“Με ποιους θα συγκυβερνήσετε κύριοι της ΝΔ;”

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Η πολιτική συζήτηση των τελευταίων ημερών αποκτά πλέον χαρακτηριστικά στρατηγικού αδιεξόδου για τη Νέα Δημοκρατία. Και αυτό γιατί, όσο κι αν το κυβερνητικό στρατόπεδο επιχειρεί να επαναφέρει στο τραπέζι σενάρια «μεγάλων συναινέσεων» και μεταεκλογικών συνεργασιών με το ΠΑΣΟΚ, η πραγματικότητα στο εσωτερικό της Χαριλάου Τρικούπη δείχνει ότι η κοινωνική και κομματική βάση έχει ήδη τραβήξει διαχωριστική γραμμή απέναντι στο ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η απόφαση του 4ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ για «καμία συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία» αποτελεί μια βαθιά πολιτική τομή που δεν προέκυψε τυχαία. Ήρθε έπειτα από παρασκηνιακές συγκρούσεις, εσωτερικές πιέσεις και κυρίως από τη διαρκή απαίτηση της προοδευτικής βάσης του κόμματος να μπει οριστικό τέλος στη στρατηγική των «ίσων αποστάσεων» που επί χρόνια προκάλεσε πολιτική σύγχυση και εκλογική αιμορραγία. Σε αυτή τη διαδικασία, κομβικό ρόλο διαδραμάτισε η πολιτική παρέμβαση του Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, ο οποίος εξέφρασε με σαφήνεια την ανάγκη επανατοποθέτησης του ΠΑΣΟΚ στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης, μακριά από κάθε σενάριο πολιτικής συνδιαχείρισης με τη δεξιά.

Το παράδοξο, βέβαια, είναι ότι ενώ πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες στρατηγικές αποφάσεις των τελευταίων ετών για το κόμμα, η Χαριλάου Τρικούπη εξακολουθεί να καθυστερεί αδικαιολόγητα τη δημοσιοποίηση των πλήρων κειμένων και πολιτικών αποφάσεων του Συνεδρίου. Μια καθυστέρηση που προκαλεί ερωτήματα, τροφοδοτεί εσωτερικές καχυποψίες και αφήνει περιθώρια σε διάφορα κέντρα να διακινούν σενάρια περί «ανοιχτών διαύλων» με τη Νέα Δημοκρατία. Όμως η πολιτική ουσία δύσκολα κρύβεται πλέον πίσω από οργανωτικές σιωπές.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου.

Διότι αν το ΠΑΣΟΚ κλείνει οριστικά την πόρτα σε μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, τότε προκύπτει ένα εξαιρετικά σκληρό πολιτικό ερώτημα: με ποιους ακριβώς θα κυβερνήσει η ΝΔ σε ένα περιβάλλον δημοσκοπικής φθοράς, κοινωνικής απονομιμοποίησης και συνεχών θεσμικών σκανδάλων;

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια κυβέρνηση που χάνει σταθερά πολιτικό κεφάλαιο υπό το βάρος των υποκλοπών, του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, της κοινωνικής οργής για τα Τέμπη, της ακρίβειας και πλέον της διαρκούς ευρωπαϊκής πίεσης γύρω από ζητήματα κράτους δικαίου και διαχείρισης κοινοτικών πόρων. Το άλλοτε κυρίαρχο αφήγημα της «σταθερότητας» μοιάζει να μετατρέπεται σταδιακά σε αφήγημα πολιτικής απομόνωσης.

Και τότε αποκαλύπτεται η νέα πολιτική γεωγραφία της δεξιάς πολυκατοικίας.

Γιατί αν αφαιρεθεί το σενάριο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, οι εναλλακτικές της Νέας Δημοκρατίας περιορίζονται δραματικά προς τα δεξιά της. Οι μόνοι διαθέσιμοι κοινοβουλευτικοί συνομιλητές φαίνεται να είναι τα πολιτικά απομεινάρια των «Σπαρτιατών», η «Φωνή Λογικής» της Αφροδίτης Λατινοπούλου και η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου. Ένα πολιτικό τόξο που δεν παραπέμπει σε ευρωπαϊκή κεντροδεξιά διακυβέρνηση αλλά σε μια σκληρή δεξιά και ακροδεξιά μετατόπιση του πολιτικού συστήματος.

Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί πλέον νευρικότητα στο κυβερνητικό επιτελείο. Διότι η στρατηγική της συνεχούς πίεσης προς το ΠΑΣΟΚ δεν είχε μόνο στόχο την εκλογική αποδυνάμωσή του. Είχε κυρίως ως επιδίωξη να διατηρηθεί ανοιχτό ένα μελλοντικό σενάριο πολιτικής διάσωσης της ΝΔ μέσω μιας «κεντρώας» συνεργασίας. Αν αυτό το σενάριο καταρρεύσει οριστικά, τότε η Νέα Δημοκρατία μένει αντιμέτωπη με το πραγματικό της πολιτικό είδωλο: μια παράταξη που για να διατηρηθεί στην εξουσία θα χρειαστεί να αναζητήσει δεκανίκια στα δεξιά και πέραν της δεξιάς.

Και αυτή ίσως να είναι η πιο καθαρή πολιτική εξέλιξη της επόμενης περιόδου. Όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και για την ίδια την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου.