Η στιγμή που ο Εβραίος καθηγητής Norman Finkelstein αρνήθηκε να σιωπήσει: «Η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν μπορεί να δικαιολογεί αυτό που συμβαίνει από το Ισραήλ στην Παλαιστίνη»

Ο λόγος που εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις περισσότερο από δύο δεκαετίες μετά την εκφώνησή του δεν είναι η ένταση της αντιπαράθεσης, αλλά η ηθική αφετηρία από την οποία εκκινεί. Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης , γιος επιζώντων των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης, βρέθηκε το 2003 αντιμέτωπος με μια φοιτήτρια που τον κατηγόρησε ότι προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος μέσω των επικρίσεών του προς το Ισραήλ.

Η απάντησή του έμελλε να καταγραφεί ως μία από τις πιο πολυσυζητημένες στιγμές της δημόσιας παρουσίας του. Επικαλούμενος την προσωπική και οικογενειακή του ιστορία, με τον πατέρα του να έχει επιζήσει από το και τη μητέρα του από το , υποστήριξε ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα απέναντι σε κάθε κριτική της ισραηλινής πολιτικής.

Για τον Finkelstein, το ιστορικό τραύμα των Εβραίων δεν συνιστά επιχείρημα σιωπής, αλλά ηθική υποχρέωση απέναντι σε κάθε λαό που υφίσταται καταπίεση. Με αυτή τη λογική, δήλωσε ότι αδυνατεί να παραμείνει σιωπηλός απέναντι στα δεινά των Παλαιστινίων, θεωρώντας πως η μνήμη των θυμάτων του ναζισμού επιβάλλει την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας ή καταγωγής.

Το συγκεκριμένο απόσπασμα, που καταγράφηκε κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο , παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στη διεθνή συζήτηση γύρω από τα όρια της πολιτικής κριτικής, τη μνήμη του Ολοκαυτώματος και το Παλαιστινιακό ζήτημα.