Η δήλωση Γιαννίτση που προβληματίζει πριν το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ..

Η τοποθέτηση του Τάσου Γιαννίτση – Υποψηφιότητα ΠΑΣΟΚ για την Προεδρία της Δημοκρατίας – επαναφέρει, με τρόπο που μόνο «ουδέτερος» δεν μπορεί να θεωρηθεί, το διαρκώς υποβόσκον σενάριο μιας μετεκλογικής σύμπραξης του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία. Παρότι ο ίδιος επιχείρησε να αποδομήσει τη σχετική συζήτηση ως «άτοπη» και «στείρα», η ουσία των λεγομένων του καταγράφει κάτι σαφές: τίποτα δεν αποκλείεται, εφόσον το επιβάλει ο πολιτικός και κοινωνικός συσχετισμός.

«Αν η κοινωνική πραγματικότητα και πολιτική είναι τέτοια που χρειαστεί να συμπράξουν οι πολιτικές κομματικές δυνάμεις, όποιες κι αν είναι αυτές, θα αναγκαστούν να το κάνουν».

Η επίκληση του προηγούμενου του 2012 δεν είναι τυχαία. Ο Γιαννίτσης υπενθυμίζει ότι η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ–ΝΔ δεν αποτέλεσε προϊόν ιδεολογικής σύγκλισης αλλά πίεσης από την κοινωνική και εκλογική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο επανάληψης ενός αντίστοιχου μοντέλου «αναγκαστικής συνεννόησης», εφόσον οι κάλπες παράξουν κατακερματισμό και αδυναμία σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Πίσω από τη φαινομενικά τεχνοκρατική γλώσσα, διακρίνεται μια σαφής πολιτική γραμμή: η προτεραιότητα δεν τίθεται σε όρους στρατηγικής ταυτότητας ή προγραμματικής καθαρότητας, αλλά σε όρους διαχείρισης της «πραγματικότητας». Πρόκειται για μια προσέγγιση που, ιστορικά, έχει ταυτιστεί με επιλογές συγκυβέρνησης οι οποίες κόστισαν πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ, τροφοδοτώντας κρίση εμπιστοσύνης στη βάση του.

Η αποστροφή ότι «η συγκυβέρνηση από μόνη της δεν λύνει τα προβλήματα» λειτουργεί περισσότερο ως προληπτική άμυνα παρά ως ουσιαστική αποστασιοποίηση. Διότι, την ίδια στιγμή, αναγνωρίζεται ρητά ότι υπό πίεση –οικονομική, γεωπολιτική ή κοινωνική– τα κόμματα «θα αναγκαστούν» να συνεργαστούν. Η έννοια της αναγκαιότητας επανέρχεται ως κεντρικός άξονας, αποδυναμώνοντας κάθε προεκλογική δέσμευση περί «καθαρών λύσεων».

Σε μια συγκυρία όπου η συζήτηση για τις μετεκλογικές συνεργασίες παραμένει ανοιχτή και φορτισμένη, η παρέμβαση Γιαννίτση δεν κλείνει το θέμα· αντίθετα, το θεσμοθετεί ως πιθανό σενάριο. Και αυτό, ανεξαρτήτως προθέσεων, δημιουργεί πολιτικό αποτύπωμα: επαναφέρει στο τραπέζι ένα δίλημμα που η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να κρατήσει σε εκκρεμότητα, αλλά στελέχη με θεσμικό βάρος δείχνουν διατεθειμένα να προσεγγίσουν χωρίς ιδεολογικά αναχώματα.