Μπέρνι Σάντερς: Βάζει φρένο στην ανεξέλεγκτη AI – Η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται μεγάλη πολιτική μάχη στις ΗΠΑ

Η τεχνητή νοημοσύνη μετατρέπεται με ταχύτητα σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά ζητήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο Μπέρνι Σάντερς επιχειρεί να βάλει στο επίκεντρο μια διαφορετική διάσταση της συζήτησης: ποιος ελέγχει την τεχνολογία, ποιος καρπώνεται τα οικονομικά της οφέλη και τι θα συμβεί στους εργαζόμενους εάν η AI αρχίσει να αντικαθιστά μαζικά ανθρώπινη εργασία.

Ο ανεξάρτητος γερουσιαστής του Βερμόντ, που συνεργάζεται με τους Δημοκρατικούς, ανεβάζει πλέον κατακόρυφα την πίεση για αυστηρούς κανόνες στην ανάπτυξη προηγμένων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. Η παρέμβασή του αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή η ανησυχία για την ανεξέλεγκτη AI αρχίζει να υπερβαίνει τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές της αμερικανικής πολιτικής.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Σάντερς και ο Στιβ Μπάνον, δύο πρόσωπα που βρίσκονται σε εντελώς αντίθετες πλευρές του πολιτικού φάσματος, βρέθηκαν στην ίδια διοργάνωση στην Ουάσιγκτον ζητώντας αυστηρότερους περιορισμούς στην τεχνητή νοημοσύνη.

Η σύγκλιση σταματά ουσιαστικά εκεί. Οι πολιτικές αφετηρίες και οι προτεινόμενες λύσεις τους είναι ριζικά διαφορετικές.

Ο Σάντερς βάζει στο στόχαστρο την ισχύ των τεχνολογικών κολοσσών

Για τον Μπέρνι Σάντερς, η συζήτηση για την AI δεν αφορά μόνο τον κίνδυνο ενός τεχνολογικού ατυχήματος. Αφορά πρωτίστως τη συγκέντρωση τεράστιας οικονομικής και πολιτικής ισχύος σε έναν μικρό αριθμό εταιρειών και δισεκατομμυριούχων.

Το ερώτημα που θέτει είναι απλό αλλά πολιτικά εκρηκτικό: εάν η τεχνητή νοημοσύνη αυξήσει θεαματικά την παραγωγικότητα, ποιος θα καρπωθεί τον νέο πλούτο;

Οι εργαζόμενοι που θα μπορούν να δουλεύουν λιγότερες ώρες με καλύτερους μισθούς ή οι εταιρείες που θα χρησιμοποιήσουν την AI για να μειώσουν θέσεις εργασίας και εργατικό κόστος;

Η συγκεκριμένη γραμμή δεν είναι αποσπασματική. Ο Σάντερς έχει ήδη συνδέσει την τεχνολογική επανάσταση με την πρότασή του για 32ωρη εβδομάδα εργασίας χωρίς μείωση μισθών και παροχών, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ότι τα οφέλη από την αύξηση της παραγωγικότητας πρέπει να επιστρέψουν και στους εργαζόμενους.

Έτσι, η AI εντάσσεται πλέον σε μια ευρύτερη πολιτική ατζέντα για την εργασία, τους μισθούς, τις ανισότητες και την οικονομική εξουσία.

Πρόταση ακόμη και για απαγόρευση της «υπερνοημοσύνης»

Ο Σάντερς πηγαίνει όμως ένα βήμα μακρύτερα.

Μαζί με τον Δημοκρατικό βουλευτή του Τέξας και επικεφαλής του Congressional Progressive Caucus, Γκρεγκ Κασάρ, προωθεί νομοθετική πρωτοβουλία που προβλέπει απαγόρευση της ανάπτυξης και χρήσης τεχνητής υπερνοημοσύνης και προσωρινή παύση στην ανάπτυξη των πλέον προηγμένων συστημάτων AI μέχρι να θεσπιστεί ομοσπονδιακό πλαίσιο ασφαλείας.

Παράλληλα, ζητά διεθνή συνεννόηση, φτάνοντας μέχρι την πρόταση για συμφωνία ΗΠΑ και Κίνας ώστε να περιοριστεί η ανεξέλεγκτη κούρσα προς ολοένα ισχυρότερα συστήματα.

Πρόκειται για μια πολύ διαφορετική προσέγγιση από εκείνη που αντιμετωπίζει την τεχνολογική πρωτοκαθεδρία απέναντι στην Κίνα ως λόγο για ακόμη ταχύτερη ανάπτυξη της AI.

Η απρόσμενη συνάντηση με τον Μπάνον

Εδώ εμφανίζεται το παράδοξο της υπόθεσης.

Ο Στιβ Μπάνον συμμερίζεται την ανησυχία για την υπερβολική δύναμη της Silicon Valley και ζητά επίσης αυστηρότερο έλεγχο της τεχνητής νοημοσύνης. Όμως η δική του απάντηση απέναντι στην Κίνα βρίσκεται στον αντίποδα της πρότασης Σάντερς.

Ενώ ο Σάντερς μιλά για διεθνή συμφωνία περιορισμού της κούρσας, ο Μπάνον προτείνει ουσιαστικά τεχνολογική απομόνωση της Κίνας από το αμερικανικό οικοσύστημα AI.

Η κοινή παρουσία τους, επομένως, δεν δημιουργεί κάποια νέα πολιτική συμμαχία. Αποκαλύπτει κάτι ίσως σημαντικότερο: ότι η ανησυχία για την τεχνητή νοημοσύνη αρχίζει να διαπερνά οριζόντια την αμερικανική πολιτική.

Ο Τραμπ στην απέναντι πλευρά

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει μέχρι στιγμής ακολουθήσει σαφώς διαφορετική κατεύθυνση, αντιμετωπίζοντας με μεγάλη επιφύλαξη τις εκκλήσεις για αυστηρότερη ρύθμιση και δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στην τεχνολογική πρωτοκαθεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η σύγκρουση αποκτά έτσι σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά.

Από τη μία βρίσκεται η λογική της γρήγορης ανάπτυξης της AI ώστε οι ΗΠΑ να μη χάσουν την τεχνολογική κούρσα. Από την άλλη, ενισχύονται οι φωνές που υποστηρίζουν ότι η ταχύτητα χωρίς ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους για την εργασία, την οικονομία, τη δημοκρατία και τελικά την ίδια την ανθρώπινη δυνατότητα ελέγχου της τεχνολογίας.

Για τον Σάντερς, πάντως, το πεδίο είναι ακόμη ευρύτερο. Η μεγάλη σύγκρουση δεν αφορά μόνο το αν η AI θα γίνει ασφαλέστερη. Αφορά ποιος θα αποφασίσει πώς θα χρησιμοποιηθεί και ποιος θα καρπωθεί τον πλούτο που μπορεί να δημιουργήσει.

Και αυτό ακριβώς μετατρέπει την τεχνητή νοημοσύνη από τεχνολογικό ζήτημα σε μία από τις επόμενες μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές μάχες των Ηνωμένων Πολιτειών.