Απο το “No Kings” στις ΗΠΑ στη συνδιάσκεψη των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στη Βαρκελώνη – Ένα διεθνές κίνημα Προοδευτικής ΑΛΛΑΓΗΣ

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Στη Συνδιάσκεψη των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στη Βαρκελώνη 2026 δεν διαμορφώθηκε απλώς μια ακόμη πολιτική ατζέντα· καταγράφηκε, με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές, η ανάδυση ενός διεθνούς ρεύματος που αμφισβητεί ευθέως την ηγεμονία της ολιγαρχίας και την επανεμφάνιση αυταρχικών, νεοφασιστικών πρακτικών. Από τη Βαρκελώνη έως την Ουάσιγκτον και από τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις έως τις κοινωνίες που δοκιμάζονται από πολέμους και ανισότητες, διαμορφώνεται μια νέα πολιτική γεωγραφία: ένα κίνημα ειρήνης, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης που επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το μέλλον.

Απέναντι σε αυτή τη δυναμική, οι μορφές της σύγχρονης αυταρχικής πολιτικής δεν είναι αφηρημένες έννοιες, αλλά συγκεκριμένα πρόσωπα και στρατηγικές. Η ρητορική και οι επιλογές του Ντόναλντ Τραμπ, η γεωπολιτική επιθετικότητα του Βλαντίμιρ Πούτιν και η αδιάλλακτη στρατηγική του Μπενιαμίν Νετανιάχου συγκροτούν, με διαφορετικές εκφάνσεις, ένα πλέγμα πολιτικής που επενδύει στον φόβο, στον εθνικισμό και στην αποδόμηση των θεσμών. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα φαινόμενα, αλλά για ένα διασυνδεδεμένο σύστημα εξουσίας που ενισχύει τις ανισότητες και υπονομεύει τη διεθνή ειρήνη.

Ακριβώς σε αυτό το πεδίο, η ευρωπαϊκή προοδευτική παράταξη επιχειρεί να ανακτήσει τον ιστορικό της ρόλο. Η συνδιάσκεψη στη Βαρκελώνη κατέδειξε ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι αμυντική. Χρειάζεται πολιτική αντεπίθεση με όρους κοινωνικής συνοχής, πράσινης μετάβασης και θεσμικής θωράκισης της δημοκρατίας. Χρειάζεται μια νέα συμφωνία ανάμεσα στους πολίτες και την πολιτική, που να αποκαθιστά την εμπιστοσύνη και να μετατρέπει την οργή σε συλλογική διεκδίκηση.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το κίνημα No Kings movement λειτουργεί ως καθρέφτης αυτής της παγκόσμιας τάσης. Η αμφισβήτηση της συγκέντρωσης εξουσίας, η απαίτηση για ισονομία και η επαναφορά της δημοκρατικής λογοδοσίας δεν αποτελούν πια περιθωριακές φωνές. Αντίθετα, συγκροτούν ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο που διαπερνά σύνορα, πολιτισμούς και πολιτικά συστήματα.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε κομβικό σημείο.

Ή θα επιλέξει να επαναλάβει τα λάθη της, επιτρέποντας στην ακροδεξιά και στις αυταρχικές λογικές να εδραιωθούν, ή θα επανασυνδεθεί με τις αξίες που τη συγκρότησαν: τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ειρήνη. Η Βαρκελώνη έστειλε ένα μήνυμα που δεν επιδέχεται παρερμηνειών: η προοδευτική απάντηση δεν είναι διαχειριστική, είναι υπαρξιακή.

Στην Ελλάδα, αυτή η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, η πίεση στα κοινωνικά δικαιώματα και η αίσθηση ότι η πολιτική λειτουργεί υπέρ των λίγων δεν είναι αφηρημένες έννοιες· είναι καθημερινή εμπειρία. Η σύνδεση με το ευρωπαϊκό και διεθνές προοδευτικό ρεύμα δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα για την ανασυγκρότηση ενός αξιόπιστου, κοινωνικά δίκαιου πολιτικού σχεδίου.

Το μανιφέστο που αναδύεται δεν είναι ρητορικό. Είναι μια σαφής πολιτική επιλογή: απέναντι στον κυνισμό της ισχύος, προτάσσεται η δύναμη της κοινωνίας. Απέναντι στην αυθαιρεσία των λίγων, η δημοκρατική βούληση των πολλών. Και απέναντι στην κανονικοποίηση του αυταρχισμού, η επιμονή στην ελευθερία.

Η ιστορία δεν γράφεται από τους ισχυρούς, αλλά από εκείνους που επιμένουν να αμφισβητούν την ισχύ τους. Και αυτή τη στιγμή, από τη Βαρκελώνη έως κάθε γωνιά του πλανήτη, διαμορφώνεται ένα νέο, παγκόσμιο αίτημα: περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη δικαιοσύνη, περισσότερη ειρήνη. Ένα αίτημα που δεν μπορεί να αγνοηθεί – και, κυρίως, δεν μπορεί να αναβληθεί.