Ο James Talarico απαιτεί από τη συντηρητική Δειξιά να εξηγήσει τι χριστιανικό υπάρχει στην πολιτική της (video)

Γράφει ο Κωνσταντινος Ταχτσίδης

Στο Τέξας, σε ένα από τα προπύργια της αμερικανικής θρησκευτικής Δεξιάς, ο James Talarico κάνει κάτι που η σοσιαλιστική Αριστερά πρέπει να μελετήσει προσεκτικά.
ο James Talarico, εγγονός βαπτιστή πάστορα Δημοκρατικός σοσιαλιστής, είναι υποψήφιος για τη Γερουσία και στρέφει τις διακηρυγμένες αξίες του αντιπάλου εναντίον της πολιτικής του. Υποχρεώνει όσους μιλούν εξ ονόματος του Θεού να λογοδοτήσουν για όσα κάνουν εξ ονόματος της εξουσίας.

Ο Talarico χαρακτηρίζει τον χριστιανικό εθνικισμό προδοσία της διδασκαλίας του Ιησού και λατρεία της εξουσίας στο όνομά του. Η παρέμβασή του αναδεικνύει μια θεμελιώδη αντίφαση. Πώς συμβιβάζεται η αγάπη προς τον πλησίον με την οργανωμένη περιφρόνηση του αδύναμου; Πώς γίνεται η πίστη να καταλήγει διαρκώς στην υπεράσπιση του πλούτου, της ιεραρχίας και της τιμωρίας;

Το MAGA έχει επενδύσει στην πολιτική ταύτιση της χριστιανικής ταυτότητας με τη συντηρητική παράταξη. Μέσα σε αυτή την αφήγηση, η αμφισβήτηση μιας πολιτικής μπορεί να παρουσιαστεί ως επίθεση στην ίδια την πίστη. Έτσι, συγκεκριμένα συμφέροντα αποκτούν θρησκευτική προστασία και οι εκπρόσωποί τους εμφανίζονται ως θεματοφύλακες μιας ανώτερης ηθικής.

Ο Talarico αμφισβητεί αυτή την ασυλία. Αποσυνδέει την αξία από τον επίδοξο ιδιοκτήτη της και μεταφέρει τη σύγκρουση στη συνέπεια ανάμεσα στις διακηρύξεις και στις πράξεις. Η πολιτική σημασία αυτής της κίνησης υπερβαίνει το θρησκευτικό ζήτημα. Αφορά το ποιος επιβάλλει τους όρους με τους οποίους κρίνεται η εξουσία.

Εδώ αποκαλύπτεται μια σοβαρή αδυναμία μεγάλου μέρους της Αριστεράς. Έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει ολόκληρα αξιακά πεδία ως μολυσμένα από τη χρήση που τους κάνει η Δεξιά. Παραχωρεί την οικογένεια στους συντηρητικούς, την ασφάλεια στους αυταρχικούς, την πατρίδα στους εθνικιστές. Έπειτα προσπαθεί να εξηγήσει γιατί αυτές οι έννοιες κινητοποιούν ανθρώπους που η ίδια δυσκολεύεται να συναντήσει πολιτικά.

Αυτή η εκχώρηση έχει υλικές συνέπειες.
Όταν η οικογένεια περιορίζεται σε ένα αποδεκτό πρότυπο συμβίωσης, εξαφανίζονται από τη συζήτηση ο μισθός, η στέγη και η φροντίδα.
Όταν η ασφάλεια ταυτίζεται με την καταστολή, μένουν εκτός κάδρου ο φόβος της απόλυσης και η αδυναμία πρόσβασης στην περίθαλψη.
Η Δεξιά κερδίζει ήδη από τον ορισμό του προβλήματος.

Το να πολεμήσεις τον αντίπαλο με τα ίδια του τα όπλα σημαίνει, στην περίπτωση αυτή, να απαιτήσεις να εφαρμοστούν οι αξίες που επικαλείται μέχρι τις κοινωνικές τους συνέπειες. Η προστασία της οικογένειας συνεπάγεται σύγκρουση με την εργασιακή εξάντληση.
Η αξιοπρέπεια συνεπάγεται όρια στην εξουσία του πλούτου.
Η αλληλεγγύη απαιτεί δημόσιους θεσμούς και αναδιανομή.

Μια σοσιαλιστική Αριστερά οφείλει να κάνει αυτές τις συνδέσεις πολιτικό πρόγραμμα και δημόσια σύγκρουση. Διαφορετικά, αφήνει τον αντίπαλο να διαφημίζει τις αξίες και κρατά για τον εαυτό της τη διαχείριση των συνεπειών της παραβίασής τους.

Η Δεξιά έχει μάθει να ζητά από τους άλλους αποδείξεις πίστης, πατριωτισμού και ευθύνης. Ώρα να λογοδοτήσει η ίδια για τις ζωές που συνθλίβει στο όνομα όσων υποτίθεται ότι υπερασπίζεται.

Η συνέντευξή του στον Jimmy Kimmel έμεινε εκτός ABC, με τον παρουσιαστή να καταγγέλλει απειλές από την αμερικανική ρυθμιστική αρχή επικοινωνιών, FCC. Αναρτήθηκε όμως στο YouTube και ξεπέρασε τα έξι εκατομμύρια προβολές. Η τηλεοπτική αποσιώπηση αποδείχθηκε ανεπαρκής απέναντι σε μια φωνή που αμφισβητεί ευθέως το ηθικό άλλοθι της Δεξιάς.

Δείτε το βίντεο: