Η “αυτονομία” των κομμάτων σας δεν είναι σημαντικότερη από τη ζωή μας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης

Κι όμως, υπάρχουν -ντεμέκ, που λεν και στο χωριό μου- προοδευτικά κόμματα που θα μπορούσαν να πανηγυρίζουν το ίδιο βράδυ με τη Νέα Δημοκρατία.
Εκείνη επειδή θα έχει κερδίσει τις εκλογές κι αυτά επειδή θα έχουν βγει δεύτερα.

Ναι, μιλάμε για τόσο προοδευτικες ηγεσίες ώστε μια ακόμη νίκη της Δεξιάς να συνυπάρχει αρμονικά στον δικό τους ορισμό της επιτυχίας, αρκεί να έχουν κερδίσει χρόνο πολιτικής επιβίωσης.

Η αλαζονεία των επαγγελματιών της ήττας

Η -πρώην- μεγάλη Προοδευτική Παράταξη έχει καταντήσει ένα άθροισμα κομματικών μηχανισμών που ζητούν από την κοινωνία να προσαρμόσει τις ανάγκες της στις φιλοδοξίες των ηγεσιών τους.
Κοκορομαχίες, προσωπικοί λογαριασμοί και υπερφίαλες διακηρύξεις «αυτόνομης πορείας». Με τόση βεβαιότητα και τέτοιο ύφος, θα πίστευε κανείς ότι δεν έχουν ηττηθεί τα τελευταία 10 χρόνια (με εξαίρεση τη νίκη Δούκα στις δημοτικές εκλογές).

Η -πρώην- μεγάλη Προοδευτική Παράταξη έχει καταντήσει ένα άθροισμα κομματικών μηχανισμών που ζητούν από την κοινωνία να προσαρμόσει τις ανάγκες της στις φιλοδοξίες των ηγεσιών τους.
Κοκορομαχίες, προσωπικοί λογαριασμοί και υπερφίαλες διακηρύξεις «αυτόνομης πορείας». Με τόση βεβαιότητα και τέτοιο ύφος, θα πίστευε κανείς ότι δεν έχουν ηττηθεί τα τελευταία 10 χρόνια (με εξαίρεση τη νίκη Δούκα στις δημοτικές εκλογές).

Μιλούν για «ιστορική ευθύνη», υπόσχονται «πολιτική ανατροπή», λένε πως έμαθαν από τα λάθη τους και εξαντλούν το θάρρος τους στο ποιος δεν πρόκειται να συνεργαστεί με ποιον.

Τόση αυτοπεποίθηση για έναν τόσο περιορισμένο στόχο.
Τόσες κόκκινες γραμμές για μια πιθανή συνεργασία και τόσα περιθώρια ανοχής για μια ακόμη νίκη της Δεξιάς.
Τόση αγωνία μη χαθεί η κομματική ταυτότητα, μπροστά στο ενδεχόμενο να χαθεί άλλη μία τετραετία.
Τόση αυστηρότητα απέναντι σε όσους ζητούν συνεννόηση και τόση επιείκεια απέναντι στη δική τους ανεπάρκεια.
Τόση ευαισθησία όταν αμφισβητείται η χρησιμότητά τους και τόση απροθυμία να την αποδείξουν.
Τόσος θόρυβος για το ποιος θα ηγηθεί μιας στρατιάς επαγγελματιών ηττημένων.

Η σχετικότητα του χρόνου

Για τα κόμματα μια εκλογική ήττα μπορεί να θεωρηθεί μεταβατική περίοδος.
Μια αναγκαία φάση μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες, να αλλάξουν οι συσχετισμοί ή να επιβεβαιωθεί ο αρχηγός.

Για έναν άνθρωπο που μετρά αν του φτάνουν στις 18 του μήνα, ο χρόνος έχει εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.
Ένα παιδί θα τελειώσει το σχολείο μέσα στις συνθήκες που εσείς θεωρείτε προσωρινές.
Ένας εργαζόμενος θα φθαρεί σε μια δουλειά από την οποία δεν έχει τη δυνατότητα να φύγει.
Ένα ζευγάρι θα αναβάλει ξανά το σπίτι που θέλει να νοικιάσει.
Οι ζωές προχωρούν όσο εσείς προετοιμάζετε την επόμενη φάση της ανασύνταξής σας.

Αυτή είναι η αλαζονεία που κρύβεται πίσω από τις υπερφίαλες δηλώσεις.
Η ευκολία με την οποία διαθέτετε χρόνο άλλων ανθρώπων σα να είναι δικός σας.
Σαν να υπάρχει κάπου ένα απόθεμα αντοχής που μπορείτε να ξοδεύετε μέχρι να δικαιωθεί η στρατηγική σας.

Όμως δεν σας ανήκει αυτός ο χρόνος, ούτε έχετε πάρει εξουσιοδότηση να τον θυσιάζετε στην εσωκομματική σας (αν)ασφάλεια.

Για πείτε μας λίγο από ποιον είστε αυτόνομοι;

Η πολιτική αυτονομία αποκτά περιεχόμενο όταν επιτρέπει σε ένα κόμμα να υπερασπιστεί εκείνους που εκπροσωπεί απέναντι σε ότι συνθλίβει την καθημερινότητά τους.
Όταν μπορεί να συγκρουστεί με την εργασιακή επισφάλεια, να επιβάλει κανόνες στη στεγαστική και ενεργειακή κρίση, να διεκδικήσει μια πραγματική αλλαγή στην καθημερινότητα, όχι την πιο “ανθρώπινη” διαχείριση μιας νεοφιλελεύθερης «κανονικότητας».

Πόσο αξίζει, λοιπόν, μια αυτονομία που εξαντλείται στην άρνηση συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων;
Ποιον προστατεύει;
Τον εργαζόμενο ή την επετηρίδα στο επόμενο ψηφοδέλτιο;
Ποια κοινωνική σύγκρουση υπηρετεί η αδιαπραγμάτευτη διατήρηση μιας πορείας που οδηγεί για άλλη μια φορά στην εκλογική ήττα;

Έχετε κάθε δικαίωμα να διατηρείτε τις οργανώσεις, τα σύμβολα-κειμήλια και τις διαφορές σας. Έχετε όμως και την υποχρέωση να εξηγήσετε τι ακριβώς κερδίζει η κοινωνία αν εσείς διατηρήσετε την αυτονομία σας και η Δεξιά την εξουσία.

Η ιστορία ενός κόμματος δεν εξαντλείται στο παρελθόν ούτε δικαιώνει την επιβίωση μιας παροδικής εξουσίας μηχανισμών. Αφορά στο τώρα, στο πώς έχετε επιλέξει να αξιοποιήσετε την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που σας στήριξαν. Στο αν τη μετατρέπετε σε δύναμη πολιτικής αλλαγής ή την εξαργυρώνετε για να παραμείνετε στις θέσεις σας.

Η ιστορία ενός κόμματος είναι το άθροισμα των ευθυνών απέναντι στην κοινωνία και δεν του εξασφαλίζει ισόβια απαλλαγή από την κρίση της.

Ένα κόμμα μπορεί να διατηρεί ανέπαφο το όνομά του και να έχει προδώσει ολόκληρο τον λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκε.
Οι αγώνες προηγούμενων γενεών δεν είναι περιουσιακό στοιχείο και η προσφορά εκείνων που προηγήθηκαν δεν συμψηφίζεται με τη δική σας ανεπάρκεια.
Κάθε επίκληση αυτής της ιστορίας μεγαλώνει την υποχρέωσή σας να φανείτε χρήσιμοι σήμερα και δεν προσφέρει παράταση στην ανοχή που απαιτείτε από την κοινωνία.

Αν θεωρείτε ότι τιμάτε την παράταξή σας διατηρώντας ακέραιο τον χρεοκοπημένο πολιτικά μηχανισμό της ενώ οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι εκπροσωπείτε καλούνται να πληρώσουν το κόστος ακόμη μίας θητείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχετε αντιστρέψει τον λόγο ύπαρξής της και πολύ απλά, ζητάτε από την κοινωνία να θυσιαστεί για να σωθεί το κόμμα.

Κι αν η Δεξιά ξανακερδίσει, κάντε μας τη χάρη και μην εμφανιστείτε το ίδιο βράδυ για να εξηγήσετε πόσο δικαιωμένη βγήκε η στρατηγική σας.
Μην απαιτήσετε από εκείνους που θα πληρώσουν το τίμημα να χαρούν για τη δική σας εκλογική άνοδο.
Αν το κάνετε θα είναι η πιο ειλικρινής ομολογία ότι θεωρείτε επιτυχημένη την πορεία σας ακόμη κι όταν η κοινωνία συνεχίζει να χάνει.

Α, και πριν κατηγορήσετε την κοινωνία ότι δεν κατάλαβε, αναρωτηθείτε μήπως κατάλαβε απολύτως.
Μήπως είδε ότι είστε διατεθειμένοι να διακινδυνεύσετε άλλη μία κυβερνητική θητεία της Δεξιάς, αρκεί να μη διακινδυνεύσετε τη θέση σας μέσα στο κόμμα.