Επιχείρηση “Φύκια για μεταξωτές κορδέλες” από Μητσοτάκη στην ΔΕΘ

Του Μάνου Αναστασίου – Πολιτικού Αναλυτή

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποκαλύπτεται όλο και πιο έντονα ως η πιο ταξική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Την ώρα που πανίσχυρα οικονομικά καρτέλ απολαμβάνουν πλήρη ασυδοσία και οι τράπεζες λειτουργούν χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο, η κοινωνία στενάζει από την ακρίβεια, την ακριβή ενέργεια, τους χαμηλούς μισθούς και τα ανεξέλεγκτα κέρδη των ισχυρών. Ο πολίτης βλέπει τον μισθό του να εξανεμίζεται στα σούπερ μάρκετ, ενώ παράλληλα οι εργασιακές του κατακτήσεις απαξιώνονται, οι κοινωνικές υπηρεσίες αποδυναμώνονται και το κοινωνικό κράτος ιδιωτικοποιείται βήμα-βήμα.

Μέσα σε αυτή την εικόνα, το ιδιωτικό χρέος διογκώνεται δραματικά, πνίγοντας τα αδύναμα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις. Όσο οι ισχυροί καταγράφουν πρωτοφανή κέρδη, τα μεσαία και χαμηλά στρώματα ωθούνται σε αδιέξοδα. Η κυβέρνηση, αφού διευκολύνει την πλουτοκρατία με ρυθμίσεις, φορολογικές διευκολύνσεις και κρατική ανοχή, στη συνέχεια μοιράζει «ασπιρίνες» σε όσους διαμαρτύρονται, επιχειρώντας να κατευνάσει την κοινωνική αγανάκτηση με επιδόματα που δεν αλλάζουν την πραγματικότητα.

Στο Μέγαρο Μαξίμου κυριαρχεί μια ελίτ που αντιμετωπίζει τη φτώχεια ως ατομική αποτυχία και όχι ως κοινωνικό πρόβλημα. Με αυτή τη λογική, υπονομεύει την κοινωνική κινητικότητα και θωρακίζει τα προνόμια των «τζακιών», των ραντιέρηδων και των ευκατάστατων. Η εικόνα μιας χώρας που κινείται με δύο ταχύτητες είναι πλέον αναντίρρητη: από τη μια πλευρά οι λίγοι που κερδίζουν, από την άλλη η πλειοψηφία που γονατίζει.

Η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ να κατασκευάσει μια διαφορετική αφήγηση, με εξαγγελίες παροχών και έντονη επικοινωνιακή διαχείριση, δεν κατάφερε να αλλάξει την ουσία. Η κοινωνία γνωρίζει πια ότι η καθημερινότητα δεν αλλάζει με λόγια, αλλά με πολιτικές αποφάσεις. Και αυτές, μέχρι σήμερα, είναι αποφάσεις που στρέφονται εναντίον των αδύναμων και υπέρ των ισχυρών.

Η εικόνα των μαζικών συγκεντρώσεων στις πλατείες της χώρας αποτυπώνει το μήνυμα που στέλνει η κοινωνία: η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. Η κοινωνική αντιπολίτευση είναι παρούσα και δυνατή. Και όπως απέδειξε η ιστορία της μεταπολίτευσης, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.