Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων – Μια πόλη που ξαναβρήκε το χαμόγελό της

Φέτος, το Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων (Athens City Festival) μέτρησε πάνω από 250 εκδηλώσεις μέσα σε έναν μήνα

*Αναδημοσίευση από ROSA.GR, το άρθρο του Κωνσταντίνου Ταχτσίδη

Δεν είναι πάντα εύκολο να αγαπάς την Αθήνα. Την περπατάς κουρασμένος, τη ζεις βιαστικά, την αντιμετωπίζεις περισσότερο σαν εμπόδιο παρά σαν προορισμό. Η Αθήνα, για χρόνια, είχε ξεχάσει τη γλώσσα της τρυφερότητας. Ήταν κουρασμένη, νευρική, συχνά κυνική. Την περπατούσες και ένιωθες ότι σε ανέχεται. Σου έβαζε συνεχώς εμπόδια και Μεγάλους… Περιορισμούς.

Κι κάπως έτσι, τον Μάιο που μόλις μας αποχαιρέτισε, κάτι άλλαξε. Η πόλη άρχισε να ξεδιπλώνεται αλλιώς. Όχι σαν σκηνικό, αλλά σαν αφορμή. Όχι σαν υποχρέωση, αλλά σαν πρόσκληση. Για έναν ολόκληρο μήνα, η Αθήνα δεν σε περίμενε να περάσεις από κάπου. Σε προσκάλεσε να πας παντού.

Το Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων, ήρθε σαν ανάμνηση που δεν είχαμε ζήσει ακόμη και μας έκανε να ξαναδούμε την πόλη με εκείνο το βλέμμα που κοιτάς έναν παιδικό φίλο που χαθήκατε ή που είχατε παρεξηγηθεί. Και που ξαναμιλάτε, το πιάνετε από εκεί που το είχατε αφήσει — μόνο που τώρα, δεν υπάρχει κακία. Υπάρχει μουσική, χορός, τέχνη, φαγητό, ποτά και ανυπόκριτη διασκέδαση.

Φέτος, το Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων (Athens City Festival) μέτρησε πάνω από 250 εκδηλώσεις μέσα σε έναν μήνα — από τις πιο κεντρικές οδούς μέχρι τις πιο απρόσμενες γωνιές της πόλης.

Συμμετείχαν πάνω από 180 φορείς, καλλιτέχνες και ομάδες, ενώ η συνολική προσέλευση άγγιξε επίπεδα που ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν θα τολμούσε να προβλέψει.

Αλλά το πιο εντυπωσιακό —και ίσως το πιο ελπιδοφόρο— δεν ήταν απλώς οι αριθμοί. Ήταν η πρόθεση. Φέτος, ο κόσμος δεν πέρασε απλώς τυχαία από μια εκδήλωση επειδή συνέπεσε με τη διαδρομή του. Την έψαξε, την προγραμμάτισε, την έκανε βασική του έξοδο. Το φεστιβάλ δεν βρέθηκε στον δρόμο μας – έγινε ο δρόμος μας, γιατί κάπου μέσα μας, ίσως το ξέραμε ότι η πόλη μας μπορεί να γίνει ξανά κοινός τόπος, αν της δώσουμε λίγο δημόσιο χώρο, δημιουργία, τέχνη — και μια μικρή ευκαιρία να γιατρέψουμε τα τραύματά μας.

Αυτό που μετράει είναι ότι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν χρειάστηκε να “θες να πας κάπου”. Το “κάπου” ήταν παντού.
Και ο κόσμος πήγε — όχι από τύχη, αλλά από επιθυμία.

Και κάπου βαθιά μέσα μας, κάτι άλλαξε. Ίσως όχι ριζικά. Ίσως όχι φανερά. Αλλά αρκετά για να ξέρουμε ότι ναι, η πόλη αυτή μπορεί να γίνει ξανά δική μας. Όχι γιατί έγινε τέλεια, αλλά γιατί, έστω για λίγο, θυμήθηκε πώς είναι να είναι
ζωντανή. Και χαρούμενη. Και ειλικρινής.

Ξέρω ότι για να αλλάξει κάτι στην πόλη, χρειάζονται πολλά περισσότερα από ένα μήνα χαράς και συμμετοχής. Ξέρω ότι η υποχρέωση ανάκτησης της εμπιστοσύνης ανήκει στον Δήμο και όχι στους δημότες.
Ξέρω όμως επίσης ότι για λίγες μέρες, κοιταζόμασταν λίγο περισσότερο στα μάτια και κανείς μας δεν ένιωθε την ανάγκη να αποστρέψει το βλέμμα του. Και κάπως έτσι, έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει, χωρίς λόγο.
Ή μάλλον – για όλους τους λόγους του κόσμου.