H απαξίωση του Ε.Σ.Υ οδηγεί σε αύξηση σχεδόν 35% της ιδιωτικής δαπάνης στην Υγεία

400 κλειστά χειρουργεία και πολίτες στον ιδιώτη: Το ΕΣΥ που αδειάζει και το κόστος που φορτώνεται στην κοινωνία

Η εικόνα δεν είναι μεμονωμένη. Είναι επαναλαμβανόμενη και πλέον κανονικοποιημένη. Στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου, ασθενείς περιμένουν εδώ και μήνες κρίσιμες εξετάσεις, την ώρα που βασικός εξοπλισμός παραμένει εκτός λειτουργίας. Ένα μηχάνημα σπινθηρογραφίας έχει αποσυρθεί από τον Σεπτέμβριο του 2025 και ακόμη δεν έχει αντικατασταθεί. Ο μαγνητικός τομογράφος λειτουργεί πέρα από τα όρια του, χωρίς δυνατότητα συντήρησης, και η αντικατάστασή του παραπέμπεται σε διαγωνισμούς και χρονοδιαγράμματα.

Τα χρήματα, λένε, υπάρχουν. Το Ταμείο Ανάκαμψης προβλέπει χρηματοδότηση. Κι όμως, η πραγματικότητα για τον ασθενή είναι απλή. Ή θα περιμένει ή θα πληρώσει. Και όλο και περισσότεροι επιλέγουν το δεύτερο, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη.

Τα στοιχεία αποτυπώνουν το μέγεθος της κρίσης. Από τις περίπου 1.000 χειρουργικές αίθουσες του δημόσιου συστήματος υγείας, λειτουργούν μόλις οι 600. Στο ΑΧΕΠΑ, 4 στις 10. Στο Παπαγεωργίου, 6 στις 14. Δεν λείπουν τα κτίρια ούτε οι αίθουσες. Λείπει το προσωπικό. Αναισθησιολόγοι, νοσηλευτές, βασικές ειδικότητες που κρατούν όρθιο το σύστημα.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιλέγει να αμφισβητεί την ίδια την εικόνα. Ο αρμόδιος υφυπουργός κάνει λόγο για «παραπλανητική αποτύπωση», επιχειρώντας να υποβαθμίσει ένα πρόβλημα που βιώνουν καθημερινά ασθενείς και υγειονομικοί. Μόνο που η πραγματικότητα δεν αλλάζει με δηλώσεις.

Η απεργία της ΠΟΕΔΗΝ έρχεται να προστεθεί σε αυτή την εικόνα. Οι εργαζόμενοι δεν διαμαρτύρονται μόνο για τα χειρουργεία. Διαμαρτύρονται για καθυστερήσεις πληρωμών, για σχεδιαζόμενες μειώσεις αποδοχών, για ένα σύστημα που ζητά περισσότερα αλλά δίνει λιγότερα. Και όταν το προσωπικό πιέζεται, το σύστημα καταρρέει ακόμη πιο γρήγορα.

Το αποτέλεσμα είναι ήδη μετρήσιμο. Η ιδιωτική δαπάνη υγείας στην Ελλάδα έχει φτάσει στο 34,3%. Ένας στους τρεις πόρους για την υγεία προέρχεται απευθείας από την τσέπη των πολιτών. Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι διαθέτει δημόσιο σύστημα υγείας.

Το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Πόσο ακόμη μπορεί να λειτουργεί ένα σύστημα με το μισό του δυναμικό; Πόσο ακόμη θα βαφτίζεται «κανονικότητα» η αναμονή μηνών για ένα χειρουργείο; Και τελικά, ποιος πληρώνει την υποβάθμιση;

Η απάντηση είναι ήδη γνωστή. Ο πολίτης. Εκείνος που περιμένει, εκείνος που πληρώνει, εκείνος που βλέπει το ΕΣΥ να απομακρύνεται από τον ρόλο του.

Και όσο οι αριθμοί αυξάνονται, τόσο μειώνεται η εμπιστοσύνη. Γιατί ένα σύστημα υγείας δεν κρίνεται από τις εξαγγελίες. Κρίνεται από το αν λειτουργεί όταν το χρειάζεσαι.