Χάρης Δούκας: Σαφές το δίλημμα – Πολιτική ρήξη και ανατροπή ή συμπληρωματικός ρόλος

Με σαφή πολιτικό προσανατολισμό και αιχμηρή ρητορική απέναντι στην κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία, ο δήμαρχος Αθηναίων και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, Χάρης Δούκας, τοποθετεί το επικείμενο Συνέδριο ως σημείο καμπής για τη φυσιογνωμία και τη στρατηγική της Κεντροαριστεράς. Στο άρθρο του, αποτυπώνει ένα δίλημμα χωρίς γκρίζες ζώνες: ρήξη ή διολίσθηση σε συμπληρωματικό ρόλο.

Η παρέμβασή του κινείται σε δύο άξονες. Από τη μία, ασκεί σκληρή κριτική στη διακυβέρνηση, κάνοντας λόγο για φαινόμενα διαφθοράς, θεσμικής υποχώρησης και εξυπηρέτησης ισχυρών συμφερόντων. Από την άλλη, επιχειρεί να οριοθετήσει με σαφήνεια την πολιτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ, απορρίπτοντας κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Δεξιά. Η «πολιτική αλλαγή» τίθεται ως αδιαπραγμάτευτος στόχος, με το κόμμα να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια προοδευτική διακυβέρνηση.

Στο εσωκομματικό πεδίο, το μήνυμα είναι εξίσου ευθύ. Ο Δούκας προειδοποιεί κατά της εσωστρέφειας και των «αποστειρωμένων διαδικασιών», καλώντας σε ανοιχτό διάλογο και καθαρές αποφάσεις. Το Συνέδριο, όπως σημειώνει, δεν μπορεί να εξελιχθεί σε τυπική επικύρωση ισορροπιών, αλλά οφείλει να αποτελέσει πεδίο πολιτικής ειλικρίνειας και στρατηγικής αποσαφήνισης.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη διεθνή εμπειρία της σοσιαλδημοκρατίας. Ο αρθρογράφος επικαλείται την πορεία του SPD, επισημαίνοντας το πολιτικό κόστος της συμμετοχής σε κυβερνητικούς συνασπισμούς με τη Δεξιά. Παράλληλα, αναφέρεται στο παράδειγμα της Δανίας υπό την Μέτε Φρεντέρικσεν, όπου η εκλογική επικράτηση συνδυάστηκε με ιστορικά χαμηλά ποσοστά, καθώς και στις εξελίξεις σε Ιταλία και Γαλλία, όπου προωθούνται σχήματα ευρύτερης προοδευτικής σύγκλισης απέναντι σε συντηρητικές κυβερνήσεις.

Το πολιτικό συμπέρασμα που επιχειρεί να επιβάλει είναι σαφές: η αυτονομία και η προγραμματική καθαρότητα αποτελούν προϋποθέσεις για την επανασύνδεση με την κοινωνία. Αντιθέτως, οι αμφίσημες στρατηγικές και τα «θολά» σήματα οδηγούν σε εκλογική συρρίκνωση και απώλεια αξιοπιστίας.

Στο φόντο των εσωτερικών διεργασιών, η παρέμβαση Δούκα λειτουργεί ως ευθεία πίεση προς την ηγεσία και τα όργανα του κόμματος να κλείσουν κάθε παράθυρο πολιτικής ασάφειας. Η αναφορά στη μαζική συμμετοχή της 15ης Μαρτίου δεν είναι τυχαία: ερμηνεύεται ως εντολή βάσης για σαφή αντιδεξιά κατεύθυνση και συγκρότηση εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.

Το διακύβευμα, όπως τίθεται, ξεπερνά τα στενά κομματικά όρια. Αγγίζει την ίδια τη φυσιογνωμία της ελληνικής Κεντροαριστεράς και τη δυνατότητά της να συγκροτήσει πειστική κυβερνητική πρόταση. Στο τέλος, η φράση «το δίλημμα έχει τεθεί» αποκτά χαρακτήρα πολιτικού τελεσιγράφου: ή στρατηγική αυτονομία με στόχο την εξουσία ή εγκλωβισμός σε ρόλο συμπληρωματικού εταίρου.