Ως και ο Τραμπ(!) δήλωσε πως η κυβέρνηση δεν θα στερήσει χρήματα από τη Νέα Υόρκη μετά την εκλογή Μαμντάνι…

Το παράδειγμα του Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, ο ολιγάρχης Πρόεδρος των ΗΠΑ, έσπευσε –για λόγους που μπορεί να κρίνει κανείς πολιτικά, αλλά δεν μπορεί να αρνηθεί ως γεγονός– να δηλώσει δημόσια ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα σταθεί οικονομικά δίπλα στον νέο δήμαρχο. Ευχήθηκε μάλιστα να πετύχει στη θητεία του, «για το καλό της πόλης». Αυτονόητο για όποιον αντιλαμβάνεται τον ρόλο της κεντρικής διοίκησης σε μια δημοκρατία: να στηρίζει τους θεσμούς της, ακόμη κι όταν δεν συμπλέουν πολιτικά.

Κι όμως, στην Ελλάδα του 2025 αυτό το αυτονόητο μοιάζει να έχει χαθεί. Η κυβέρνηση, από τα σκοτεινά γραφεία του Μεγάρου Μαξίμου μέχρι τα συναρμόδια υπουργεία, κινείται με μια διάχυτη καχυποψία απέναντι στον εκλεγμένο δήμαρχο Αθηναίων, Χάρη Δούκα. Από την πρώτη ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων του, αντί να τον αντιμετωπίσουν ως θεσμικό εταίρο που εκπροσωπεί εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, επέλεξαν τη μέθοδο της υπονόμευσης, κρύβοντας πίσω από γραφειοκρατικούς ελιγμούς και αβάσιμες δικαιολογίες την πολιτική τους ενόχληση για το γεγονός ότι η Αθήνα γύρισε σελίδα χωρίς τη δική τους έγκριση.

Οι συνεχείς καθυστερήσεις σε κρίσιμες εγκρίσεις, η απροθυμία συνεργασίας σε θέματα χρηματοδότησης, η αποσιώπηση του έργου της δημοτικής αρχής και η οργανωμένη παραγωγή εμποδίων από επιμέρους υπουργεία δεν συνιστούν απλώς διοικητική δυσκαμψία. Αποτελούν μια πιο βαθιά παθογένεια: την εμμονική πεποίθηση ότι η εξουσία αποτελεί ιδιοκτησία ενός στενού κυβερνητικού κύκλου, ο οποίος δικαιούται να αποφασίζει ποιος δήμαρχος «χωράει» και ποιος πρέπει να τιμωρηθεί για την πολιτική του αυτονομία.

Στην πραγματικότητα, όλο αυτό εκθέτει περισσότερο την κυβέρνηση παρά τον ίδιο τον Χάρη Δούκα. Διότι όταν ένας Πρόεδρος όπως ο Τραμπ καταφέρνει, έστω και προσχηματικά, να σεβαστεί τον θεσμικό ρόλο ενός δημάρχου που δεν προέρχεται από τον δικό του χώρο, και η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να κάνει το ίδιο, το μήνυμα προς την κοινωνία είναι οδυνηρά σαφές: εδώ δεν έχουμε κράτος δικαίου αλλά κράτος ελέγχου.

Ο Δήμος Αθηναίων, όμως, ούτε σιωπά ούτε υποχωρεί. Η σημερινή εικόνα της πρωτεύουσας δεν επιδέχεται άλλες μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Η πόλη έχει ανάγκη από συνεργασία, πόρους, ταχύτητα και σεβασμό στις επιλογές των πολιτών της. Αντί γι’ αυτό, οι κυβερνητικοί μηχανισμοί στήνουν διαρκώς τείχη, επιδιώκοντας να φθείρουν έναν δήμαρχο που εξελέγη με καθαρή εντολή αλλαγής.

Η κόντρα τους με τον Χάρη Δούκα δεν είναι προσωπική. Είναι πολιτική και βαθιά θεσμική. Και όσο συνεχίζεται, τόσο αποκαλύπτει την αλήθεια: μια κυβέρνηση που δεν ανέχεται τίποτα πέρα από την παντοδυναμία της, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει υπονόμευση του μεγαλύτερου δήμου της χώρας.