Ενοίκια-φωτιά, μισθοί-στάχτη: Η Αθήνα στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία της στεγαστικής ασφυξίας

Αποκαλυπτική είναι η εικόνα που καταγράφει το γράφημα του PES Group για το 2026, καθώς η Αθήνα συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπου το κόστος στέγασης καταβροχθίζει τον κατώτατο μισθό. Σύμφωνα με τα στοιχεία που βασίζονται σε δεδομένα της Eurostat, το μέσο ενοίκιο αντιστοιχεί στο 153% του κατώτατου μισθού, τοποθετώντας την ελληνική πρωτεύουσα στην πέμπτη χειρότερη θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με ωμό τρόπο τη στεγαστική κρίση που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι και νέα νοικοκυριά. Ένας εργαζόμενος που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό δεν αρκεί πλέον ούτε θεωρητικά για να καλύψει το μέσο κόστος ενοικίασης κατοικίας, ενώ οι καθημερινές ανάγκες, οι λογαριασμοί και το κόστος διαβίωσης παραμένουν εκτός εξίσωσης.

Η κυβέρνηση επιμένει να προβάλλει τις αυξήσεις στους ονομαστικούς μισθούς ως απόδειξη οικονομικής προόδου. Ωστόσο, η πραγματικότητα της αγοράς κατοικίας διαψεύδει την αισιόδοξη αφήγηση. Η εκτίναξη των ενοικίων, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, η επενδυτική πίεση στα ακίνητα και η απουσία ουσιαστικής κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η στέγη μετατρέπεται σε προνόμιο αντί για δικαίωμα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Αθήνα βρίσκεται πολύ χειρότερα από πόλεις με σημαντικά υψηλότερο κόστος ζωής, όπως το Παρίσι ή το Δουβλίνο. Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οι τιμές των ενοικίων αλλά κυρίως η τεράστια απόσταση ανάμεσα στους μισθούς και στο πραγματικό κόστος κατοικίας. Η σύγκριση με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, όπου το ενοίκιο αντιστοιχεί μόλις στο 76% και 70% αντίστοιχα του κατώτατου μισθού, αναδεικνύει το μέγεθος της ελληνικής υστέρησης.

Τα στοιχεία αποτελούν ένα ακόμη ηχηρό καμπανάκι για μια κοινωνία που βλέπει το εισόδημά της να εξανεμίζεται πριν καν φτάσει στο τέλος του μήνα. Και όσο η στεγαστική κρίση αντιμετωπίζεται με αποσπασματικά μέτρα και επικοινωνιακές εξαγγελίες, η Αθήνα θα συνεχίσει να φιγουράρει στις κορυφαίες θέσεις μιας ευρωπαϊκής κατάταξης που μόνο ντροπή μπορεί να προκαλεί για την οικονομική πολιτική της χώρας.