Κοντιάδης: Στη Βενεζουέλα όλα γίνονται για το πετρέλαιο

Δίκη-βιτρίνα, πετρέλαιο και αντιπερισπασμοί: όσα δεν λέγονται πίσω από το αφήγημα Τραμπ

Η ανάρτηση του συνταγματολόγου Ξενοφώντα Κοντιάδη λειτουργεί ως πολιτικός επιταχυντής σε μια συζήτηση που η Ουάσιγκτον θα προτιμούσε να παραμείνει στο περιθώριο. Παραθέτοντας ευθέως τη δήλωση της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, η παρέμβαση αποδομεί με χειρουργική ακρίβεια το επίσημο αφήγημα περί «πολέμου κατά των ναρκωτικών» και φωτίζει τις πραγματικές σταθερές της αμερικανικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής ισχύος.

Η επισήμανση είναι σαφής και πολιτικά εκρηκτική. Αν ο λόγος των κινήσεων Τραμπ ήταν πράγματι τα ναρκωτικά, τότε η πρόσφατη απονομή χάρης σε έναν από τους μεγαλύτερους ναρκέμπορους παγκοσμίως θα συνιστούσε πολιτική σχιζοφρένεια. Αντίθετα, αυτό που αναδεικνύεται είναι μια γνώριμη στρατηγική: το πετρέλαιο, η αλλαγή καθεστώτος και η ανάγκη διατήρησης γεωπολιτικού ελέγχου, ντυμένα με τον μανδύα της «νομιμότητας».

Η αναφορά στην ανάγκη μιας άμεσης δίκης δεν γίνεται για την απονομή δικαιοσύνης, αλλά για τη δημιουργία θεσμικού άλλοθι. Μια δίκη-βιτρίνα, ικανή να αναπαραχθεί επικοινωνιακά, ώστε να συγκαλύψει τις πραγματικές στοχεύσεις. Όπως υπογραμμίζει η Οκάσιο-Κορτέζ, ο αντιπερισπασμός είναι διπλός: αφενός η υπόθεση Επστάιν, που εξακολουθεί να σκιάζει πρόσωπα και μηχανισμούς εξουσίας, αφετέρου η ανεξέλεγκτη εκτόξευση των δαπανών υγείας, που πλήττει εκατομμύρια Αμερικανούς και αποδομεί τον μύθο της κοινωνικής ευημερίας.

Η παρέμβαση Κοντιάδη, μέσα από τη μεταφορά της δήλωσης, αποκτά ευρύτερη σημασία και για τον ευρωπαϊκό δημόσιο διάλογο. Υπενθυμίζει ότι το κράτος δικαίου μπορεί να εργαλειοποιηθεί, ότι οι θεσμοί δεν είναι ουδέτεροι όταν εντάσσονται σε σχέδια ισχύος και ότι η επίκληση της «ασφάλειας» παραμένει διαχρονικά το πιο βολικό φύλλο συκής για επιλογές που υπηρετούν οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Σε μια περίοδο που η διεθνής έννομη τάξη δοκιμάζεται και η έννοια της λογοδοσίας συρρικνώνεται, τέτοιες παρεμβάσεις δεν είναι απλώς πολιτικά σχόλια. Είναι υπενθυμίσεις ότι πίσω από τις μεγάλες αφηγήσεις περί νόμου και τάξης, συχνά κρύβονται οι ίδιες παλιές σταθερές της εξουσίας. Και ότι η σιωπή, μπροστά σε αυτές, δεν είναι ουδετερότητα αλλά συνενοχή.