“Ε, όχι δα να κουνά το δάχτυλο η ΝΔ στην αντιπολίτευση για σκάνδαλα…”

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Με ύφος εισαγγελέα και μνήμη επιλεκτική, η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να εμφανιστεί ως τιμητής της διαφάνειας. Μια κυβέρνηση που συνδέθηκε όσο καμία άλλη με υποθέσεις που κλόνισαν τη δημόσια εμπιστοσύνη, επιλέγει τώρα την τακτική του συμψηφισμού. Στόχος να μεταφέρει τη συζήτηση από τις δικές της ευθύνες σε ένα θολό τοπίο γενικευμένης απαξίωσης. Να πείσει ότι «όλοι ίδιοι είναι». Να σβήσει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην πολιτική ευθύνη και την επικοινωνιακή άμυνα.

Η πρόσφατη «γαλάζια» αντεπίθεση, με απόπειρα σύνδεσης του ΠΑΣΟΚ με υποθέσεις κατάρτισης και επιδομάτων, δεν είναι τυχαία. Επανέρχεται ένα παλιό, φθαρμένο αφήγημα περί δήθεν διαχρονικής συνενοχής. Όμως τα έγγραφα φέρουν υπογραφές. Οι αναθέσεις εγκρίνονται από συγκεκριμένους υπουργούς. Οι γενικοί γραμματείς δεν είναι σκιές. Οι διοικήσεις οργανισμών δεν λειτουργούν σε κενό εξουσίας. Όταν μιλάμε για αποφάσεις, μιλάμε για θεσμική ευθύνη.

Λίγες ημέρες πριν από τη συμπλήρωση τριών ετών από την τραγωδία στα Τέμπη, η επιλογή της κυβέρνησης να μιλά για «σκανδαλολογία» προκαλεί εύλογες αντιδράσεις. Η υπόθεση της τηλεδιοίκησης, οι δημόσιες διαβεβαιώσεις περί ασφάλειας, οι διοικητικές αποφάσεις που προηγήθηκαν, όλα αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο μικροκομματικής εκμετάλλευσης αλλά ζήτημα θεσμικής λογοδοσίας. Η πολιτική ευθύνη δεν διαχέεται στον αέρα ούτε εξαφανίζεται με επιθετικές εμφανίσεις σε τηλεοπτικά πάνελ.

Η τακτική είναι σαφής. Όταν η πίεση αυξάνεται, η κυβέρνηση επιχειρεί να δημιουργήσει ισοπαλία εντυπώσεων. Να εξισώσει ανόμοιες καταστάσεις. Να μετατρέψει τη συζήτηση για συγκεκριμένες πράξεις και παραλείψεις σε γενικόλογη καταγγελία περί «παθογενειών του συστήματος». Όμως το «σύστημα» έχει ονοματεπώνυμο όταν κυβερνά. Έχει πλειοψηφία στη Βουλή. Έχει την αρμοδιότητα και την ευθύνη.

Το ερώτημα που ανακύπτει δεν αφορά μόνο τη στρατηγική της ΝΔ. Αφορά και την ποιότητα της αντιπολίτευσης. Όταν η συμψηφιστική ρητορική μένει αναπάντητη με στοιχεία, όταν οι θεσμικές παρεμβάσεις δεν κλιμακώνονται, όταν η πολιτική αντιπαράθεση περιορίζεται σε χαμηλούς τόνους δήθεν ευπρέπειας, τότε η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται εκεί όπου βολεύει την εκτελεστική εξουσία.

Η Ιστορία δεν γράφεται από δελτία Τύπου. Γράφεται από γεγονότα, αποφάσεις και συνέπειες. Και σε αυτά, η σημερινή κυβέρνηση θα κριθεί με αυστηρότητα.