Καζάνι που βράζει η ΝΔ – Βολές Καραμανλή κατά Μητσοτάκη.

Η εικόνα εσωκομματικής αρμονίας που επιχείρησε επί μήνες να καλλιεργήσει το Μέγαρο Μαξίμου ραγίζει επικίνδυνα. Η δημόσια παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή από την Καλαμάτα, με αιχμές σαφείς και πολιτικά μετρημένες, επιβεβαιώνει ότι η Νέα Δημοκρατία εισέρχεται σε φάση έντονης εσωστρέφειας, την ώρα που η κυβέρνηση επιχειρεί να ανοίξει τη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση και να μετατοπίσει την πολιτική ατζέντα.

Ο Κώστας Καραμανλής, σε μια ομιλία με εμφανή αποδέκτη την παρούσα ηγεσία του κόμματος, επέλεξε να μιλήσει για ταπεινότητα, σεμνότητα, θεσμική εμπιστοσύνη και –κυρίως– για την ανάγκη «να ακούμε τους πιο έμπειρους αντί να τους διαγράφουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά». Η φράση αυτή δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Πρόκειται για ευθεία πολιτική βολή προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τρόπο με τον οποίο το Μαξίμου διαχειρίζεται εσωκομματικές διαφωνίες, ιστορικά στελέχη και διαφορετικές πολιτικές αναγνώσεις..

Ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα αποκτά και η δημόσια αποθέωση του Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο ο πρώην πρωθυπουργός χαρακτήρισε «ασυμβίβαστο αγωνιστή της αλήθειας και των συμφερόντων της πατρίδας» και «πάντα παρόντα». Σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις Σαμαρά – Μητσοτάκη παραμένουν εμφανώς ψυχρές, η κοινή παρουσία και η αμοιβαία πολιτική κάλυψη από τον Καραμανλή λειτουργούν ως σαφές μήνυμα προς την ηγεσία της ΝΔ: το εσωτερικό μέτωπο δεν είναι ούτε ελεγχόμενο ούτε δεδομένο.

Παράλληλα, οι αναφορές του Κώστα Καραμανλή στα εθνικά θέματα και ειδικά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με προειδοποιήσεις για «επαμφοτερίζοντα μηνύματα που εκλαμβάνονται ως αδυναμίες», συνιστούν έμμεση αλλά καθαρή κριτική στη στρατηγική του «ήρεμου κλίματος» που προωθεί η κυβέρνηση. Η χρονική συγκυρία, λίγες μόλις ημέρες πριν από κρίσιμες διπλωματικές επαφές, καθιστά την παρέμβαση ακόμη πιο αιχμηρή.

Το μήνυμα που εκπέμπεται από την Καλαμάτα δεν αφορά μόνο την εξωτερική πολιτική. Αφορά τη συνολική φυσιογνωμία της παράταξης, τον τρόπο άσκησης της εξουσίας και, κυρίως, το έλλειμμα θεσμικής αξιοπιστίας που καταγράφεται όλο και εντονότερα στην κοινωνία. Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός της ΝΔ μιλά για τραυματισμένη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, για αλαζονεία και αυταρέσκεια στον δημόσιο βίο και για πολιτικό σύστημα που δεν πείθει ότι λειτουργεί υπέρ των πολλών, το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό και γίνεται βαθιά πολιτικό.

Η Νέα Δημοκρατία, παρά τις προσπάθειες του Μαξίμου να εμφανίσει εικόνα σταθερότητας, μοιάζει με καζάνι που βράζει. Οι παρεμβάσεις Καραμανλή και Σαμαρά δεν είναι μεμονωμένα επεισόδια, αλλά ενδείξεις μιας συσσωρευμένης δυσαρέσκειας στο εσωτερικό της παράταξης.