Η πολιτική της έντασης: Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανάμεσα στον ρόλο και το αξίωμα

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος

Στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν πρωτίστως μέσα από τον θεσμικό τους ρόλο και άλλα που διαμορφώνουν τον δημόσιο λόγο με όρους έντονης προσωπικής παρουσίας. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Με πολυετή διαδρομή σε διαφορετικές φάσεις του πολιτικού συστήματος, έχει καταφέρει να διατηρεί υψηλή ορατότητα, συχνά μέσα από συγκρουσιακές παρεμβάσεις και αιχμηρές τοποθετήσεις.

Η πρόσφατη δημόσια αντιπαράθεση γύρω από περιστατικό σε νοσοκομείο της Νίκαιας επανέφερε στο προσκήνιο ένα γνώριμο ερώτημα. Ποια είναι η αποτελεσματικότερη στάση απέναντι σε έναν πολιτικό που επενδύει διαχρονικά στην ένταση και στη διαρκή επικοινωνιακή εγρήγορση. Η επιλογή της σύγκρουσης ενισχύει τον κύκλο της δημοσιότητας ή τον αποδυναμώνει.

Η πολιτική του διαδρομή περιλαμβάνει ιδεολογικές μετατοπίσεις και αλλαγές τόνου που έχουν σχολιαστεί εκτενώς. Από τη συμμετοχή του σε κόμματα της δεξιάς πολυκατοικίας και βιβλιοπαρουσιάσεις με περιεχόμενο που προκαλεί ,έως την ενσωμάτωσή του στη Νέα Δημοκρατία, η δημόσια εικόνα του έχει περάσει από διαφορετικές φάσεις. Δηλώσεις του παρελθόντος, αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα και επιλογές ρητορικής έχουν κατά καιρούς προκαλέσει αντιδράσεις. Ο ίδιος έχει υποστηρίξει ότι πολλές από αυτές τις τοποθετήσεις ανήκουν σε προηγούμενες περιόδους της πολιτικής του πορείας.

Παράλληλα, ως υπουργός έχει βρεθεί στο επίκεντρο κρίσιμων τομέων πολιτικής. Στον χώρο της υγείας, για παράδειγμα, οι επιλογές του έχουν αξιολογηθεί από την ισχυρή πλειοψηφία της κοινωνίας και των ιατρών… Υποστηρικτές του τονίζουν ότι αναλαμβάνει πολιτικό κόστος και τοποθετείται χωρίς υπεκφυγές. Επικριτές επισημαίνουν ότι ο υψηλός τόνος συχνά μετατοπίζει τη συζήτηση από την ουσία των πολιτικών αποφάσεων στο επίπεδο της προσωπικής αντιπαράθεσης.

Η επικοινωνιακή στρατηγική που ακολουθεί μοιάζει να βασίζεται στην ταχύτητα και στη διαρκή παρουσία. Σε ένα περιβάλλον όπου η δημόσια συζήτηση διαμορφώνεται σε πραγματικό χρόνο, οι δηλώσεις του έφτασαν στο σημείο να καθορίζουν την ατζέντα της ημέρας. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν αυτή η τακτική υπηρετεί τον θεσμικό ρόλο του υπουργού ή αν δημιουργεί έναν παράλληλο «ρόλο», όπου το πρόσωπο υπερισχύει του αξιώματος.

Στην ευρύτερη ευρωπαϊκή και διεθνή συγκυρία, η πολιτική της έντασης και της προσωποκεντρικής προβολής δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Η έμφαση στο ισχυρό μήνυμα, στη σαφή διάκριση φίλων και αντιπάλων και στη θεαματική παρουσία έχει αποδειχθεί εκλογικά αποτελεσματική σε αρκετές περιπτώσεις. Ωστόσο, εγείρει ερωτήματα για το πώς διαμορφώνεται ο δημόσιος διάλογος και για το αν ενισχύεται ή αποδυναμώνεται η θεσμική σοβαρότητα.

Για την αντιπολίτευση και για τα μέσα ενημέρωσης, η πρόκληση είναι σύνθετη. Η κριτική είναι αναπόσπαστο στοιχείο της δημοκρατίας. Το ίδιο όμως και η ανάγκη να μην υποκαθίσταται η συζήτηση πολιτικής από μια αέναη ανταλλαγή δηλώσεων υψηλής έντασης. Η ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο της εξουσίας και στην αποφυγή εγκλωβισμού σε έναν κύκλο επικοινωνιακής υπερδιέγερσης παραμένει ζητούμενο.

Σε τελική ανάλυση, το ζήτημα δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη πολιτική επιλέγει να λειτουργεί. Με θεσμικό βάθος και προγραμματικό διάλογο ή με όρους συνεχούς αντιπαράθεσης και προσωποκεντρικής σκηνοθεσίας. Η απάντηση σε αυτό το δίλημμα θα διαμορφώσει όχι μόνο την εικόνα ενός υπουργού, αλλά και το επίπεδο του δημόσιου λόγου συνολικά.