Απόφαση του 4ου συνεδρίου ΠΑΣΟΚ ήταν (και είναι )η προτεραιότητα για πολιτική Αλλαγή

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Οι δημόσιες παρεμβάσεις των τελευταίων ημερών με αφορμή τις δηλώσεις του Δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα για τις σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με τις υπόλοιπες δυνάμεις της αντιπολίτευσης ανέδειξαν μια συζήτηση που, αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε να ανοίξει με μεγαλύτερη ψυχραιμία και λιγότερους αφορισμούς.

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις. Η ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα, οι πιέσεις στα εισοδήματα, η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και η ανάγκη ενός νέου παραγωγικού μοντέλου αποτελούν ζητήματα που απασχολούν καθημερινά τους πολίτες. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η συζήτηση για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένα ερωτήματα μοιάζουν εύλογα και δύσκολα μπορούν να αντιμετωπίζονται ως αιρετικές απόψεις. Από πότε δεν είναι θεμιτό για πολιτικές δυνάμεις με συγγενείς ή κοντινές αφετηρίες να συνομιλούν μεταξύ τους; Από πότε ο διάλογος αποτελεί πρόβλημα σε μια δημοκρατία που βασίζεται ακριβώς στην ανταλλαγή απόψεων και στην αναζήτηση συγκλίσεων εκεί όπου αυτές μπορούν να υπάρξουν;

Εξίσου εύλογο είναι και το ερώτημα αν η συζήτηση πριν από ενδεχόμενες μετεκλογικές εξελίξεις είναι κάτι αρνητικό. Σε όλη την Ευρώπη, οι πολιτικές συνεργασίες δεν προκύπτουν αιφνιδιαστικά την επόμενη των εκλογών. Προϋποθέτουν διάλογο, προγραμματικές επεξεργασίες και σαφή γνώση των σημείων συμφωνίας αλλά και διαφωνίας. Η πολιτική συνεννόηση δεν ακυρώνει την αυτονομία των κομμάτων. Αντιθέτως, προϋποθέτει ισχυρές και καθαρές πολιτικές ταυτότητες.

Παράλληλα, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί παράδοξη η άποψη ότι ο βασικός πολιτικός ανταγωνισμός των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης αφορά τη σημερινή κυβερνητική πολιτική. Η κριτική μεταξύ των κομμάτων είναι θεμιτή και αναγκαία. Όμως η διαρκής ανακύκλωση εσωτερικών αντιπαραθέσεων συχνά απομακρύνει τη συζήτηση από τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία.

Η ελληνική κοινωνία δεν ζητά ομοφωνία. Ζητά όμως σοβαρότητα, πολιτική ωριμότητα και προτάσεις που να απαντούν στις πραγματικές ανάγκες της εποχής. Ζητά να ακούσει τι μπορούν να κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις για τη βελτίωση της καθημερινότητας και λιγότερο πώς τοποθετείται η μία απέναντι στην άλλη.

Τελικά, το πιο ουσιαστικό ερώτημα παραμένει απλό: από πότε η επιδίωξη μιας πολιτικής αλλαγής προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης; Η αναζήτηση δρόμων συνεννόησης, η ανταλλαγή απόψεων και η διαμόρφωση προγραμματικών προτάσεων δεν συνιστούν αδυναμία. Αποτελούν στοιχείο μιας ώριμης δημοκρατίας που προσπαθεί να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα των πολιτών.

Ίσως, λοιπόν, η συζήτηση να μην πρέπει να περιστρέφεται γύρω από το αν πρέπει να υπάρχει διάλογος, αλλά γύρω από το πώς αυτός ο διάλογος μπορεί να υπηρετήσει αποτελεσματικότερα τις ανάγκες της κοινωνίας και την προοπτική της χώρας.