«Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο»: Προανήγγειλε αλλαγή ονόματος του κόμματος ο Κασσελακης

Η πρόταση του Στέφανου Κασσελάκη για μετονομασία του κόμματός του σε «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο» περισσότερο φωτίζει το στρατηγικό αδιέξοδο παρά σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Πίσω από το rebranding διακρίνεται η αγωνία συγκρότησης πολιτικής ταυτότητας, σε έναν χώρο όπου οι λέξεις αλλάζουν ευκολότερα από τις πολιτικές θέσεις.

Η αποστροφή του λόγου του περί «δεξιάς της ανισότητας», «κέντρου της αδράνειας» και «αριστεράς της νοσταλγίας» ακούγεται εύηχη, αλλά παραμένει βολικά αόριστη. Αποφεύγει τη σαφή σύγκρουση με συγκεκριμένες πολιτικές και κοινωνικές επιλογές, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να χωρέσει τα πάντα και τους πάντες σε έναν τίτλο που θυμίζει περισσότερο πολιτικό μότο παρά συγκροτημένο σχέδιο εξουσίας.

Η επιλογή του όρου «Προοδευτικό Κέντρο» δεν είναι ουδέτερη. Στην ελληνική πολιτική ιστορία, το Κέντρο είτε υπήρξε μεταβατικός χώρος είτε λειτούργησε ως ζώνη ασφαλείας για πολιτικές ίσων αποστάσεων. Χωρίς σαφή απάντηση στα ζητήματα της κοινωνικής ανισότητας, της εργασίας, του κράτους πρόνοιας και της δημοκρατικής λογοδοσίας, το Κέντρο κινδυνεύει να καταλήξει άλλοθι αδράνειας, ακριβώς αυτό που ο ίδιος ο κ. Κασσελάκης δηλώνει ότι απορρίπτει.

Οι διεθνείς αναφορές σε Πάλμε, Σάντερς και Ομπάμα λειτουργούν περισσότερο ως επικοινωνιακός δανεισμός κύρους παρά ως πολιτική συγγένεια. Πρόκειται για ηγέτες που σφράγισαν τις χώρες τους με συγκεκριμένες πολιτικές συγκρούσεις και κοινωνικά συμβόλαια. Χωρίς αντίστοιχο πρόγραμμα, οι αναφορές αυτές κινδυνεύουν να εκληφθούν ως ρητορική διακόσμηση, αποκομμένη από την ελληνική πραγματικότητα.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η διακήρυξη περί σύγκρουσης με «ολόκληρο το σύστημα εξουσίας». Η γενίκευση αυτή, χωρίς διάκριση ευθυνών και χωρίς καθορισμό πολιτικών αντιπάλων, ευνοεί τον αντισυστημικό λόγο χωρίς κόστος, αλλά δεν παράγει αξιόπιστη εναλλακτική. Η πολιτική δεν κερδίζεται με αφηρημένες συγκρούσεις, αλλά με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και κοινωνικές συμμαχίες.

Η επίκληση του 2027 ως χρονιάς «κλεισίματος της μεταπολίτευσης» συνιστά βαρύγδουπη υπόσχεση, που όμως μέχρι στιγμής δεν συνοδεύεται από ανάλογο πολιτικό βάθος. Η μεταπολίτευση δεν κλείνει με αλλαγές ονομάτων ούτε με επικοινωνιακές επανεκκινήσεις, αλλά με ρήξεις που έχουν κόστος και σαφή κατεύθυνση.

Σε αυτό το πλαίσιο, το νέο όνομα δεν απαντά στο βασικό ερώτημα: τι ακριβώς πρεσβεύει πολιτικά το εγχείρημα Κασσελάκη και ποιους κοινωνικούς συσχετισμούς φιλοδοξεί να εκφράσει. Χωρίς καθαρές απαντήσεις, το «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο» κινδυνεύει να μείνει ένας εύηχος τίτλος, σε ένα πολιτικό σκηνικό που έχει χορτάσει από τίτλους και στερείται ουσίας.