Η Alexandra Cortez έστειλε από το Μόναχο μήνυμα δημοκρατικής αντεπίθεσης στην ολιγαρχία Τραμπ

Σε μια περίοδο όπου η αμερικανική δημοκρατία δοκιμάζεται ξανά από αυταρχικές ροπές και βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια, η Ocasio-Cortez επιχειρεί να μετατοπίσει το κέντρο βάρους του Δημοκρατικού Κόμματος. Όχι προς τη διαχειριστική αυτάρκεια, αλλά προς μια πολιτική που αναγνωρίζει ότι η ανασφάλεια τρέφει τον αυταρχισμό. Ότι η δημοκρατία δεν καταρρέει μόνο από πραξικοπήματα, αλλά και από άδεια ψυγεία.

Η ιστορική αναφορά της δεν είναι ρητορική υπερβολή. Το 1938, ο Roosevelt προειδοποιούσε ότι οι λαοί δεν εγκαταλείπουν τη δημοκρατία επειδή τη μισούν, αλλά επειδή απελπίζονται. Όταν η ανεργία, η φτώχεια και η κυβερνητική αδυναμία διαβρώνουν την εμπιστοσύνη, τότε η ελευθερία γίνεται διαπραγματεύσιμη. Το New Deal δεν ήταν μόνο πρόγραμμα κοινωνικής πολιτικής. Ήταν ανάχωμα στον φασισμό.

Η Ocasio-Cortez υποστηρίζει ότι το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα αγνόησε για χρόνια αυτή τη σύνδεση. Σε δημόσιες παρεμβάσεις της, περιέγραψε πώς προτάσεις όπως ο κατώτατος μισθός των 15 δολαρίων, η δωρεάν δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση και η διεύρυνση της υγειονομικής κάλυψης αντιμετωπίστηκαν από κομματικά στελέχη ως υπερβολές. Κι όμως, ήταν αιτήματα που γεννήθηκαν από την καθημερινή εμπειρία εργαζομένων σαν την ίδια.

Το επιχείρημά της είναι σαφές. Όταν ένα κόμμα εμφανίζεται αποκομμένο από τις υλικές ανάγκες της πλειοψηφίας, αφήνει χώρο σε εκείνους που εκμεταλλεύονται την οργή. Η άνοδος του Donald Trump δεν ήταν ιστορικό ατύχημα. Ήταν πολιτικό σύμπτωμα. Και τα συμπτώματα δεν αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακές διαβεβαιώσεις ότι «η οικονομία πάει καλά».

Στην ομιλία της στο Μόναχο, η Ocasio-Cortez συνέδεσε ευθέως τη συγκέντρωση εταιρικής ισχύος με τη δημοκρατική αποσταθεροποίηση. Υποστήριξε ότι όταν οι αγορές συγκεντρώνονται σε λίγους κολοσσούς που ανταγωνίζονται σε δύναμη τα ίδια τα κράτη, τότε η πολιτική κυριαρχία μετατοπίζεται. Η απάντηση, κατά την ίδια, δεν είναι απλώς ρυθμιστική. Είναι αναδιανεμητική. Είναι η παραγωγή απτών, μετρήσιμων κερδών για τους εργαζομένους.

Η θέση αυτή δεν αποτελεί μόνο ηθική διακήρυξη. Είναι εκλογική στρατηγική. Η Ocasio-Cortez και άλλοι νεότεροι Δημοκρατικοί, όπως ο Zohran Mamdani, διατυπώνουν ανοιχτά ότι η υπεράσπιση της δημοκρατίας περνά μέσα από την υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου. Ότι χωρίς οικονομική ασφάλεια, οι θεσμικές εκκλήσεις ακούγονται κενές.

Εάν το Δημοκρατικό Κόμμα επιλέξει να ακούσει αυτή τη γραμμή, θα πρόκειται για μια καθυστερημένη αλλά ουσιαστική αναθεώρηση. Εάν όχι, η ιστορία που επικαλείται η Ocasio-Cortez ίσως αποδειχθεί όχι προειδοποίηση, αλλά προανάκρουσμα.