ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Καλλιθέα: Η έκκληση γονιού παιδιού στο φάσμα του αυτισμού – «Ζητάμε μόνο λίγη κατανόηση και ανθρωπιά»
Διαβάζουμε την 1η δημοσίευση στο Npress.gr
Μια βαθιά ανθρώπινη έκκληση για κατανόηση, υπομονή και αποδοχή απευθύνει γονιός από την Καλλιθέα, περιγράφοντας την καθημερινότητα του παιδιού του, το οποίο βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, δεν μιλά και φοιτά σε ειδικό σχολείο.
Αφορμή για την ανάρτηση στάθηκε μια μικρή καθημερινή συνήθεια του παιδιού. Όταν επιστρέφει από το σχολείο, θέλει να καθίσει για λίγα λεπτά σε μια συγκεκριμένη γωνιά κοντά στο σπίτι του, να πιει τον χυμό του, να φάει ένα μπισκότο και κάποιες φορές να δώσει λίγα ψίχουλα στα περιστέρια.
Μια εικόνα απολύτως συνηθισμένη για έναν περαστικό, η οποία όμως, όπως εξηγεί ο γονιός, αποτελεί για το παιδί μια μικρή στιγμή ασφάλειας, ηρεμίας και χαράς.
«Γιατί να πρέπει να συμβαίνει αυτό;»
Στην ανάρτησή του ο γονιός περιγράφει ότι αισθάνθηκε πίεση από τη στάση κατοίκου της περιοχής, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι δεν θέλει να κρίνει το συγκεκριμένο πρόσωπο.
Η ουσία της παρέμβασής του βρίσκεται αλλού: στην ανάγκη να υπάρχει περισσότερη κατανόηση απέναντι στα παιδιά με αναπηρία και στις οικογένειές τους.
Περιγράφει μάλιστα μια στιγμή κατά την οποία προσπάθησε να εμποδίσει το παιδί να καθίσει στο αγαπημένο του σημείο, προκειμένου να μην αισθανθεί ότι ενοχλεί κάποιον.
«Έχω φύγει από εκεί με τα μαλλιά μου τραβηγμένα από το ίδιο μου το παιδί, επειδή προσπαθούσα να μην το αφήσω να καθίσει εκεί, μόνο και μόνο για να μην ενοχληθεί κάποιος», γράφει.
Και θέτει το απλό ερώτημα: «Γιατί να πρέπει να συμβαίνει αυτό;».
Όπως αναφέρει, το παιδί δεν εμποδίζει την είσοδο ούτε τον δρόμο και παραμένει στο συγκεκριμένο σημείο μόνο για λίγα λεπτά πριν επιστρέψει στο σπίτι.
«Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση»
Η μαρτυρία αποκτά ιδιαίτερη δύναμη όταν ο γονιός περιγράφει την καθημερινή πραγματικότητα μιας οικογένειας που μεγαλώνει ένα παιδί με αυτισμό.
«Κουραζόμαστε, αγχωνόμαστε, φοβόμαστε, παλεύουμε καθημερινά και πολλές φορές γυρίζουμε σπίτι ψυχικά και σωματικά εξαντλημένοι», σημειώνει.
Όπως εξηγεί, ακόμη και ένα επίμονο βλέμμα, μια άστοχη ερώτηση ή ένα ειρωνικό σχόλιο μπορεί να προσθέσει πίεση σε έναν γονιό που προσπαθεί καθημερινά να ανταποκριθεί στις ανάγκες του παιδιού του.
Παράλληλα απευθύνει έκκληση στους γονείς να μαθαίνουν στα παιδιά τους να μη χλευάζουν ή περιθωριοποιούν παιδιά που συμπεριφέρονται διαφορετικά, αλλά να προσπαθούν να κατανοούν τη διαφορετικότητα.
Το μήνυμα με το οποίο ολοκληρώνει την ανάρτησή του είναι λιτό:
«Δεν ζητάμε κάτι παράλογο. Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση. Ζητάμε μόνο λίγη κατανόηση. Λίγη υπομονή. Και λίγη ανθρωπιά.
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι κουβαλάει ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου.
Ας είμαστε λοιπόν λίγο πιο ανθρώπινοι μεταξύ μας».
