Χάρης Δούκας για Βενεζουέλα:”Η διεθνής κοινότητα οφείλει να καταδικάσει την επίθεση Τραμπ” – “Όχι” στις λογικές αποικιοκρατίας

Η ανάρτηση του Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, με αφορμή τη στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας, έρχεται να ταράξει τα νερά της δημόσιας συζήτησης και να επαναφέρει στο προσκήνιο το μείζον ζήτημα της διεθνούς νομιμότητας και των ορίων της ισχύος.

Σε μια περίοδο όπου η παγκόσμια τάξη δοκιμάζεται από πολέμους, επεμβάσεις και γεωπολιτικούς τυχοδιωκτισμούς, η παρέμβαση του Δημάρχου Αθηναίων δεν κινείται στη σφαίρα της διπλωματικής ασάφειας. Αντιθέτως, αρθρώνει καθαρό πολιτικό λόγο απέναντι σε πρακτικές που παραπέμπουν ευθέως σε αποικιοκρατικά δόγματα και στη λογική του «δικαίου του ισχυρού», η οποία ιστορικά έχει οδηγήσει λαούς και χώρες σε χάος και αιματοχυσία.

Ο Χάρης Δούκας θέτει με σαφήνεια το ζήτημα της ευθύνης της διεθνούς κοινότητας, υπογραμμίζοντας ότι η σιωπή ή η ανοχή σε τέτοιες ενέργειες ισοδυναμεί με συνενοχή. Η τοποθέτησή του αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς προέρχεται από αιρετό αυτοδιοικητικό ηγέτη ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, σε μια συγκυρία όπου μεγάλο μέρος της πολιτικής ηγεσίας επιλέγει τον δρόμο των ίσων αποστάσεων.

Η ανάρτηση του Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα’

«Η πολιτική της επιβολής του δικαίου του ισχυρού στη διεθνή σκηνή, που οδηγεί σε αποικιοκρατικού τύπου παρεμβάσεις, είναι επικίνδυνη.

Δεν δικαιολογείται.

Αυτές οι πρακτικές δημιουργούν ζοφερές προβλέψεις για το μέλλον του κόσμου.
Η διεθνής κοινότητα οφείλει άμεσα και χωρίς περιστροφές να καταδικάσει την επίθεση του Τραμπ και να σταθεί στο πλάι του λαού της Βενεζουέλας.»

Η δήλωση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια καταγγελία συγκεκριμένης ενέργειας, αλλά μια συνολικότερη πολιτική θέση απέναντι στον αυταρχισμό που επιχειρεί να επιβληθεί με στρατιωτικά μέσα και εξαναγκασμούς. Θέτει εκ νέου το ερώτημα αν το διεθνές δίκαιο εξακολουθεί να έχει υπόσταση ή αν μετατρέπεται σε κενό γράμμα όταν συγκρούεται με τα συμφέροντα των ισχυρών.

Σε κάθε περίπτωση, η παρέμβαση Δούκα καταγράφεται ως μια σαφής, πολιτικά φορτισμένη και θεσμικά υπεύθυνη φωνή, που υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία, η ειρήνη και η αυτοδιάθεση των λαών δεν μπορούν να τίθενται υπό διαπραγμάτευση στο όνομα καμίας υπερδύναμης.