιωπή. Ούτε απολογισμός, ούτε διαφάνεια, ούτε καν δημοσιοποίηση των παρόχων που ανέλαβαν τα σεμινάρια.

Η αριθμητική, ωστόσο, είναι αμείλικτη. Με βάση τα επίσημα στοιχεία, κάθε ωφελούμενος αντιστοιχεί σε δαπάνη 1.060 ευρώ, για 70 έως 80 ώρες εκπαίδευσης. Με απλά λόγια, 15 ευρώ την ώρα – ποσό που σε άλλες χώρες αρκεί για μεταπτυχιακό μάθημα, όχι για εισαγωγή στο gov.gr ή στο Facebook. Όταν σε προγράμματα του ίδιου υπουργείου για ανέργους ή νέους οι αμοιβές των εκπαιδευτών φτάνουν το πολύ τα 6 ευρώ την ώρα, εύλογα γεννώνται ερωτήματα: ποιος κοστολόγησε, με ποια κριτήρια και προς όφελος ποιου;

Η πρωτοβουλία, κατά τα λεγόμενα της υπουργού, στοχεύει στην «ενδυνάμωση» των ευάλωτων ομάδων και στη μείωση του ψηφιακού αποκλεισμού. Ωστόσο, το επιχείρημα της κοινωνικής ένταξης χάνει κάθε ηθικό έρεισμα όταν συνοδεύεται από αδιαφανείς διαδικασίες επιλογής αναδόχων, απουσία δημόσιας πρόσβασης στις προκηρύξεις και ανύπαρκτη εποπτεία της υλοποίησης.

Ποιοι φορείς υλοποιούν τα προγράμματα;

Ποια είναι η αναλογία κόστους διδασκαλίας προς διοικητικά έξοδα;

Πόσοι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν επιτυχώς την κατάρτιση;

Τι αποτελέσματα υπήρξαν στην πράξη;

Μέχρι σήμερα, καμία απάντηση. Ούτε στη Βουλή, ούτε στα μέσα ενημέρωσης, ούτε στα ερωτήματα πολιτών που βλέπουν δημόσιο χρήμα να διαχέεται χωρίς διαφάνεια, λογοδοσία ή ουσιαστικό κοινωνικό αντίκρισμα. Ενδεικτικό της αδιαφορίας είναι πως από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο δεν έχει δημοσιευθεί ούτε μία αναλυτική έκθεση προόδου.

Σε μια περίοδο που οι άνεργοι περιμένουν επί μήνες για ένα επίδομα κατάρτισης των 250 ευρώ, προκαλεί οργή να ξοδεύονται 1.060 ευρώ ανά άτομο για προγράμματα αμφίβολης αποτελεσματικότητας και απροσδιόριστης διαχειριστικής εποπτείας. Δεν πρόκειται για «επένδυση στην ψηφιακή κοινωνία» — πρόκειται για άλλη μια υπόθεση υπερκοστολόγησης με πολιτικό περιτύλιγμα κοινωνικής πολιτικής.

Η υπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου οφείλει να απαντήσει: ποιοι πήραν τα χρήματα, με ποιες διαδικασίες και με ποια αποτελέσματα. Γιατί η κοινωνική συνοχή δεν οικοδομείται με δελτία Τύπου και φωτογραφίες· οικοδομείται με διαφάνεια, σεβασμό στα δημόσια κονδύλια και ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες.

Μέχρι τότε, το μόνο βέβαιο είναι πως η περίφημη «ψηφιακή ενδυνάμωση» των ευάλωτων ομάδων έχει μετατραπεί σε ένα ακόμη μάθημα: πώς στην Ελλάδα του 2025, το δημόσιο χρήμα εξακολουθεί να κοστίζει πανάκριβα — και να αποδίδει ελάχιστα.