Χάρης Δούκας: «Κυβέρνηση και ΕΥΔΑΠ, πίνουν εις υγείαν των κορόιδων…»

Το νερό ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως χρηματιστηριακό προϊόν

Οι νέοι λογαριασμοί νερού που έφτασαν στους δήμους όλης της χώρας επιβεβαιώνουν με τον πιο ωμό τρόπο αυτό που η κυβέρνηση επιχείρησε να συγκαλύψει πίσω από γενικόλογες διαβεβαιώσεις περί «φθηνότερου δυνατού νερού».

Αυξήσεις που φτάνουν έως και το 32% στα τιμολόγια, χωρίς καμία κοινωνική ή αναπτυξιακή πρόβλεψη, μετατρέπουν το νερό από δημόσιο αγαθό σε ακόμη έναν παράγοντα δημοσιονομικής ασφυξίας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, έθεσε το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, αποτυπώνοντας με αριθμούς το βάρος που μετακυλίεται στους δήμους. Μόνο για τον Δήμο Αθηναίων, το πρόσθετο κόστος αγγίζει το μισό εκατομμύριο ευρώ ετησίως, την ώρα που οι δήμοι ήδη παλεύουν με φουσκωμένους λογαριασμούς ενέργειας και περιορισμένους πόρους για κοινωνικές και τεχνικές υποδομές.
Η κριτική του δημάρχου δεν περιορίζεται στο αποτέλεσμα, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής επιλογής.

Η ΕΥΔΑΠ, όπως επισημαίνει, διένειμε γενναία μερίσματα στους μετόχους της, ενώ για χρόνια δεν προχώρησε στα αναγκαία έργα θωράκισης της Αττικής απέναντι στη λειψυδρία. Σήμερα, αντί για έναν σοβαρό και έγκαιρο σχεδιασμό με αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων, επιλέγει να εξισώσει τα τιμολόγια των δήμων με εκείνα των βιομηχανιών, επιβάλλοντας υπέρογκες αυξήσεις για να καλύψει καθυστερήσεις και παραλείψεις του παρελθόντος.

Πρόκειται για μια επιλογή με σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Η κυβέρνηση, σε πλήρη σύμπλευση με τη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ, αντιμετωπίζει το νερό όχι ως θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα, αλλά ως πεδίο κερδοφορίας και μετακύλισης κόστους. Το αποτέλεσμα είναι οι δήμοι και, τελικά, οι πολίτες να καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό μιας πολιτικής που προτάσσει τα μερίσματα αντί της ανθεκτικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η παρέμβαση Δούκα δεν είναι απλώς μια καταγγελία. Είναι μια καθαρή υπενθύμιση ότι το νερό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους αγοράς και επικοινωνιακών υποσχέσεων. Σε μια περίοδο κλιματικής κρίσης και αυξανόμενων κοινωνικών ανισοτήτων, η διαχείρισή του αποτελεί ζήτημα δημοκρατίας και δημόσιου συμφέροντος. Και σε αυτό το πεδίο, η κυβέρνηση δείχνει να πίνει «εις υγείαν των κορόιδων», αφήνοντας την Αυτοδιοίκηση και την κοινωνία να στεγνώνουν.