Αθήνα: Η σκληρή απάντηση στους «ακροκεντρώους εστέτ» που θυμήθηκαν τώρα τα πεζοδρόμια

Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση στο Politic.gr, ο δημοσιογράφος Γιώργος Αντίνου, στο άρθρο του με τίτλο «Οι Ακροκεντρώοι εστέτ και η Αθήνα», ανοίγει τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο ένα τμήμα του δημόσιου λόγου αντιμετωπίζει σήμερα την Αθήνα και τη δημοτική αρχή, θέτοντας ευθέως ζήτημα επιλεκτικής ευαισθησίας απέναντι στα προβλήματα της πρωτεύουσας.

Οι «αθηναϊστές», τα πεζοδρόμια και όσα έμειναν έξω από το κάδρο

Η κριτική εστιάζει σε έναν κύκλο δημοσιολογούντων που εμφανίζονται σήμερα ιδιαίτερα ευαίσθητοι για την αισθητική των πεζοδρομίων και των δημόσιων χώρων, χωρίς –κατά τον αρθρογράφο– να έχουν επιδείξει την ίδια ένταση απέναντι σε υποθέσεις με σαφώς μεγαλύτερο οικονομικό, κοινωνικό και πολεοδομικό αποτύπωμα.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση με τα αποκαλούμενα «σπιτάκια της ανακύκλωσης», μια υπόθεση που έχει βρεθεί στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Πρόκειται για εγκαταστάσεις που καταλαμβάνουν σημαντικό τμήμα του δημόσιου χώρου, την ώρα που η συζήτηση για την ελεύθερη κίνηση των πεζών και την ποιότητα των πλατειών της Αθήνας βρίσκεται καθημερινά στην πρώτη γραμμή.

Αντίστοιχα τίθεται το ζήτημα των προβλημάτων που έχουν συνδεθεί με τα έργα του Μετρό στην Κυψέλη και των επιπτώσεών τους σε κατοίκους και κτίρια της περιοχής. Πρόκειται για ένα κατεξοχήν αθηναϊκό κοινωνικό ζήτημα, το οποίο δύσκολα μπορεί να βρίσκεται εκτός της ατζέντας όσων διεκδικούν δημόσια τον ρόλο του συστηματικού παρατηρητή της πόλης.

Το ζήτημα των δύο μέτρων και δύο σταθμών

Εδώ βρίσκεται και η ουσία της αντιπαράθεσης. Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω κριτικής και ασφαλώς ούτε η σημερινή δημοτική αρχή. Η καθαριότητα, τα πεζοδρόμια, η προσβασιμότητα και η κατάσταση του δημόσιου χώρου αποτελούν απολύτως θεμιτά πεδία δημοσιογραφικού ελέγχου.

Το ερώτημα είναι εάν τα ίδια αυστηρά κριτήρια εφαρμόζονται διαχρονικά και προς όλες τις δημοτικές διοικήσεις. Διότι η Αθήνα δεν γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 2024 και τα προβλήματά της δεν εμφανίστηκαν μαζί με την αλλαγή δημάρχου.

Ο δημόσιος διάλογος για την πρωτεύουσα αποκτά αξιοπιστία όταν περιλαμβάνει ολόκληρη την εικόνα: τις σημερινές αστοχίες, αλλά και τις εκκρεμότητες που κληρονομήθηκαν, τα έργα προηγούμενων ετών, τις οικονομικές επιλογές, τις παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο και τις συνέπειές τους.

Αυτό είναι τελικά και το κρίσιμο σημείο της συζήτησης που άνοιξε: όχι εάν πρέπει να ασκείται κριτική στη σημερινή διοίκηση της Αθήνας — πρέπει και είναι αυτονόητο ότι θα ασκείται. Αλλά εάν εκείνοι που εμφανίζονται σήμερα ως αυστηροί θεματοφύλακες της αθηναϊκής καθημερινότητας επέδειξαν την ίδια επιμονή όταν στο τραπέζι βρίσκονταν άλλες διοικήσεις, άλλα έργα και άλλες επιλογές.

Γιατί στην κριτική μιας δημοτικής αρχής η συνέπεια δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το στοιχείο που διαχωρίζει τον πραγματικό έλεγχο της εξουσίας από την επιλεκτική πολεμική.