Χαρίτσης: Ομιλία εξόδου από τη ΝΕ.ΑΡ;

Η ομιλία του Αλέξη Χαρίτση στο Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς μόνο ως τυπικό κλείσιμο εργασιών δεν μπορεί να διαβαστεί. Αντιθέτως, για όσους παρακολουθούν τις εσωτερικές ισορροπίες και τις υπόγειες διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, επρόκειτο για μια τοποθέτηση με όλα τα χαρακτηριστικά πολιτικής αποστασιοποίησης – αν όχι προαναγγελίας ρήξης.

Η εμμονή στη γραμμή του «Λαϊκού Μετώπου», η συστηματική αποφυγή κομματικών ορίων και η επιμονή στο «δεν κλείνουμε καμία πόρτα προκαταβολικά» δεν απευθύνονταν μόνο στο ακροατήριο του ΣΕΦ. Απευθύνονταν, κυρίως, σε όσους εκτός ΝΕ.ΑΡ. αναζητούν φόρμουλες ανασύνταξης του χώρου χωρίς βαρίδια, αλλά και σε όσους εντός θεωρούν ότι το κόμμα πρέπει να περιχαρακωθεί σε μια αυτάρεσκη καθαρότητα.

Δεν πέρασε απαρατήρητο ότι η ομιλία Χαρίτση ήρθε σε ευθεία αντίστιξη με τη γραμμή της εσωκομματικής πλειοψηφίας, η οποία πιέζει για θεσμική αποστασιοποίηση από πρόσωπα και διαδρομές του παρελθόντος. Το μήνυμα ήταν σαφές: ο ίδιος δεν προτίθεται να γίνει διαχειριστής ενός μικρού, αυτάρκους κόμματος διαμαρτυρίας, αλλά φιλοδοξεί να παίξει ρόλο σε μια ευρύτερη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού.

Η αναφορά σε τρεις πόλους – νεοφιλελεύθερη κεντροδεξιά, επιθετική ακροδεξιά και Λαϊκό Μέτωπο – λειτούργησε ως πολιτικός χάρτης εξόδου από τα στενά όρια της Νέας Αριστεράς. Και η επισήμανση ότι «δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρατάμε απλώς το καντήλι αναμμένο» ερμηνεύεται από πολλούς ως έμμεση αμφισβήτηση της ίδιας της κομματικής στρατηγικής.

Σε κάθε περίπτωση, η ομιλία Χαρίτση δεν έκλεισε απλώς ένα συνέδριο. Άνοιξε, μεθοδικά και χωρίς ονομαστικές αναφορές, ένα παράθυρο για το επόμενο πολιτικό του βήμα. Το αν αυτό θα σημάνει αλλαγή γραμμής ή αλλαγή στέγης, είναι πλέον ερώτημα χρόνου και συσχετισμών. Το βέβαιο είναι ότι τίποτα δεν ειπώθηκε τυχαία.