“Προοδευτικό είναι να επιθυμείς διάλογο, όχι να “απορροφάς” πολιτικά κάθε τυχαίο..”

Άρθρο γνώμης, Γαβρής Άγγελος

Τα σενάρια περί πιθανής υποψηφιότητας του Στέφανου Κασσελάκη με το ΠΑΣΟΚ παραμένουν, μέχρι στιγμής, στο επίπεδο των δημοσιογραφικών πληροφοριών. Δεν έχουν επιβεβαιωθεί, αλλά ούτε και διαψευστεί επισήμως από τη Χαριλάου Τρικούπη. Ωστόσο, η ίδια η συζήτηση αρκεί για να αναδείξει μια σειρά πολιτικών αντιφάσεων που δύσκολα μπορούν να περάσουν απαρατήρητες.

Εάν πράγματι το ΠΑΣΟΚ εξετάζει το ενδεχόμενο να εντάξει στα ψηφοδέλτιά του τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, τότε προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: τι άλλαξε σε σχέση με όσα ακούγονταν μέχρι χθες από κορυφαία στελέχη του κόμματος για τον Στέφανο Κασσελάκη;

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που η ηγετική ομάδα της Χαριλάου Τρικούπη περιέγραφε το πολιτικό φαινόμενο Κασσελάκη ως έκφραση προσωποπαγούς πολιτικής, επικοινωνιακού λαϊκισμού και έλλειψης σαφούς ιδεολογικού προσανατολισμού. Ακόμη πιο βαριές ήταν οι δημόσιες αναφορές που αντάλλασσαν οι δύο πλευρές κατά την περίοδο της έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης.

Ο ίδιος ο Κασσελάκης είχε εξαπολύσει σφοδρές επιθέσεις κατά του Νίκου Ανδρουλάκη, φτάνοντας στο σημείο να τον χαρακτηρίσει δημόσια «εκβιαζόμενο πρόεδρο», μια δήλωση που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο ΠΑΣΟΚ και είχε θεωρηθεί τότε ότι ξεπερνούσε τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη μιλούσαν για τοξικότητα, για πολιτική χωρίς αρχές και για μια λογική που δεν είχε καμία σχέση με τη σοσιαλδημοκρατική παράδοση.

Σήμερα, εφόσον τα σχετικά σενάρια έχουν βάση, το ίδιο πολιτικό πρόσωπο εμφανίζεται να θεωρείται εν δυνάμει κοινοβουλευτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό γεννά ένα βαθύτερο πολιτικό ερώτημα: ποιο είναι τελικά το κριτήριο των πολιτικών συμμαχιών; Η προγραμματική σύγκλιση ή η εκλογική αριθμητική;

Η συζήτηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς την εσωκομματική ένταση που προκλήθηκε πριν από λίγους μήνες όταν ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας μιλούσε για την ανάγκη διαλόγου μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων. Τότε, από ορισμένους κύκλους, η σχετική τοποθέτηση αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως πολιτική παρέκκλιση. Υπήρξαν φωνές που έφτασαν να ζητούν ακόμη και πειθαρχικά μέτρα, υποστηρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να διατηρήσει σαφή πολιτική αυτονομία.

Αντίθετα, η πιθανότητα ένταξης ενός πολιτικού που όχι μόνο συγκρούστηκε μετωπικά με το ΠΑΣΟΚ αλλά αμφισβήτησε ευθέως τον πρόεδρό του, φαίνεται να συζητείται χωρίς αντίστοιχες αντιδράσεις. Η αντίφαση είναι προφανής.

Η πραγματική πρόκληση για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αν θα προσελκύσει ένα ακόμη πολιτικό πρόσωπο. Είναι αν μπορεί να πείσει ότι εξακολουθεί να συγκροτεί ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο. Διότι προοδευτική πολιτική σημαίνει διάλογος ιδεών, προγραμματικές συγκλίσεις και σαφές πολιτικό στίγμα. Δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη η απορρόφηση κάθε διαθέσιμου πολιτικού παράγοντα που αναζητά νέο πολιτικό καταφύγιο.

Ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου οι συζητήσεις για νέους πολιτικούς σχηματισμούς στον χώρο της Κεντροαριστεράς και της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης επανέρχονται δυναμικά, η κοινωνία αναζητά καθαρές απαντήσεις για το ποια πολιτική πρόταση εκπροσωπεί ο καθένας. Η διεύρυνση χωρίς πολιτικό υπόβαθρο μπορεί να αυξάνει πρόσκαιρα την εκλογική επιρροή, αλλά δύσκολα οικοδομεί πολιτική αξιοπιστία.

Γιατί η μεγάλη διαχωριστική γραμμή δεν βρίσκεται ανάμεσα στον διάλογο και την αυτονομία. Βρίσκεται ανάμεσα στη σύνθεση πολιτικών ιδεών και στην άκριτη πολιτική απορρόφηση προσώπων.