Τον Δούκα δεν τον χτυπάνε επειδή είναι εύκολος στόχος, αλλά γιατί είναι δυσκολότερος απ΄όσο υπολόγιζαν

Γράφει ο Κωνσταντινος Ταχτσίδης

Τι ακριβώς πρέπει να έχει κάνει ένας δήμαρχος για να τον αποκαλεί ένας εκδότης «γλίτσα», «καραγκιόζη» και να του απονέμει τα «πρωτεία της αχρειότητας»;

Στην περίπτωση του Χάρη Δούκα, αρκούσε ένας αποχαιρετισμός στον Γιώργο Μαζωνάκη.
Ο εκδότης της LiFo, Στάθης Τσαγκαρουσιάνος διάβασε ένα «καλό ταξίδι» και απάντησε με έναν οχετό προσωπικών χαρακτηρισμών.

Όμως η απόσταση ανάμεσα στην αφορμή και την αντίδραση αξίζει περισσότερη προσοχή από τις ίδιες τις ύβρεις.

Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος δεν είναι ο πρώτος (ούτε ο τελευταίος) που επιτίθεται στον Χάρη Δούκα με τόσο δυσανάλογη σφοδρότητα και χυδαιότητα.
Η ανάρτησή του προστίθεται σε μια αντιμετώπιση που έχουμε πια συνηθίσει.

Αν όμως σταθούμε αποκλειστικά στο λεξιλόγιο του εκδότη της LiFO, θα χάσουμε τα πραγματικά πολιτικά ερωτήματα.

Γιατί ένας δήμαρχος, που δεν κατέχει αξίωμα στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας, συγκεντρώνει τέτοια εχθρότητα από ένα συγκεκριμένο, αλλά παράδοξα ευρύ σύστημα;
Γιατί η απαξίωσή του φτάνει τόσο συχνά πέρα από τις αποφάσεις και το έργο του, μέχρι την εμφάνιση, την προσωπικότητα, ακόμη και το δικαίωμά του να εκφράσει ένα συναίσθημα;

Η βολική εξήγηση είναι ότι αποτελεί «εύκολο στόχο».
Και όμως είναι ακριβώς το αντίθετο.
Τον Χάρη Δούκα τον χτυπούν τόσο επίμονα επειδή πολιτικά είναι δυσκολότερος στόχος απ’ όσο θέλουν να παραδεχτούν ή και απ’ όσο περίμεναν.

Τον περιγράφουν ως «πολιτικά ανεπαρκή», αλλά τον αντιμετωπίζουν με μια εχθρότητα που δύσκολα εξηγεί αυτή την υποτιθέμενη ανεπάρκεια.
Αν ήταν τόσο ακίνδυνος, προς τι η ανάγκη να απαξιώνεται μέχρι και ο τρόπος με τον οποίο αποχαιρετά έναν νεκρό;

Η ανάγκη να τον εμφανίζουν διαρκώς «ασήμαντο», δυστυχώς γι αυτούς, μαρτυρά πόση σημασία αποδίδουν στην παρουσία του.
Η περιφρόνηση, άλλωστε, όταν χρειάζεται καθημερινή επανάληψη, αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με περιφρόνηση και περισσότερο με αγωνία.

Η απάντηση λοιπόν είναι προφανής. Ο Δούκας ενοχλεί πολύ περισσότερο απ’ όσο του αποδίδουν ότι μετράει πολιτικά.

Ο Δήμαρχος Αθηναίων, δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός, δεν έχει τριβεί με την τοξικότητα του -απαξιωμένου στα μάτια των πολιτών- πολιτικού συστήματος και δεν έχει «σκελετούς στην ντουλάπα» του.

Ο Χάρης Δούκας δε νίκησε μόνο τον Κώστα Μπακογιάννη στην Αθήνα.
Απέδειξε στην πράξη ότι η οικογενειοκρατία, τα «τζάκια», η αναγνωρισιμότητα, οι οικονομικοί πόροι και η βεβαιότητα επικράτησης δεν αρκούν για να εξασφαλίσουν την αποδοχή των πολιτών.
Ένας άνθρωπος που ελάχιστοι υπολόγιζαν κέρδισε μια αναμέτρηση που πολλοί θεωρούσαν τελειωμένη και αυτό το “δεδικασμένο” παραμένει πολιτικά ενοχλητικό, ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς τη δημαρχία του.

Η νίκη και το έργο του Χάρη Δούκα έχει εεπιτρέψει να εισέλθει ξανά στο δημόσιο διάλογο κάτι που η κυρίαρχη πολιτική αφήγηση προσπαθεί να αποδείξει ως κάτι αδύνατο να συμβεί.
Ότι οι συσχετισμοί αλλάζουν.
Ότι οι προοδευτικές δυνάμεις μπορούν να συναντηθούν και να κερδίσουν.
Ότι η διακυβέρνηση μιας πόλης ή μιας χώρας δεν αποτελεί κληρονομικό δικαίωμα και ότι οι πολίτες δεν είναι υποχρεωμένοι να επιλέγουν ανάμεσα στους υποψηφίους που έχουν ήδη εγκρίνει οι ισχυροί.

Όσον αφορά λοιπόν στη στοχοποίηση του Χάρη Δούκα, δεν είναι απαραίτητο κάποιος να συντονίζει όλες αυτές τις επιθέσεις για να παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Διαφορετικές αφετηρίες, πολιτικές αντιπάθειες και προσωπικές εμπάθειες μπορούν να συντονιστούν στον ίδιο στόχο. Να γίνει δηλαδή ο Δούκας τόσο αντιπαθής, ώστε να μη χρειάζεται πλέον να συζητιέται σοβαρά οτιδήποτε λέει ή κάνει. Η συσσώρευση της χλεύης να λειτουργεί σαν προκαταβολική ετυμηγορία.

Ασφαλώς ο δήμαρχος οφείλει να λογοδοτεί.
Για την καθαριότητα, το πράσινο, τον δημόσιο χώρο, τις καθυστερήσεις και τις αστοχίες του. Η όποια υποστήριξη στις χυδαίες επιθέσεις που δέχεται δεν καταργεί κανένα δικαίωμα κριτικής.
Αλλά όποιος γράφει «γλίτσας» κάτω από έναν αποχαιρετισμό δεν ελέγχει τη δημοτική αρχή, επιδεικνύει την προσωπική του απέχθεια και απαιτεί να αναγνωριστεί ως ηθική ανωτερότητα η άποψή του.

Εκεί βρίσκεται και η σημασία του συγκεκριμένου περιστατικού.
Η χυδαιότητα έχει επαναληφθεί αρκετά ώστε να αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική όταν αποδέκτης είναι ο Δούκας. Σαν να οφείλει διαρκώς να αποδεικνύει ότι δικαιούται τον στοιχειώδη σεβασμό που οι επικριτές του θεωρούν αυτονόητο για τον εαυτό τους.

Ο Τσαγκαρουσιάνος πρόσθεσε και τη δική του υπογραφή σε αυτή την πρακτική και μας έδωσε έναν ακόμη λόγο να αναρωτηθούμε γιατί ένας δήμαρχος που υποτίθεται ότι δήθεν δεν αξίζει τίποτα, χρειάζεται τόση προσπάθεια για να απαξιωθεί.

 Ίσως επειδή όσοι τον υποτιμούν δημοσίως έχουν ήδη καταλάβει πόσο επικίνδυνο είναι για τις βεβαιότητές τους να τον υποτιμήσουν πολιτικά.

Η νίκη του Χάρη Δούκα στην Αθήνα γκρέμισε τον μύθο ενός συστήματος χωρίς αντίπαλο. Η προσπάθεια προσωπικής του απαξίωσης επιχειρεί να μειώσει όχι μόνο τη σημασία εκείνης της ανατροπής, αλλά κυρίως την προσδοκία ότι μπορεί να επαναληφθεί.