Άννα Παπαδοπούλου: “Κατέρρευσε το FIR Αθηνών, κατέρρευσε και το κυβερνητικό αφήγημα περί «υπερβολών”

Η δημόσια παρέμβαση της Άννας Παπαδοπούλου, αναπληρώτριας τομεάρχη Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ, έρχεται να φωτίσει με πολιτική και θεσμική ακρίβεια ένα γεγονός εξαιρετικής βαρύτητας, το οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά ως ένα ακόμη «τεχνικό συμβάν». Η κατάρρευση του FIR Αθηνών δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό, ούτε ένα ατυχές λάθος της στιγμής. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας απαξίωσης κρίσιμων υποδομών, προειδοποιήσεων που λοιδορήθηκαν και ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν επειδή έκαναν το καθήκον τους.

Για όσα συνέβησαν, υπήρξαν επανειλημμένες και τεκμηριωμένες προειδοποιήσεις από εργαζόμενους της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας και από ηλεκτρονικούς μηχανικούς, οι οποίοι μίλησαν ανοιχτά για απαρχαιωμένα συστήματα, σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, ραντάρ χωρίς επαρκή τεχνική υποστήριξη και, τελικά, για τον υπαρκτό κίνδυνο να «σβήσει» ο εναέριος έλεγχος. Η απάντηση που έλαβαν δεν ήταν ενίσχυση, σχεδιασμός ή πρόληψη. Ήταν απαξίωση, χλευασμός και μια μονότονη κατηγορία περί «υπονόμευσης».

Το μοτίβο είναι πλέον οικείο. Όταν οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται, χαρακτηρίζονται «γραφικοί». Όταν απεργούν, κατηγορούνται ότι «ταλαιπωρούν την κοινωνία».

Όταν προειδοποιούν, βαφτίζονται «μίζεροι» και «υπερβολικοί». Ένα μοτίβο επικίνδυνα γνώριμο, που δεν αφορά μόνο την Πολιτική Αεροπορία. Είναι το ίδιο ακριβώς σχήμα που εφαρμόστηκε στην περίπτωση της Hellenic Train, όταν συνδικαλιστές και εργαζόμενοι έθεταν ζητήματα ασφάλειας πριν από την τραγωδία των Τεμπών.

Σήμερα, ο εναέριος χώρος μιας ευρωπαϊκής χώρας βγήκε εκτός λειτουργίας. Όχι λόγω απεργίας. Όχι λόγω «συντεχνιακών πιέσεων». Αλλά λόγω πραγματικής, υλικής κατάρρευσης. Και αυτό το γεγονός δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δελτία Τύπου περί «σταδιακής αποκατάστασης» και «διερεύνησης των αιτίων». Η ευθύνη δεν είναι τεχνική, είναι βαθιά πολιτική.

Η ανάρτηση της Άννας Παπαδοπούλου δεν είναι απλώς μια καταγγελία. Είναι μια υπενθύμιση ότι η απαξίωση των δημόσιων υποδομών και η στοχοποίηση όσων μιλούν εγκαίρως οδηγούν νομοτελειακά σε κρίσεις. Κρίσεις που, ευτυχώς σήμερα, δεν κόστισαν ανθρώπινες ζωές, αλλά αποκάλυψαν με εκκωφαντικό τρόπο το εύθραυστο της «επιτελικής» διακυβέρνησης.

Οι «επιτυχίες της κυβέρνησης», όπως ειρωνικά σημειώνεται, συνεχίζονται. Το ερώτημα είναι πόσες ακόμη καταρρεύσεις χρειάζονται για να γίνει σαφές ότι η περιφρόνηση της προειδοποίησης είναι πολιτική επιλογή, με κόστος που πληρώνει τελικά η κοινωνία.