Ετοιμάζει “διεύρυνση” με Βουλευτές η Χαριλάου Τρικούπη – Αλλαγή πλεύσης στο αφήγημα του ΠΑΣΟΚ;

Γράφει ο Μπάμπης Αναστασιάδης-Δημοσιογράφος

Η Χαριλάου Τρικούπη εισέρχεται σε μια περίοδο έντονων αντιφάσεων, όπου η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης συγκρούεται ευθέως με διακηρυγμένες αρχές και πρόσφατες δημόσιες δεσμεύσεις.

Υπό την πίεση των δημοσκοπικών επιδόσεων και της δυναμικής που επιχειρούν να αναπτύξουν νέα πολιτικά εγχειρήματα στον προοδευτικό χώρο, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να εγκαταλείπει σταδιακά τα πολιτικά φίλτρα συνέπειας και να υιοθετεί μια πρακτική ανοιχτής προσέλευσης στελεχών και βουλευτών.

Το κάλεσμα του Νίκου Ανδρουλάκη από τη Λυκόβρυση προς τις προοδευτικές δυνάμεις να «πάνε στο ΠΑΣΟΚ» παρουσιάστηκε ως άνοιγμα διαλόγου και ενότητας. Ωστόσο, συνοδεύεται από πληροφορίες που μιλούν για επικείμενη ενσωμάτωση εν ενεργεία ή ανεξάρτητων βουλευτών, ανεξαρτήτως πολιτικής διαδρομής, δημόσιων τοποθετήσεων ή προηγούμενης στάσης απέναντι στο ίδιο το κόμμα. Μια επιλογή που βαφτίζεται πολιτική διεύρυνση, αλλά κινείται επικίνδυνα κοντά στη λογική της αριθμητικής ενίσχυσης χωρίς κοινωνικό και αξιακό αποτύπωμα.

Σε αυτό το σημείο αποκτά ιδιαίτερη σημασία η πρόσφατη, δημόσια και σαφής τοποθέτηση του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, ο οποίος έθεσε ξεκάθαρα πολιτικά και ηθικά όρια. «Εμένα το πλιάτσικο δεν μου αρέσει», ανέφερε, προσθέτοντας πως εν ενεργεία βουλευτές από προοδευτικά κόμματα, εφόσον επιθυμούν να ενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ, οφείλουν πρώτα να παραδώσουν την έδρα τους στον λαό που τους εξέλεξε και ως απλά στελέχη να δώσουν τον αγώνα για την επανεκλογή τους. Υπενθύμισε, μάλιστα, ότι αντίστοιχες πρακτικές στο παρελθόν προκάλεσαν βαθιά δυσφορία στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ στα δύσκολα χρόνια της συρρίκνωσής του.

Η παρέμβαση Δούκα δεν αποτελεί απλώς μια διαφοροποίηση ύφους. Αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής αξιοπιστίας και της σχέσης εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Η κοινωνία δεν κινητοποιείται από μετακινήσεις βουλευτών και ανακατανομές εδρών, αλλά από καθαρές πολιτικές θέσεις, θεσμική συνέπεια και σεβασμό στη λαϊκή εντολή. Κάθε άλλη προσέγγιση ενισχύει την αίσθηση ενός κλειστού πολιτικού συστήματος που ανακυκλώνει τον εαυτό του.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και μια κρίσιμη υποσημείωση που δύσκολα παρακάμπτεται.

Ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης, σε δημόσιες δηλώσεις του στο πρόσφατο παρελθόν, είχε ξεκαθαρίσει ότι «δεν έχουν θέση στο κόμμα όσοι με τις πράξεις και τα λόγια τους πλήγωσαν το ΠΑΣΟΚ». Σήμερα, αυτή η θέση μοιάζει να υποχωρεί στην πράξη, στο όνομα μιας διεύρυνσης που μετριέται περισσότερο σε κοινοβουλευτικές έδρες παρά σε κοινωνική δυναμική και πολιτική ανασύνταξη.

Το επικείμενο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που παρουσιάζεται ως συνέδριο ενότητας και προοπτικής, αναμένεται να λειτουργήσει ως κρίσιμη δοκιμασία πολιτικής αξιοπιστίας. Όχι ως προς το πόσοι θα ενταχθούν, αλλά ως προς το αν η παράταξη θα επιλέξει να συνομιλήσει ουσιαστικά με την κοινωνία ή αν θα αρκεστεί σε μια διαχείριση εσωτερικών ισορροπιών.

Γιατί χωρίς πολιτική συνέπεια και καθαρούς κανόνες, καμία οργανωτική διεύρυνση δεν μετατρέπεται σε κοινωνικό ρεύμα. Και τότε, ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου συνεχίζει να λειτουργεί, σιωπηλά αλλά αποτελεσματικά, ως το πιο ασφαλές καταφύγιο της κυριαρχίας της Νέας Δημοκρατίας.